Choking On Bile - Death Metal

INTERVIEW: Mountains of Death Fest (Swi)

2011-11-15T20:00:00.000+01:00

Door: FC

Enkele weken terug kon je naar de laatste editie van het Mountains of Death festival in het prachtige Muotathal, een bergdal in Zwitserland. Deze elfde editie was meteen uitverkocht met 1500 bezoekers. We contacteerden Stefan en Reto, de twee bezielers, voor enkele laatste woorden.

Hey gasten, zoals iemand op het Devourment forum postte "The best death metal open air of Europe died last weekend. But the memory of it and killer gigs will keep it alive. Long live mountains of death!". Jullie hebben echt wel coole stuff gedaan, dat nemen ze je niet meer af. Hoe kijk je terug op die toch wel lange periode, ik vermoed dat je nog jaren kan nagenieten van jullie parcours?

Stefan: Dank voor de bloemen! Wel ... natuurlijk is MOD gegroeid de laatste jaren ... maar het festival is er altijd eentje geweest voor en door de fans. Dus het was toch altijd wel een hobby en we probeerden dat zo te houden. Iemand moest natuurlijk al het werk blijven doen en ik persoonlijk vond dat ik het niet meer aan kon om alle facetten de nodige aandacht te blijven geven. Of we lang genoeg kunnen genieten van de herinnering zullen we nog zien en anders doen we nog es een comeback hahah! Neen, grapje. Het was een heel intense en zware tijd. Zo een festival uit de grond stampen betekent veel tijd en energie in een project steken waar je niet van kan leven en natuurlijk heb je een pak goede en coole mensen rond je nodig die je idee willen steunen. Zonder vrienden en aanhang is zo een opzet onmogelijk.

Reto: Het is een grote eer voor ons als er mensen zijn die zeggen dat MOD het beste open air death metal festival is. We werkten in ieder geval hard om iedereen te laten genieten. Het is zeker een deel van mijn leven dat ik nooit zal vergeten en het zullen altijd goede herinneringen blijven.

De laatste editie was er meteen eentje om vingers en duimen af te likken (Internal Bleeding, To Violently Vomit (w/Disgorge members), Gorgasm,...). De beste bill ooit in Europa voor mij alhoewel ik er dit keer niet geraakte. Wou je nog een laatste keer extra overdrijven?

Reto: We wilden speciale dingen halen natuurlijk maar niet specifiek voor de laatste editie. Sommige bands kan je op elk festival zien, sommige bands kan je enkel op MOD zien!

Stefan: Yeah... daar volg ik Reto volledig in. We hebben altijd geprobeerd om een paar grote namen op de bill te krijgen maar we wilden ook altijd een goed middenveld en verder wilden we ook wat kleinere bands de kans geven om voor een groot publiek te spelen. We hadden altijd een uitgebalanceerde bill voor ogen, dat probeerden we toch te hebben.

Hoe lang werkten jullie aan dit festival. De natuuromgeving is wel uniek. Haalden jullie ooit break-even trouwens en hoe is he bezoekersaantal geëvolueerd?

Reto: We begonnen met 250 bezoekers op de eerste editie en dat is jaar na jaar omhoog gegaan. Dit jaar waren we sold out met 1500 man. We werken er het jaar rond aan, er zijn zo veel dingen te doen. De eerste zes jaar was er echt niks over. Daarna viel het mee maar enkel genoeg om onze onkosten te betalen. We hebben altijd geprobeerd de prijzen laag te houden, ik denk dat dat de grootste reden is dat we rond de break-even bleven. We hebben nooit bands als Cannibal Corpse of Obituary gehad. Het festival was er vooral voor de meer niche bands die nog nooit in Europa speelden. Underground lives!

Aan welke bands heb je de leukste herinneringen? Zijn er ook die je nog zou willen gehad hebben?

Reto: Voor mij was het over het algemeen dik in orde. Suffocation, Gorgasm, Immolation, Disavowed, Severe Torture zijn bvb. dingen waar ik blij mee was …

Stefan: Ik denk dat moesten we aan de meeste bands die speelden vragen om terug te komen dat ze het zouden doen en dat is iets wat ik meedraag. Het geeft een kick dat bekendere bands die zo veel touren zich welkom en op hun gemak voelden bij ons. Denk dat er nog wel genoeg bands waren om nog tien jaar door te gaan dus dat is het probleem niet.

Waarom stopten jullie concreet, "Been there, done that"? Andere redenen?

Reto: De locatie is verkocht aan een houtwinningsbedrijf en het is te groot geworden voor ons twee. Het is te veel werk geworden voor louter een hobby. We vonden ook geen mensen die ons wilden vervangen dus stoppen was de enige optie. We hebben nog andere hobby's en een job ook natuurlijk.

Stefan: Well... er zijn inderdaad meerdere redenen. De ene al makkelijker te motiveren dan de andere maar zoals eerder al gezegd het is altijd een hobby geweest en als hobby barstte het wat uit zijn voegen. Sommige van ons werken een gans jaar aan dit event en dat is niet langer compatibel met andere privé-objectieven en ontwikkelingen. We deden een paar maanden over de beslissing maar besloten uiteindelijk om te stoppen op onze piek en in een goede sfeer. Dat lijkt me beter dan nog verder te doen en het plezier dat we er altijd aan gehad hebben te vergallen.

Kunnen jullie tot slot nog even zeggen wie jullie zijn en hoe het festival ontstaan is. Is het bvb. een vervolg op een indoor-gebeuren.

Reto: Ik organiseerde vier indoor shows in 1999-2000 met een 150 bezoekers. Ik speelde met het idee voor een open air. Het succesverhaal daarvan liep van 2001 tot 2011. Elf edities van pure death metal waanzin in een te gekke sfeer. Ik speel ook in Carnal Decay. Dat is ook iets waar ik mijn kicks uit haal, wereldwijd toeren en leuke mensen ontmoeten.

Stefan: In het begin van het nieuw millennium zat ik in Hellfire (een concertorganisatie (RIP) met wat vrienden). We deden iets van een 45 shows om en rond Zurich in een periode van drie jaar. Toen ik daar wegging ben ik betrokken geworden bij Fastbeast Entertainment, een label van een maat van me en zo heb ik ook Reto leren kennen. Ik ben er bij gekomen in 2005 en omdat alles nog vrij relaxt kon hebben we een tandje bijgestoken en keihard gewerkt. Dat is zo gegaan de voorbije zes jaar. Het was een te gekke tijd en ik heb een massa bijgeleerd over de muziekindustrie en ik heb natuurlijk geweldige mensen ontmoet.

Ik zou hier nog een massa over willen weten maar ik ga het hier bij laten. Bedankt voor het interview.

Tijdelijk minder updates, nieuwe site

2011-09-12T13:59:00.001+02:00

Beste trouwe lezer, beste toevallige bezoeker,

We posten momenteel minder dan je van ons gewend bent. Dit komt omdat we hard bezig zijn met vullen en perfectioneren van een nieuwe Choking On Bile-website, die naar verwachting eind september gereed zal zijn. Daar wordt de huidige formule - zeer regelmatige reviews, af en toe interviews, en zo nu en dan een uitgebreider of afwijkend artikel - voortgezet en zelfs uitgebreid.

Zodra de nieuwe website af is, wordt de link daar naartoe hier geplaatst. Tot dan zal het wat stiller dan gewoonlijk zijn.

Bedankt voor je begrip,

Het Choking On Bile team

Filip
Jona
Philippus
Wim

RECENSIES: Face Of Oblivion, Haemorrhage, Izegrim

2011-09-09T10:30:00.003+02:00

Door: Philippus

Face Of Oblivion - The Embers Of Man
2011 - Comatose

Ik hoor het mezelf nog denken: "Deze band lijkt wel veel op Origin, met name die zang." Niet zo gek, als je nagaat dat James Lee de mic hanteert in deze band. De vergelijking met Origin is niet geheel onterecht - luister maar naar "Undesigned" - maar er zijn ook zeker verschillen. Zo geeft Face Of Oblivion je net wat meer tijd om bij te komen door grooves en slepende stukken te integreren en ligt het tempo over het algemeen genomen iets lager. Speltechnisch is deze band goed onderlegd, al moet je geen waanzin á la Longstreth verwachten. De zessnarige basgitaar is goed te horen, al heb ik de meerwaarde van de extra hoge snaar niet kunnen ontdekken. Elk nummer varieert tussen de twee en drie minuten, en is daardoor nét lang genoeg om een blijvende indruk achter te laten. Zet je je over de grote hoeveelheid samples heen - deze zijn gelukkig vrij kort - dan laat deze band met debuut 'The Embers Of Man' zien dat ze technische en beukende death metal prima kunnen combineren. Aanraders zijn "Perpetuity" en het titelnummer.

Haemorrhage - Hospital Carnage
2011 - Relapse

Deze Spanjaarden zijn al sinds 1992 bezig en hebben een indrukwekkende lijst met releases neergezet. Voornamelijk splits maar ook wat demo's. En inmiddels zijn ze toe aan full-length nummer zes. Grind met een hoofdletter G, van het type waarin snelheid wordt afgewisseld met grooves. Hoempa, hoempa, hoempapa. Takketakke, takketakke, takketakke, takketakke. Lijkt het bij "Fomite Fetish" meer richting Exhumed te gaan, neigt "Hypochondriac" weer meer naar Dead Infection. Met beide bands is overigens al eens een split uitgebracht. Het swingt, het beukt, wat wil je nog meer? De zangpartijen bestaan uit een schreeuwerige zang en één gorilla brul (pitchshifter) en liggen lekker in de mix. De productie is echter iets waar nog wel wat te halen valt, deze komt niet krachtig over. Al met al een leuk schijfje.

Izegrim - Code of Consequences
2011 - Listenable

Sinds 2008 is de line-up van Izegrim gewijzigd in de huidige samenstelling en ik moet zeggen dat de naam de afgelopen jaren vaak voorbij is gekomen. Maar hoe zit het met de muziek? Hoewel de band eerder kiest voor beukende thrash dan voor de technische kant, weet de band het wel interessant te houden. Luister maar eens naar de logge riff in "Final Farewell", de stop in "Incommunicado" en de hoge riff in "Center Momentum" die overgaat in een mooi samenspel van de twee gitaren. Het is mij als muzikant opgevallen dat de band (al dan niet bewust) heeft geprobeerd om niet alleen maar op de zwaarste snaren te blijven beuken. Meer contrast zorgt voor meer spanning en dan komt deze plaat zeker ten goede. Zo durft Izegrim af te sluiten met "Code Of Consequences", een mid-tempo nummer dat tegen het trage aan zit. Ik had het zelf anders gedaan maar het getuigt wel van lef en zelfverzekerdheid. Samenvattend: een prima plaat die opvalt door de excellente leads, prima productie en uitvoering. Ik hoop dat de band zich blijft ontwikkelen en de volgende plaat nog meer interessante twists bevat.

RECENSIES: Abdicate, Imbroglio, Panic Disorder

2011-09-02T12:00:00.008+02:00

Door: Philippus

Abdicate - Transcend Through Sacrifice
2011 - Sevared Records

Hiermee brengt Sevared weer een prima brute death metal plaat uit, die vooral opvalt omdat er zo'n verschrikkelijk constant niveau aanwezig is. De band zorgt ervoor dat er genoeg groove in de nummers is om lekker te headbangen, er zitten genoeg blasts in om de snelheidsfreaks te pleasen en er worden genoeg ‘technische’ riffs ingezet om het interessant te houden. Het rustige instrumentaaltje laat zien dat het begrip 'contrast' ook begrepen wordt. Zo komt er in elk nummer wel een slamstuk voor, maar dit wordt nooit doorgezet of zodanig aangepast, dat het absoluut sfeerverhogend werkt. Elk nummer is een prima weergave van de huidige death metal scene en eigenlijk laat deze band zien dat hij zich met 'Transcend Through Sacrifice' heeft ontwikkeld naar een niveau waarin alleen de toplaag van de underground scene zich bevindt.

Imbroglio - Sleep Deprivation
2011 - The Path Less Traveled Records

Tijdens een bezoek aan een show van Rotten Sound zag ik in het voorprogramma een band staan die er nogal typische muziek op na hield. Je weet wel: akkoorden die er vreemd uitzien maar nog vreemder klinken, gekke zanger met vaak iets eigenaardigs (deze had een rambo-achtige hoofdband) en onduidelijke nummers door onduidelijke riffs of structuur. De bandnaam was Gaza en nadat ik uiteindelijk thuis een zojuist gekocht CD-tje in de speler had gedrukt, bleek de muziek niet veel beter volgbaar. Je mist dan ook gelijk de gekke capriolen van het podium. Imbroglio (ja ja, we komen er wel) zit ook in de categorie 'vaag'. Al moet ik er gelijk bij zeggen dat de nummers best goed te volgen zijn. De ritmesectie (met prima klinkende distortion bas) geeft de nummers een degelijke basis mee en al speelt de gitarist zo nu en dan flink wazige akkoorden, je kan de rode lijn duidelijk volgen. De vraag is of je dit wilt, want het is namelijk niet echt gemakkelijk te behappen. De muziek varieert tussen de 110 en 125 BPM en dat betekent dat er geen snelheidsrecords worden verbroken. Dit is niet storend maar ik zou er persoonlijk geen moeite mee hebben als er wat meer kans bestond op een snelheidsboete. Neem bijvoorbeeld het instrumentale nummer ‘Cellar Door’ dat te lang duurt en dat met wat zang erbij veel beter was geweest. De (achtergrond)zang op de CD bevat ongewenste galm maar verder klinkt het allemaal goed genoeg. Conclusie: er zit genoeg sfeer op deze plaat, maar je moet iets uit je comfortzone komen om hiervan te genieten.

Panic Disorder - The Coming Sixth Age
2011 - Totally Sick

Als je de cover bekijkt dan zijn mijn allereerste gedachtes dat de CD over een eeuwig zwervende samurai moet gaan of dat de bandleden te veel Final Fantasy hebben gespeeld. Nou blijken de heren van Panic Disorder uit Indonesië te komen dus dat zou het een en ander kunnen verklaren. Geen strakke volgetimmerde death metal maar old-school death metal die geïnspireerd zou kunnen zijn door Malevolent Creation. Geïnspireerd, want dat niveau behalen deze heren nog niet. Na twee demo’s en twee EP’s is er nu deze release, met moeilijk uitspreekbare nummers. Gelukkig versta je meestal weinig van de tekst en richt ik me meer op de uitvoering van de zang en de rest van de muziek. Je merkt aan de muziek dat de band op elkaar is ingespeeld en de nummers hebben dan ook allemaal een fatsoenlijk begin en eind. De productie is niet helemaal geweldig (wat een gaar basgeluid) maar alles in geheel is prima aan te horen. De blasts komen goed uit de verf, de soms wat thrashy riffs geven de nummers een frisse touch en de grooves van de drummer doen zo nu en dan wel denken aan Suffocation. Een leuk album, met positieve en minder positieve elementen, dat redelijk onderhoudend is.

INTERVIEW : The Frontline Club, Gent, België

2011-08-31T15:55:00.010+02:00

Door: Filip

Er zijn (gelukkig) zo van die generatie-overlappende monumenten in de metal waar de meeste metalfans wel iets mee hebben. In België is eentje daarvan de Frontline in Gent dat al bestaat sinds 1985. De eerste 15 jaar op Sint-Kwintensberg en Sint-Pietersnieuwstraat. In 2002 even op het hoekje van de Overpoortstraat en sinds juni 2003 op de huidige locatie in diezelfde straat.De club is nog steeds een "gratis" concert club waar bereidwillige organisatoren hun bands/dj's kunnen stallen voor een avondje herrie (dubstep, D&B, breakcore, ragga, jungle, ... en natuurlijk metal). We spraken met de huidige uitbater, Hendrik.

Enkele bands die er speelden zijn Suffocation, Devourment, Inhumate, Lividity, Beheaded, Inveracity, Vader, Blood Duster, Macabre, Vital Remains, Deeds of Flesh, Aborted, Dead Infection, Internal Suffering, Vile, Incantation, Malevolent Creation, Monstrosity, Gorerotted, Vomitory, Godless Truth, Disavowed, Pyaemia, Decapitated, Prostitute Disfigurement, Disgorge (US), ...te veel om op te noemen.

Hey Hendrik, kun je een paar vragen beantwoorden voor ons bescheiden webzine ?
Ja 'tuurlijk, niet dat ik denk dat ik iets zinnigs te zeggen heb, maar ik wil dat wel doen.

Haha. Door de jaren hebben jij (2002-2003) en (later) een paar bevriende organisatoren wel leuke brutal death metal shows gedaan, en ook vóór 2002 stond er een massa bands. Heb je daar soms nog een lijst van?
Tja, dat is nu bijna 10 jaar geleden hè. In 2009 is mijn PC 'es gecrashed en alles is eigenlijk weg van zo dingen.

Ah, ik vind nog wel wat zaken terug. Heb je daar zelf nog iets van herinneringen aan? Er waren toch wel leuke namen bij.
Ja 'tuurlijk. Ik herinner me bijvoorbeeld Necrophagist in de locatie op de hoek, voor elf man. Dat was zeker een hoogtepunt. Allé hét hoogtepunt, die zijn nog blijven slapen daar. Ik heb er nog een tijd mee gemaild en ze gingen ook nog 'es terug komen; maar het is er een paar keer niet van gekomen.

Ga je zelf soms nog naar optredens?
Neen, ik heb tinnitus [ooraandoening, red.] overgehouden aan de beginjaren op de hoek, ook wel door het repeteren met Serial Butcher. Ik mijd zoveel mogelijk lawaai.

De laatste tijd zijn er niet zo veel optredens meer?
Ik promoot het gewoon niet actief meer en het moet vooral van Belgische organisatoren komen. Zelf met buitenlandse bands onderhandelen voor een optreden doe ik niet meer omdat je dan bijvoorbeeld ook ergens verantwoordelijk bent voor de promo en ik heb mijn handen vol met organisaties door studentenclubs en dergelijke. Maar het is niet dat ik optredens weiger hé, ik stimuleer het gewoon zelf niet meer.

Krijg je nog veel mailtjes?
Ja hoor, zeker vijf per dag, meestal van bands van een ander continent. Ik vind het wel jammer voor bands op tour die een optreden op een weekdag nodig hebben (vooral eten en drinken en slaapplaats natuurlijk) dat ze geen podium meer hebben in Vlaanderen, maar als er maar vijf man naar komt kijken heeft niemand er iets aan. In de beginjaren stonden er jaarlijks 500 bands in de frontline, ik weet niet of er 500 bezoekers waren per jaar.

Je bent toch niet vooral bitter vermoed ik, je zal toch ook wel kicken op wat nostalgie?
Nee hoor, het waren zeker leuke tijden, tot 2006 denk ik. Als je ziet hoeveel volk jij bijvoorbeeld voor de Gentse feesten gemobiliseerd kreeg. [1000 man, red].

Haha, 2006, vertel es?
In 2006 zijn er in Gent vijftien cafés en clubs in de studentenbuurt vervolgd geweest voor verscheidene vaststellingen van geluidsoverlast. Toch wel heavy stuff omdat het ging om boetes van rond de 50.000 euro.
Vanaf toen was het eigenlijk enorm opletten en is de fun er wat af. Je begint dan al 'es na te denken om zo risico's te nemen voor optredens voor drie man en een paardenkop. Bands moesten gewoon eens beseffen dat ze hun marshall niet op elf moeten zetten. Pas op, ik deed het zelf ook, dus begrijp het wel :) Een mentaliteitswijziging bij bands zou veel goed maken, qua decibels hé.

Dus vanaf dan is het aantal optredens eigenlijk aanzienlijk verminderd. Of denk je ook dat underground metal in deze streek van het land een dipje kent?
Denk inderdaad een combinatie van beide. Je ziet dat er in Gent toch niet echt iets anders komt hé. Maar nogmaals: mijn zaal/podium en PA staan nog altijd gratis ter beschikking van organisatoren hoor :)

Cool, bedankt voor de babbel en succes met je zaak.

RECENSIES: Gorod, Ingested, Parental Advisory

2011-08-30T12:00:00.002+02:00

Door: Jona

Gorod - Transcendence
2011 – Active Records

Van Gorod vergeet ik steeds hoe goed het is. Dit Franse broertje van Amoral heeft er al drie volwaardige albums op zitten, en verdient beslist meer aandacht. Deze CD/EP (speelduur van de vijf nummers is 33:40) trapt af met een modern, fris en fel nummer, redelijk bombastisch door de toetsen her en der, met een waanzinnig heldere productie. De zanger laat maar af en toe zijn schreeuwende grunt horen, en alle aandacht gaat naar de gelikte, melodieuze gitaarpartijen en soepele drums. Dat Gorod kan spelen is wel duidelijk, maar gelukkig is de rode draad nog altijd gesponnen van goede ideeën en sterke structuren - niet van het spelvermogen op zich. Na de openingstrack volgt een sierlijk, zwaar door Spaanse flamenco beïnvloed, instrumentaaltje dat aan de kwaliteiten van een band als Canvas Solaris doet denken. Het derde ‘Textures’ vervalt jammer genoeg in experimenteerdrift en slaat de plank mis omdat z’n a-typische riffs en Cynic-achtige sfeerpassages als los zand aan elkaar hangen. Het vierde nummer is weer een Spaans georiënteerd instrumentaal tokkelnummer, dat een aanloop lijkt te vormen naar het afsluitende zwaargewicht van ruim een kwartier. Een zorgvuldig opgebouwd nummer, waarin dromerige en jazzy delen moeiteloos overgaan in puntige grooves en een enkele zoevende blastbeat. Zonde van de cleane zang aan het begin en halverwege; deze blijft ver achter bij de kwaliteit van de muziek. Al met al gaat bijna de helft van ‘Transcendence’ op aan akoestische gitaartracks, die dan wel puntgaaf uitgevoerd zijn, maar zeker niet door elke metalhead voor vol aangezien zullen worden. Dit is zeer volwassen en zorgvuldig, maar ook erg breed uitgewaaierd en weinig metal. Oordeel zelf; en vergeet dan niet een blik te werpen op de mooie hoes!

Ingested - The Surreption
2011 - Siege Of Amida Records

Het probleem met veel Engelse bands is, vind ik, dat ze te overdreven zijn. Vaak met twee zangers/zangstijlen, al te extreme bandnamen en songteksten, over-the-top producties, teveel op imago en het zo-ziek-mogelijk-zijn gericht. De brute death metalscene in Engeland kwam pas laat op gang, maar intussen is er een flinke generatie nieuwe bands: Ingested past prima tussen bijvoorbeeld Putrefy, Kastrated, Cerebral Bore, Gastrorexxis, Introrectalgestation, Infected Disarray, Crepitation of Unfathomable Ruination. Op de demo uit 2006 (gedeeltelijk uitgebracht als een split in 2007) klonk Ingested door de overspannen drumcomputer en gare productie erg underground en extreem, iets dat op het debuut ‘Surpassing The Boundaries Of Human Suffering’ verholpen was. De slam was grotendeels verruild voor (death) metalcore, en op ‘Surreption’ is die lijn doorgezet. Door de core-invloeden wijkt Ingested enigszins af van voorgenoemde bands, maar toch vind ik ook ‘The Surreption’ weer te veel van het goede, te veel tofdoenerij. Ingested schrijft gestripte, droge nummers vol doodgeslagen breakdowns, afgewisseld met strakke versnellingen. De laaggestemde drums klinken lomp en zijn sterk getriggerd, wat vooral bij de toms voor een nep geluid zorgt. Zanger Jason brult en krijst vol overgave maar heeft geen opvallende stem, en veel van de riffs zijn basaal, tegen het primitieve aan. Soms slaat de band door naar pure hard- of metalcore in het straatje van All Shall Perish ( ‘The consequence’), maar in verreweg de meeste nummers zijn core-elementen slim vermengd met pure death metal. De uitvoering is goed, maar het is me te gemaakt, te... overdreven.

Parental Advisory - Support Cannibalism
2011 - Eigen beheer

Parental Advisory heeft iets met de dood. De eerste demo’s hebben titels als ‘Butcher’ en ‘Zombie Legion’, en de vorige CD had het thema verwelken of verdorren. Nu dan kannibalisme, geheel in stijl dus. Dat de band death metal speelt is weinig verrassend, want in welk ander muzikaal genre, op funeral doom na misschien, kun je nu beter je fascinatie voor de dood kwijt? Na downloaden of eventuele aanschaf wachten je vier weinig uitgesproken nummers. De naam Prostitute Disfigurement kwam bij me op tijdens het eerste nummer, maar die spelen wel een stuk agressiever. Het geluid is erg goed, thrashy door de tikkende drums en scherpe gitaren, en goed gebalanceerd. Parental Advisory speelt overwegend snel, maar varieert veel tussen blasten, beuken en beheerste mid-tempo. De fijne groove in ‘The Shape’ mag niet onvermeld blijven, net zoals het old-school Malevolent Creation-stuk halverwege het laatste nummer. Yeah! De lelijke, hardcore/punk schreeuwkoortjes in het derde ‘Porn in a Tomb’ hadden dan weer niet gehoeven. ‘Support Cannibalism’ is een aardige EP, maar blijft braaf binnen de lijntjes. Ik gok op iets met necrofilie in de volgende CD-titel.

RECENSIES: Fleshless, Gutted Mind, Lock Up

2011-08-19T12:00:00.002+02:00

Door: Jona

Fleshless - Slaves Of The God Machine
2011 - Metal Age

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik met een zucht begon te luisteren. In mijn beleving heeft Fleshless al 666 keer dezelfde CD uitgebracht, en dan nog een die ik niet goed vind ook. Maar overdrijven is een kunst, want dit blijkt slechts de zevende full-length te zijn. Dat de band nogal stijlvast is, lijkt me wel een voldongen feit. ‘Slaves Of The God Machine’ is goed gevuld met pretentieloos, bijna hersenloos gebeuk, voorzien van een droog, redelijk thrashy geluid. Het tempo is midtempo tot hoog, met nummers die grossieren in zagende chugga-chugga riffs. De blasts klinken gekunsteld maar zorgen wel voor hoognodige afwisseling. Een enkele keer weet Fleshless te behagen met een leuke vondst; ook hebben een paar nummers een lekkere Malevolent Creation-feel. Maar verder... Weer heeft Fleshless zichzelf geëvenaard. Ik had gehoopt op een deviatie van het gemiddelde, maar die hebben we niet gekregen. Het valt niet tegen, maar ook niet op. Ik ben bang dat ik deze recensie kan hergebruiken bij de volgende Fleshless release.

Gutted Mind - Brave New World
2010 - Gigawatt

Gutted Mind snoept van twee walletjes. Met een been in de zware deathcore en de andere in de slamming death metal lijkt de band een brug te willen slaan tussen beide populaire genres. Het streven vind ik alleen beter dan de brug zelf, want Gutted Mind heeft gewoon net te weinig in huis. Met afgemeten, bijna mechanische breakdowns wordt de luisteraar verleid om het hoofd diep te buigen en zich mee te laten voeren door de stoere grooves. Maar door de naar mijn smaak te strakke (lees: neppe) drums, de te grote variatie in zangstijlen en de te geijkte riffs slaagt de band hier niet in. Gutted Mind bestaat uit zes jonge Russische gastjes die nu alweer even terug debuteerden met ‘Brave New World’. Door de Russische teksten op het tekstvel (tevens uitvouwposter) vermoed ik dat ze zich vooral op eigen land oriënteren. Misschien slaat de droge death metalcore daar ook wel beter aan dan ‘bij ons’, maar als ze toch over de landsgrenzen willen opvallen, moet er nog flink gewerkt worden aan de nummers. Het zijige instrumentale nummer halverwege en de breakcore remix aan het eind zijn hoe dan ook no-go’s, maar ook veel andere nummers missen een eigen smoel en zijn onderling uitwisselbaar. Op ‘Brave New World’ is de uitvoering sterker dan de ideeën. Als dit in de komende jaren omgedraaid - of liever nog gelijkgetrokken - wordt, is Rusland een brute band rijker.

Lock Up - Necropolis Tranparant
2011 - Nuclear Blast

Ja! Raggen, scheuren, gáán! Staccato, droge riffs. Lichtgewicht, waanzinnig snelle drums. Bijna overstuurde schreeuwzang. Grind wordt niet opgefokter dan dit, wat een energie! Vooral niet te veel nadenken, niet moeilijk doen, niet te veel afwisselen, dat kost allemaal maar tijd. En die hebben we niet, we moeten dóór! Gieren, flitsen, gáán! Lock Up zorgt voor overspannen hartkleppen, migraineaanvallen en adrenaline in bijna vaste vorm. Lock Up kleurt je lymfevloeistof groen en je neuronen blauw. Lock Up zet je kaken op slot en je hoofd op hol. Racen, rammen, gáán! Jezus allemachtig wat een snelheid, als de blasts nog sneller zouden zijn zou je één lange bass- en snaredrumklap horen. Nog altijd met Nicholas Barker, bekend van Dimmu Borgir, op drums. Met Shane Embury, bekend van Napalm Death, op bas. Met Tomas Lindberg, bekend van At The Gates, op microfoon. En met nieuweling Anton Reisenegger, bekend van Criminal, op gitaar. Anton, je bent geslaagd. Beuken, zoeven, gáán! Netto toegevoegde waarde aan bestaand oeuvre: nul. Netto originaliteitswaarde: nul. Netto diepgang: nul. Netto entertainment: tien! Sjezen, blazen, gáán! Kapot!!

RECENSIES: I Chaos, Jungle Rot, Ouroboros

2011-08-16T12:00:00.004+02:00

Door: Philippus

I Chaos - The Human Repellent
2011 - R.I.T.F. records

De tweede release (tevens debuut) van deze Nederlanders brengt ons gevarieerde Amerikaans klinkende brute death metal die mij op meerdere fronten positief is bevallen. De leden zijn geen onbekenden in de scene: ze zijn ook actief in andere bands. Dat we hier niet met beginners hebben te maken is gelijk duidelijk want de muziek staat als een huis. De death metal bevat veel blasts, maar er is ook genoeg ruimte gecreëerd voor de gitaren om de riffs te etaleren. Er wordt regelmatig teruggeschakeld naar mid-tempo stukken wat uitermate goed werkt als contrast voor de snelle stukken. Uitschieters zijn het Cannibal Corpse-achtige ‘Revulsive Butchery’, het snelle ‘Degeneration Sublime’ maar ook de mid-tempo afsluiter die de plaat een prima twist geeft. Met 'The Human Repellent' laat I Chaos zien tot de top van de Nederlandse death metal scene te horen en zich kan meten met de vele andere bands in dit genre.

Jungle Rot - Kill on Command
2011 - Victory

Hoewel Jungle Rot een naam heeft hoog te houden in de categorie ‘saaiste band ter wereld’, zal de band na het produceren van dit nieuwe album toch de bokaal moeten inleveren. Jungle Rot staat al jaren bekend om z’n mid-tempo death metal zonder fratsen wat in mijn ogen altijd resulteerde in nummers met onoriginele riffs en drumritmes, en te veel herhaling waardoor de nummers te lang duren. Saai dus. De meeste aspecten zijn niet veranderd maar ik kan toch vaststellen dat het riffwerk er vooruit op is gegaan en dat de nummers daardoor beter zijn geworden. Neem het intro ‘Rise up & Revolt’ waarin verdorie twee verschillende gitaarlijnen worden gespeeld - wat ook nog eens prima klinkt! De gitaarsolo’s zijn nog steeds van het ‘vingers op en neer, masturbeer’ niveau maar dat verwacht je ook. De nummers zijn voornamelijk in hetzelfde tempo en ook dat is niks nieuws. De fans (en die zijn er zeker) zullen dit album prima waarderen en ik ben van mening dat dit hun beste plaat is. Ik zal hem echter niet in huis gaan halen want wees eerlijk, er zijn veel betere platen te krijgen. Dit soort muziek kan mij niet boeien.

Ouroboros - Glorification Of A Myth
2011 - Independent

Vanaf de eerste seconde werpt deze band kwalitatief hoogstaande death/thrash metal over je heen alsof het niks is. De klinische productie maakt het mogelijk om de accenten van elk instrument mee te krijgen – dus ook de basgitaar. Een lichte en verstaanbare grunt laat veel ruimte voor de muziek en dit wordt dan ook goed benut. Solo’s, vlotte riffjes of een uitgebreide bridge, het komt allemaal voorbij. Je kan de muziek van Ouroboros (betekenis: staart-eter) omschrijven als melodieuze beukende mid-tempo death/thrash met grunts. De grens tussen thrash en death is hier niet helemaal duidelijk en dat bevalt mij prima. Zo zou ‘Edifice of Tyranny’ niet misstaan op een moderne plaat van Testament en laat ‘Sanctuary’ zien dat de death metal invloeden zeker aanwezig zijn. Dit de eerste release van deze band en aangezien het zo’n topplaat is, kun je maar één ding doen en dat is deze plaat in huis halen.

INTERVIEW: Agathocles (Bel)

2011-08-15T12:00:00.007+02:00

Door : Filip

Agathocles is net terug van een paar shows in Japan. Verder brachten ze zopas een 7"-split uit op SelfMadeGod Records, samen met Nun Slaughter. Daarop staan 3 Agx-nummers die eind 2010 werden opgenomen, te weten 'Trail of Despair', 'Nazional Sozial(ist) Security' en 'Flanders' Little Cesspool'). Actie alom dus. De moeite om even te checken bij de mannen waar ze verder nog mee bezig zijn.

Hey Jan, ik hou wel van de opnamekwaliteit/mix van jullie bijdrage aan de split moet ik zeggen.
Ah, dank. De opnames resulteerden in dat soort geluid. We hebben er niet specifiek naar gezocht.

Heb je bij de nummerkeuze speciaal rekening gehouden met het publiek van Nun Slaughter of speelde dat niet echt? Het nummer dat ik van je kreeg is vrij death metal met een Celtic Frost/Hellhammer vibe.
Niet echt, de opnames waren al gedaan vooraleer we beslisten om ze te gebruiken voor de split 7” met Nun Slaughter. Nu je het zegt, ja, ze passen wel bij de opnames van Nun Slaughter. Wat betreft het Frost/Hellhammer gevoel, ik denk dat we dat al sinds de start van AG hebben. Ik ben een grote Frost/Hellhammer liefhebber.

Ik weet niet of je zin hebt om over de teksten te praten. Vooral track 3 is vrij opvallend als Belgische luisteraar (heb de text sheet hier voor me). Je zet zowaar Vlaanderen op de kaart door het in de titel te vermelden - maar de tekst is eerder anti-separatistisch. Waarschijnlijk kennen een groot deel van de Agathocles-luisteraars Vlaanderen niet eens dus waarom deze outburst?
Ik stoor mij enorm aan de halve waarheden en het inspelen op irrationele gevoelens van onze separatistische politiekers. Ik ben geen voorstander van dit Europa dat we nu hebben, maar het is een gegeven en daar moet nu het beste van gemaakt worden. Separatisten willen deze kans laten voorbij gaan, meer nog, een klein Vlaanderen zal enkel ten goede komen aan de grootondernemers en grootverdieners, zeker en vast niet aan de Vlaamse middenklasse. Wie een beetje de Vlaamse, dus niet de nationale, politiek volgt, ziet duidelijk welke maatregelen uit welke hoek welk publiek ten goede komen. Als ELKE Vlaming zelf twee huizen, vier spaarboekjes en een hummer heeft, nu ja, dan begrijp ik dat iedereen separatistisch stemt. Nu zal ik waarschijnlijk verschillende mensen voor het hoofd stoten; het zij zo. Mijn visie op deze materie heeft an sich niets te maken met het verschil tussen rechts en links gedachtegoed, maar wel met het steeds groter wordende verschil tussen zij die hebben en meer willen en zij die weinig hebben en steeds meer moeten afgeven aan de eerste groep, ondanks het feit dat de laatste groep zich inspant en bereid is om meer inspanningen te leveren.

Waar kunnen mensen de split 7-inch kopen ? Bij de betere distro, bij het label (http://selfmadegod.com/en/news/64) of bij jullie?
Het beste is bij Self Made God Records. Wij hebben zelf niet veel exemplaren.

Nog Agathocles nieuws dat je kan delen (live nieuws etc.) ? Japan zag er trouwens leuk uit, wel vrij underground precies (http://tinyurl.com/3e245ju)!
De tour in Japan was te gek. Zeker voor herhaling vatbaar. Momenteel zijn we bezig de opnames af te werken die we in Japan hebben gedaan, om ze nadien uit te brengen.

RECENSIES: Alienation Mental, Baring Teeth, Gigan

2011-08-09T12:00:00.002+02:00

Door: Wim

Alienation Mental - St
2011 - Nice To Eat You

Het debuut 'Ball Sprouter' van dit Tsjechische grind ensemble staat hoog bij mij aangeschreven door zijn inventieve en technische aanpak. Opvolger 'Psychopathicolorspectrum' heb ik door een dosis nu-metal invloeden lekker aan me voorbij laten gaan. Enigszins huiverig voor wat ik te horen zou krijgen op deze nieuwe en ook meteen laatste plaat van Alienation Mental drukte ik op play, om vervolgens een half uur lang compleet omver te worden geblazen door een slimme mix van technische deathgrind van hoog niveau. Muzikaal zoekt men regelmatig minder voor de hand liggende oplossingen, welke de band ook in hun begindagen al een meerwaarde gaven. Het maakt dat de nummers die vaak maar anderhalve minuut duren, echt vol interessante wendingen zitten en echt af zijn. De kwaliteit op de zwanenzang van deze unieke band is dusdanig hoog dat het gemis direct wordt ingezet. Alienation Mental was ten tijde van hun demo al een unieke band en dat is vandaag de dag niet anders. Het is wel knap dat de band echt op z'n hoogtepunt stopt!

Baring Teeth - Atrophy
2011 - Willowtip

Eigenlijk valt deze release een beetje uit de lucht. Nog niet eerder had ik van de naam gehoord, maar als een label als Willowtip voor je instaat, dan kun je er als luisteraar van op aan dat er kwaliteit geboden gaat worden. En kwaliteit is wat je te horen krijgt op 'Atrophy'. Zwaar leunend op het geluid van Gorguts ten tijde van 'Obscura' trekt de band acht tracks lang alle registers open. Verwacht hierbij geen plaat op volle snelheid met lompe breaks, maar juist verrassende wendingen, muzikaal vakmanschap, onorthodoxe songwriting en donkere sferen. Met veel zenuwachtig, maar imposant, gitaarwerk welke zowel in de snellere als de tragere bijna doom-achtige stukken de nodige bewondering oproept, weet Baring Teeth van 'Atrophy' een werkstuk te maken waarmee men zich kan meten aan bands als Gorguts en Ulcerate. De invloeden van eerder genoemde bands zijn overduidelijk, maar Baring Teeth doet er z'n eigen ding mee. Daarbij is het niveau ook minstens gelijkwaardig en dan behoor je automatisch tot een select gezelschap in een metalwereld vol eenheidsworsten.

Gigan - Quasi-Hallucinogenic Sonic Landscapes
2011 - Willowtip

Met ex-Hate Eternal en Diabolic gitarist Eric Hersemann verwacht je een klassieke death metal band. De verrassing is dan ook erg groot als ik deze inmiddels tweede Gigan plaat voor het eerst beluister. Technische, vernuftige en vooral moderne death metal vol rare wendingen en sfeervolle stukken. Laten we zeggen dat men in de chaotische snelle stukken wel wat weg heeft van Hate Eternal ten tijde van 'King Of All Kings' maar men schakelt net zo makkelijk naar slepende doomy stukken met gelaagde zieke melodieën. Nee, dit Gigan levert bepaald geen hapklare brokken. Nu scheelt het dat ik wel een liefhebber ben van dit soort muziek, maar het is vaak wel alles of niets met dit soort bands. Het neigt bij Gigan naar alles, maar af en toe staan er ook pasages op 'Quasi-Hallucinogenic Sonic Landscapes' die werkelijk nergens heen lijken te gaan en vooral apart zijn om het apart zijn. Dergelijke stuurloze zaken halen mijn waardering voor deze plaat wel wat naar beneden, temeer Gigan bij vlagen laat horen enorm interessante nummers weet te schrijven, waarbij de sferen mooi in elkaar overlopen en het spastische gitaarwerk wel volledig in dienst van een nummer staat. Voorlopig ben ik behoorlijk overtuigd en zal ik snel op zoek naar het debuut.

RECENSIES: Calm Hatchery, Membro Genitali Berfucator

2011-08-05T12:00:00.004+02:00

Door: Jona

Calm Hatchery - Sacrilege Of Humanity
2010 - Selfmadegod

Onlangs besprak ik op deze site een CD van Trauma en noemde daarbij de vergelijkbare stijl van een aantal Poolse collega’s. Aan dat rijtje had ik ook Calm Hatchery kunnen toevoegen, want wederom hoor je hier vlakke, maar perfect uitgevoerde, technische death metal met een smetteloze productie. Calm Hatchery verenigt moeiteloos verschillende invloeden zoals karakteristieke Death-loopjes, Necrophagist of Jack Slater-achtig toonladderwerk en genadeloze, typisch Poolse blastbeats. Alles onder controle, koel en kalm gebracht. De bandnaam dekt de lading volledig: een bedaarde broederij, een kalme kwekerij. De nummers zijn gerijpt, zorgvuldig in elkaar gezet en vervolgens trefzeker op CD gezet. Uitschieters zijn het gave begin van het derde ‘Messerschmitt’ - een soort death metal achtbaan - en de sombere maar sublieme groove aan het einde van ‘Shine For The Chosen One’. Missers zijn het intro met fout-Duits getier en een paar nummers waarin de inspiratie wel erg ver te zoeken is. Calm Hatchery scoort hoog op kwaliteit en uitvoering, maar laag op impact en spanning.

Membro Genitali Befurcator - Human Destruction
2010 - Coyote Records

Membro Genitali Befurcator (okee, vanaf nu MGB) opereert in het speelveld tussen brute death metal en goregrind. Waar sommige bands op dit terrein schitteren, levert het gebied bij MGB een spanningsveld, en tegen het einde van ‘Human Destruction’ zelfs een slagveld op. De eerste indrukken zijn overwegend positief: midtempo brute death metal tegen de slam aan, met een fijne, gutturale zanger die niet eens meer zijn best doet om verschillende woorden ook verschillend te laten klinken. Als de band even doorpakt en het tempo opvoert klinkt het best aardig, want de snelle riffs zijn beduidend origineler dan de slams. Het geluid is kurkdroog met veel attack, zodat de drums lekker prikken en tikken en de gitaar kraakhelder te horen is. Maar na een paar nummers valt op hoe mager de muziek eigenlijk is, hoe weinig death metal, en moet je gapen gaan onderdrukken. Het wordt helaas niet beter. Sterker nog; ‘Human Destruction’ zakt als een pudding in elkaar na het zevende nummer; de navolgende Motörhead en Obituary covers zijn echt onvergeeflijk slecht. Als je de release een tweede keer opzet, hoor je dat ook de eerste nummers niet bepaald hoogwaardig zijn. MGB is een flauwe, saaie goregrind band die probeert stoere death metal te maken. Met een nummer op een verzamel CD zouden ze misschien nog wegkomen, maar bij een hele release slaat de verveling al snel toe.

Neaera - Forging The Eclipse
2010 - Metal Blade Records

First off: één zanger, twee stijlen. Eén okee, de andere niet. De gekrijste vocalen zijn soms nauwelijks om aan te horen en doen me denken aan een zwakke versie van Cradle Of Filth’s Dani. Ook flirt de band soms teveel met gelikte melodieën, wat voor een wee gevoel in de buik zorgt. Maar dan hebben we de achilleshiel van dit album ook direct gehad; want Neaera heeft in vijf jaren al vijf albums vol klinkende, melodieuze death metal uitgepoept, met riffs waar je u tegen zegt. Het is niet bruut, leunt tegen de metalcore aan en het hele album is gefundeerd op één sfeer. Maar ik waardeer Neaera: de prachtige melodieën in ‘Eight Thousand Sorrows Deep’ of ‘Sirens Of Black’ raken bij mij de juiste snaar, en soms is zo’n melancholische, weemoedige sfeer precies waar ik zin in heb. In de pieken past Neaera in het rijtje van Sacramentum, A Canorous Quintet of Within Y, in de dalen klinkt de band als een tweederangs Black Dahlia Murder. De uitvoering en productie voldoen aan alle onuitgesproken hedendaagse eisen, en als je je mee kunt laten voeren door de wijdse sfeer van ‘Forging The Eclipse’ zal het meer emotie bij je losmaken dan menig ander metalalbum.

RECENSIES: Bloodsoaked, Christian Muenzner, Regurgitate Life

2011-08-02T12:00:00.002+02:00

Door: Wim

Bloodsoaked - The Death Of Hope
2011 - Comatose

Met z'n brute old school death metal aanpak wist Peter Hasselbrack op voorganger 'Sadistic Deeds...' al behoorlijk te imponeren. 'The Death Of Hope' is echter de volgende stap in de vervolmaking van zijn geluid. Hasselbrack weet oude waarden te verbinden met hedendaagse bruutheid en wordt daar alsmaar beter in. De songs worden per plaat beter en de focus lijkt te liggen op het schrijven van memorabele riffs. Zo pakt 'The Death Of Hope' je bij de strot en klinkt de plaat over de hele linie ijzersterk, zelfs de simpele tekstuele aanpak van opener "Lies" stoort me geen moment. Dat James Murphy een paar solo's meespeelt verhoogt de feestvreugde alleen maar, maar ook zonder zijn bijdrage is deze derde Bloodsoaked plaat een ware knaller geworden.

Christian Muenzner - Timewarp
2011 - Eigen Beheer

Met Defeated Sanity, Necrophagist, Obscura en Spawn Of Possession op je cv verdien je zeker een plaats op deze site, ook al biedt de muziek er niet altijd aanleiding toe. 'Timewarp' is een instrumentale cd vol gitaaruitspattingen, waarbij Christian Muenzner wordt begeleid door o.a. Hannes Grossmann op drums en afwisselend Steve DiGiorgio en Jacob Schmidt op bass. Aan capabele muzikanten dus geen gebrek. Muzikaal is het een typisch "Gitaarhelden"-album vol solo's en met een fusion-achtige sound. Muenzner bewijst dan ook maar weer eens een zeer begenadigd solo-gitarist te zijn, maar naar mate de plaat vordert valt het wel op dat het wel heel veel van hetzelfde is. Dit komt ook voornamelijk omdat de songwriting erg ondergeschikt is aan de solo's. Enerzijds is dit logisch, maar het maakt wel dat je potentiele publiek enorm snel uitdunt. Als ik voor mezelf spreek, vind ik 'Timewarp' voor een keer of twee best aardig, maar dan snap ik het ook wel en wil ik gewoon nummers horen. De ware solo-purist heeft de cd inmiddels allang besteld en ieder ander kan volgens mij prima zonder dit plaatje, ondanks dat het allemaal van behoorlijke kwaliteit is.

Regurgitate Life - Promo 2011
2011 - Eigen Beheer

Regurgitate Life is een band met een actieve werkethiek. Na een promo in 2008 en vorig jaar een mini cd is Sammy Urwin alweer terug met deze nieuwe twee track promo. Wat me erg bevalt is dat de releases een duidelijke groei laten horen in zowel technische aanpak als naar een eigen geluid. De overduidelijke Disgorge invloeden zijn nog steeds aanwezig, maar er zit een enorme lading sfeer in de riffs en de songopbouw is een stuk toegankelijker. Regurgitate Life wordt volwassen en doet dat op een positieve manier. De riffs hebben een langere houdbaarheidsdatum en hebben een stukje extra kwaliteitswaarde gekregen. De Solo's die een duidelijk Chuck Shuldiner signatuur hebben gekregen voegen ook zeker wat toe aan de muziek. Twee nummers is echter veel te weinig van een kwaliteitsact als dit en het is duidelijk dat Regurgitate Life aan een full length release toe is. Overduidelijk een band voor de toekomst.

RECENSIES: Catharsis, Nader Sadek, Split Torso Trauma

2011-07-29T12:00:00.002+02:00

Door: Wim

Catharsis - Serpentine
2010 - Rottrevore

Met nieuwe platen vanuit Indonesië raak ik al voor de eerste luisterbeurt in jubelstemming en die wordt maar zelden de kop ingedrukt door het gebodene. Natuurlijk is het weinig origineel allemaal, maar een potje beuken kunnen ze wel degelijk. Het is zelfs zo dat er bij Indonesische bands altijd wat extra power achter lijkt te zitten. Nu is dit Catharsis wel iets anders dan veel van hun landgenoten, want in de brute mix van death metal zitten de nodige old school elementen ingebouwd en is de songwriting een stuk diverser dan het volgende beuk-ensemble zoals we er zoveel kennen uit die contreien. Met goede riffs in een toegankelijke songs en dito geluid is dit Catharsis gewoon een band die voor een breed publiek aantrekkelijk is, temeer ook omdat de band wel her en der enorm lomp voor de dag komt ook. 'Serpentine' is een ronduit sterke release die zowel voor de old school liefhebber als voor de fans van lomp gebeuk het nodige te bieden heeft.

Nader Sadek - In The Flesh
2011 - Season Of Mist

Het is een wazig gegeven dat de initiator achter dit project, Nader Sadek, die bekend is vanwege zijn artwork en stagedesigns en muzikaal maar weinig met deze release onder zijn naam van doen heeft. Daarvoor heeft hij echter de hulp ingeroepen van Flo Mounier, Rune Ericksen en Steve Tucker en een parade gastmuzikanten. Luisterend naar 'In The Flesh' kun je niet anders dan vaststellen dat Steve Tucker een belangrijke rol heeft gespeeld in de totstandkoming van deze plaat, gezien de enorm sterke Morbid Angel invloeden. Voeg hier wat black metal invloeden en het strakke drumwerk van Flo Mounier aan toe en je kan je een aardig beeld van de muziek vormen. Door de optelsom van de invloeden klinkt de band nog redelijk modern ook, zonder dat het ook maar een moment ten koste gaat van de sfeer die steeds zorgvuldig wordt opgebouwd. Mooi gegeven is dat het album eigenlijk direct wel aanslaat, maar per luisterbeurt meer van z'n glans laat zien. Er kan van alles gezegd worden over de wazige totstandkoming van de band, waar ik persoonlijk weinig mee heb, maar muzikaal gezien is dit gewoon een sterk album. En laten we wel wezen het gaat uiteindelijk om de muziek, dus waar maak ik me dan ook druk om. Heerlijk!

V/a - Split Torso Trauma
2010 - Sevared

Ergens tussen split en verzamel zweeft dit schijfje met de titel 'Split Torso Trauma'. Het label is er in ieder geval duidelijk over, maar met vijf bands is het lastig om van een evenwichtige split te spreken. Comatose geeft in ieder geval een mooi overzicht van wat we de komende periode nog van het label mogen verwachten. Zo trapt de cd af met twee nummers van Antropofagus welke enorm sterk klinken. Bruut maar met interessante loopjes en degelijke songs. De Putridity nummers had ik persoonlijk goed zonder gekund, want met 'Zombie ORal Sex' van het debuut en de Cannibal Corpse cover 'Necropedophile' brengen deze Italianen weinig nieuws en dat is een beetje een domper na de enorme beukpartij op hun recentelijk uitgebrachte tweede cd. Prion laat horen dat de lijn van 'Impressions' moeiteloos wordt doorgezet en deze twee nummers combineren wederom de Morbid Angel sound met brutere invloeden. Toch zit het allemaal net even lekkerder in elkaar. Laat die nieuwe plaat maar snel komen zou ik zeggen. Bij Infected Flesh komen we Seth van der Loo van Severe Torture tegen op zowel drums als vocalen. De band is loeibruut, maar heeft vooral in de riffs een grote old school invloed. Toch is het gitaarwerk redelijk technisch, of beter gezegd inventief. Het is zeker geen lange halen snel thuis beukwerk. De cd wordt afgesloten door het Griekse Mass Infection. Deze band heeft met 'The Age Of Recreation' enorm indruk op mij gemaakt en ook de twee tracks op deze split zijn weer ijzersterk. Lekker in het gehoor liggende riffs in aanstekelijke songs, dat is in grote lijnen de aanpak die de band hanteert en dat trucje kan men vooralsnog keer op keer herhalen zonder dat het verveelt. Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat deze split tien sterke tracks bevat, maar twee tracks per band is te weinig. Het maakt hongerig, maar laat net te weinig van een band horen. Ach ik kan er nog zoveel verhalen op los laten, maar het is heel simpel, kopen en lekker door je boxen laten knallen!

INTERVIEW: Evil Darkness (Col)

2011-07-28T11:07:00.027+02:00

Door : Filip

Je hebt soms van die interviews waar de vragen langer zijn dan de antwoorden. Je zou dan denken dat het gaat om een minder spraakzame gesprekspartner maar blijkt nu ook dat het kan gebeuren door de kennis van het Engels te overschatten. Het interview geeft toch wel een bondige inkijk in de Colombiaanse scene dus ik geef het even mee. Toen ik de bandnaam hoorde had ik er niet zo veel zin in maar ik ben blij dat ik toch even de moeite genomen heb om verder te kijken want dit is zondermeer brutal stuff. Als je ze nog niet kent, even checken : Evil Darkness uit Colombië.

Hey Jonathan (red. Jonathan Peña, ex-gitarist van Carnal), we kennen hier vooral de oudere bands uit de Columbiaanse scene, vooral ook omdat er weinig getoerd wordt vermoed ik waardoor enkel de releases even opvallen en daarna horen we er niet zo veel meer van. Is ook een heel eind reizen natuurlijk en zal ook wel een noot kosten om zo een trip te maken.
Ja, dat klopt wel allemaal. De basis van de brutal death scene in Columbië werd inderdaad gelegd door bands als Internal Suffering, Carnal, Purulent (r.i.p.), Goretrade en Ancient Necropsy. Die zijn er eigenlijk mee begonnen midden de jaren negentig.

Jij speelde jaren in Carnal, een van de bands die je juist vernoemde ?
Ja ik heb inderdaad gedurende 7 jaar in Carnal guitaar gespeeld. Ik ben met Evil Darkness begonnen in 2005, nadat ik uit Carnal stapte. Ik begon deze band samen met Javier Arias (huidige gitarist/bassist van Amputated Genitals).

Er zijn wel af en toe jongere bands die ons bereiken zoals Amputated Genitals of Goreinhaled.
Ja, na die eerste lichting had je in het vorig decennium inderdaad de komst van bands zoals Carnivore Diprosopus, Amputated Genitals, Suppuration, Goreinhaled en Evil Darkness. Ik speelde zelf ook 3 jaar gitaar in Amputated Genitals. Amputated Genitals werd opgericht nadat de guitarist van Purulent, David Rairán, in 2003 omkwam tijdens een Europese tour toen ze met de wagen terugkwamen van Fuck The Commerce. Onze huidige bassist, Daniel Paz, speelde in Purulent. Mauro (ex-Carnivore Diprosopus, Goreinhaled) speede ook de drums in op onze laatste CD. Dus dezelfde namen van bands komen wel terug inderdaad.

Er zijn wel een paar coole labels die nieuwe bands uitbrengen zoals Gore and Blood en het label waarop jullie zitten, Brutalized Records ?
Ja onze eerste CD uit 2006 'Dark Blasting Tongue' kwam uit op Brutalized Records. Onze tweede, 'Malignant Supremacy' uit 2009 ging eerst uitkomen op een US label maar er rees een probleem en omdat we wat in tijdsnood raakten is die ook op Brutalized Records uitgekomen.

Wat zijn de plannen voor de band. Waar werk je momenteel aan ?
We plannen eigenlijk onze 3e cd in november van dit jaar. Het wordt terug blasting death metal maar op dit album willen we toch meer techniek ten toon spreiden en ook iets anders klinken. We zouden heel graag es door Europa touren maar alleen al langs de ambassade in Columbië geraken is geen senicure en we hebben ook nog geen label voor het 3e album.

RECENSIES: Deathspell Omega, Decapitated, Exhumed

2011-07-25T12:00:00.001+02:00

Door: Philippus

Deathspell Omega - Diabolus Absconditus
2011 - Norma Evangelium Diaboli

Deze EP valt in ieder geval onder het kopje progressieve experimentele muziek, daarbij zou je black en death metal mogen toevoegen. Maar vooral progressief. De ingrediënten zijn aanwezig; één nummer, 22 minuten lang, wisselende stijlen, wisselende tempo’s en hier en daar wat gekke maatsoorten. De eerste zeven minuten lijken eerder een nummer te zijn van Gorguts tijdens de Obscura periode, wat wordt gevolgd door een uptempo opmaat naar korte blast passages. De zang doet denken aan black metal, de muziek heeft elementen van black en death metal. Halverwege het nummer (rond tien minuten) gaat het over in een lange cleane passage die doet denken aan Morningrise van Opeth. De wisselende riffs die erop volgen pakken de beginriff weer op en er wordt in dezelfde sfeer doorgebeukt totdat we uiteindelijk tot het laatste gedeelte van het nummer zijn gekomen. Ik ben van mening dat dit nummer sterker was geweest als het drie minuten korter had geduurd. Luister maar goed, het had prima gekund. Nu lijkt het alsof het laatste stuk er tóch nog bij moest en volgens mij is dat zonde. De drums vind ik niet overal even sterk, het klinkt soms wat passieloos. Conclusie: ik ben niet weg van zulke lange nummers maar doordat de band de sfeer en riffs goed gebruikt is dit zeker onderhoudend. Het neemt niet weg dat niet iedereen hier mee uit de voeten kan. Alleen geschikt voor mensen die niet al te veel in hokjes denken.

Decapitated - Carnival Is Forever
2011 - Nuclear Blast

Het is natuurlijk de vraag geweest of Decapitated er weer bovenop zou komen maar misschien moet je je afvragen, kan de huidige samenstelling van bandleden zich meten met de standaard die deze band heeft neergezet. Gitarist Vogg die vanaf het begin onderdeel is van het circus, heeft andere bandleden om zich heen verzameld en Carnival Is Forever is het product daarvan. Het resultaat is dat deze CD nog steeds recht doet aan de naam Decapitated en de fans kunnen dan ook opgelucht ademhalen. Snelle dubbele basdrumpartijen, staccato gitaarriffs maar vooral loeistrakke metal. Typische Decapitated nummers bijvoorbeeld ‘404’ en ‘United’ zijn er te vinden maar ook ietwat experimentele stukken zoals het middenstuk van ‘Homo Sum’ die een zweverige lead/rhytm partij bevat. Juist zulke stukken maken deze muziek interessant want laten we eerlijk wezen, het blijft wel behoorlijk in dezelfde stijl hangen. Toch gebeurt er genoeg, kijk bijvoorbeeld maar naar het titelnummer. Een laatste opmerking betreft het afsluitende nummer. Ik snap niet precies waarom het nummer uiteindelijk op deze manier op de plaat terecht is gekomen. In deze uitvoering was het als interlude genoeg geweest en had het veel korter gekund. Als je dan toch het lef hebt om hier een echt nummer van te maken, dan moet je toch meer gaan toevoegen zoals extra instrumenten of zangpartijen. Maar goed, de plaat is verder prima, dus je hoeft je hier niet echt aan te storen.

Exhumed - All Guts, No Glory
2011 - Relapse

Als je alle splits en het cover album Garbage Daze Re-regurgitated niet meeneemt dan is dit de eerste full length ná het goed ontvangen Anatomy is Destiny. De band staat voor snelle grind/death met korte gitaarsolo’s en dubbele zangpartijen en ook op dit album is dat niet anders. Matt Harvey heeft voor deze plaat Leon del Muerte weer opgetrommeld die in het verleden ook al regelmatig is opgedoken in de bandhistorie. Wat opvalt is dat het geluid (met name de mix/master) gelijk is gebleven en dat het Exhumed gevoel gelijk terug is. Toch is er wel degelijk een verschil, en dat is dat de muziek meer richting de death metal is gekropen. De drums, de zeer goed klinkende zware grunt, de gitaarsound- en riffs, het ademt death metal uit alhoewel de grind elementen nog steeds aanwezig zijn. Aangezien mijn oren graag dit type muziek verwerken, kun je concluderen dat ik dit een heel gaaf plaatje vind. Voor de mensen die de band nog niet kennen is het een leuke kennismaking, de oudgedienden zullen hier ook prima mee uit de voeten kunnen.

RECENSIES: Synergism Of Humanity, Trauma, Wretched

2011-07-22T12:00:00.002+02:00

Door: Jona

Synergism Of Humanity - Incantated Self Destruction
2011 - Coyote Records

‘Sounds like Dying Fetus. Very good’ zei Vladimir, labeleigenaar en Fleshless-zanger me, tijdens een CD-strooptocht op Death Feast Open Air. Wantrouwen stak de kop op: hoezo is die naam dan zo onbekend, waarom ben ik ‘m niet bij andere stands tegengekomen, het is erg rustig bij de stand en verkoop is ‘m vast erg welkom. ‘From Russia’ voegt Vladimir toe. Ah, dat verklaart wellicht meer, veel obscure Russische bands bereiken ons nu eenmaal niet zo makkelijk. Omdat Vladimir veel goede releases verkoopt en verschillende tips had gegeven die ik dan wel al kende, maar toch indicatief waren voor zijn en mijn gedeelde smaak, negeerde ik het waarschuwende stemmetje. ‘No drum machine?’ checkte ik nog in een laatste poging om mezelf voor een miskoop te behoeden. ‘No, real instruments’ sprak de matte Tsjech. Ach, geld moet rollen, gokjes zijn er om te wagen, en wie weet heb ik zo de nieuwe Dying Fetus in mijn bezit!

Met wat moeite hoor ik wel wat Vladimir bedoelde met zijn vergelijking. Nee, met veel moeite. En als deze release me op een andere manier onder ogen was gekomen, was ik vast minder toeschietelijk. Want Synergism Of Humanity is tienmaal minder origineel, drie keer minder strak en gewoon half zo goed niet als hun voorbeeld. Het is groovende, op Amerikaanse leest geschoeide death metal met stoere allure, maar dan matig uitgedacht en uitgevoerd. Niet heel slecht, niet echt sterk: zeker geen Dying Fetus. Goeie verkoper, die Vladimir. Dat wel.

Trauma - Archetype Of Chaos
2010 - Witching Hour Productions

Er zijn maar liefst vijftien bands bekend onder de naam ‘Trauma’, waarvan op dit moment nog slechts een paar actief. Maar toen deze mannen in 1992 begonnen waren ze behoorlijk origineel met hun naam, en dat ze nu bijna hun twintigste verjaardag kunnen vieren is toch op z’n minst verdienstelijk! Elke twee/drie jaar brengt Trauma een nieuwe CD uit, en die is steevast van degelijke kwaliteit. In typisch Poolse traditie brengt Trauma zijn death metal machinaal en gedecideerd, zoals bijvoorbeeld Decapitated, Dissenter, Devilyn, Hate en natuurlijk Vader dat ook doen.

Ondanks dat Trauma systematisch, bijna mathematisch strak en georganiseerd speelt, hebben alle nummers een duidelijke identiteit meegekregen. Zo is de eerste track om een terugkerende drumfill opgebouwd, worden in het derde nummer subtiele sfeerfragmenten geïncorporeerd en heeft het zesde een ijzersterk repetitief bassdrumstuk vol triolen, overgoten met een Nile-sausje. Het achtste nummer is dan weer redelijk experimenteel, met z’n bijna rocky groove, en het negende, laatste nummer neemt afscheid met droeve weemoed. De productie is een beetje platgeslagen, maar nog wel okee – waarom kiezen veel Poolse toch voor zo’n overgeproduceerd geluid? De beheersing die van ‘Archetype Of Chaos’ afdruipt is bewonderenswaardig: het maken van dit soort muziek vereist zoveel toewijding en investering dat er volgens mij weinig tijd overblijft voor iets anders. Maar goed, ik ga niet over het privéleven van deze Polen. Ze maken knappe muziek, zoveel is zeker.

Wretched - Beyond The Gate
2010 - Victory Records

Wretched komt uit Amerika, begon in 2009 en heeft er nu al een tweede release op zitten. De band speelt goed in het gehoor liggende melodieuze en technische death metal, soms tegen de metalcore aan. Meestal kiezen artiesten ervoor om hun sterkste nummers vooraan op de CD te zetten; Wretched niet, althans in mijn beleving. Als deze recensie alleen gebaseerd was op de eerste helft van ‘Beyond The Gate’ was ze heel anders uitgevallen dan nu het geval is. De CD opent niet sterk, met clichématig, tegen het cheesy aan, gitaarwerk en weinig vlees aan de botten, maar de nummers worden beter en beter. Tot het einde toe is zeker niet elk nummer even boeiend, maar deze release is zo rijk aan ideeën dat je de band dat snel vergeeft.

De ideeënweldaad komt uitgebreid naar voren in de riffs, drums en zangstijlen. Maar vooral in de samples en akoestische fragmenten in en tussen de nummers. In tegenstelling tot wat je vaak hoort, zijn ze hier wel degelijk de moeite waard; je bent soms bijna teleurgesteld dat de metal weer begint. Sommige instrumentaaltjes zijn echt ingenieus, luister bijvoorbeeld maar naar ‘Part II – Beyond The Gates’. Als de CD uiteindelijk na veertig minuten afgelopen is, heb je het idee net een mooie roman uitgelezen te hebben. Vol van wat je zojuist gehoord hebt voel je misschien niet direct de neiging ‘Beyond The Gate’ nogmaals op te zetten; maar de globale indruk die ‘ie achterlaat is indrukwekkend.

RECENSIES: Oblivionized, Offending, Pedophilia

2011-07-19T12:00:00.003+02:00

Door: Philippus

Oblivionized - Abhorrent Evolution
2011 - Eigen beheer

Deze EP telt vier nummers en daarin wordt je ondergedompeld in matig geproduceerde maar goed gespeelde technische death metal. Ondanks de productie hoor je dat de heren een behoorlijk speelniveau in de vingers hebben zitten. Helaas domineert de schreeuwerige zang nogal, dit had ik graag anders gezien. Toch kun je de structuur van de nummers duidelijk meekrijgen en met deze EP laat de band zien dat ze vanuit de death metal verschillende kanten op kunnen stuiteren. Ik sluit dan ook af met de wens dat ik graag een full length zou zien dat fatsoenlijk gemixed wordt zodat de technische waanzin van deze band in vol ornaat te bewonderen valt.

Offending - Human Concept
2010 - Deepsend

Dit is typisch zo’n band waarvan je gelijk je mening klaar hebt staan. Kort samengevat: niet origineel maar super goed uitgevoerd. Deze Fransen brengen met ‘Human Concept’ hun eerste full length uit al kun je gerust stellen dat het niveau erg hoog is. De nummers bevatten death metal met blasts, grooves, vette grunts en onderhoudende riffs. Hoewel de meeste nummers redelijk in hetzelfde tempo zijn gespeeld, zijn er toch passages die voor afwisseling zorgen. Luister maar eens naar het bas stukje in ‘This Vicious Mind’ of het verrassend lange titelnummer. Eigenlijk kun je gemakkelijk vaststellen dat deze CD de meeste death metal liefhebbers goed zal doen. De combinatie tussen mid-tempo en up-tempo metal wordt moeiteloos neergezet en het geheel is strak ingespeeld. Tel daarbij op dat de productie meer dan oké is en je weet dat je voor je volgende bestelling weer een CD’tje extra kan toevoegen.

Pedophilia - Demo
2010 – Eigen beheer

Afgezien van het feit dat de bandnaam weer om te huilen is (kap nou eens met die flauwekul en bedenk eens iets leuks, zoiets als K3 ofzo) is dit niet al te veel soeps. Deze demo geeft ons 2 nummers waarvan de eerste een intro is van 1:50 dat eigenlijk een nummer is zonder zang. Het andere nummer telt drie minuten en geeft ons slam met daarin blasts, wisselende grunts en monotone gitaarriffs. What’s new. De productie is voor een demo goed te noemen dus mocht je van cliché slam houden dan moet je deze demo in huis halen.

INTERVIEW: Inhumate (Fra)

2011-07-17T12:00:00.010+02:00

Door : Filip

Een band waar ik zeker een boontje voor heb is het Franse Inhumate. Leuke mannen met een gemeende passie voor de undergroundscene. Een gesprek.

Hey Fred, jullie speelden veel coole shows in 2010 (20 jaar Inhumate) en 2011. Wat waren de hoogtepunten? Jullie lijken je ook altijd te amuseren en de energie op het podium druipt er vanaf.
Wel, de show voor onze 20e verjaardag was wel de max. We organiseerden het in de buurt van Straatsburg waar we wonen en hadden als gasten Blockheads (intense grindcore uit Frankrijk), Benighted (de nieuwe sterren hier van de brutal death) en Yacopsae (Duitsland's extreemste fastcore band). Met een opkomst van 300 mensen was de zaal uitverkocht en de show was brutal as fuck ! Echt een onvergetelijk evenement! Wat onze instelling live betreft die is vrij simpel: het zo extreem mogelijk maken. We spelen liever iets minder shows waar we ons volledig voor geven dan 10 keer per maand ergens op een podium te staan als een bende zandzakken.

Jullie zijn een van de actiefste bands die ik ken. Newsletters zenden, shows waar je speelt intensief promoten, op forums posten. En jullie zijn dan nog oud haha. Ik sta er altijd versteld van dat jullie kennelijk veel meer inspanningen doen dan jongere bands en toch altijd op een ingetogen manier met een support-attitude voor de scene. Alle respect daarvoor.
Ja we zijn oud haha, maar de passie voor extreme muziek laait nog hoog op. We hebben nooit echt hulp van buitenaf gekregen of aanvaard. We zijn een 100% DIY band, we hebben nog nooit bij een label getekend. Ik denk dat dat een van de dingen is die ons pusht om hard te werken en niet te verwachten dat iemand anders voor ons de kolen uit het vuur zal halen. Soms voelt het wat buitenaards aan om zo te werken en ik kom inderdaad ook niet direct op een band die het aanpakt zoals wij. Wel jammer want ik denk dat het de beste manier is om muziek te maken: het zien als veel meer dan een hobby. Naast onze familie en banen is Inhumate al 21 jaar mijn leven en ik verdien er nog altijd geen cent mee. Dat is ook ons doel niet, het gaat om de muziek en ik (en mijn bandmaten) geven wat de band betreft niet om geld! Ik denk dat veel bands die een beetje bekendheid vergaren het niet kunnen verwerken dat ze er nog steeds niks mee verdienen. Dat verpest vermoed ik een groot deel van het plezier om in een band te spelen.

Kun je iets zeggen over de recentste cd, en toekomstige cd's?
Ons recentste album heet 'The Fifth Season'. We brachten het zelf uit in 2009. Zo veel kan ik er niet over zeggen. Wat vast staat, en al lang vast stond, is dat we nog twee albums zullen uitbrengen. Waarom? Wel, omdat er een concept achter zit. Een beetje lang om uit te leggen maar je vindt de ganse uitleg terug op www.inhumate.com . Die twee albums zullen wel blijven scheuren. Inhumate is een grind-act en we zullen ons nooit verschuilen achter de term "progressie" om zachter te gaan spelen! Zowel de muziek als de podiumattitude moet en zal extreem zijn.

Hoe brengen jullie de zomer door?
Met onze familie, behalve Obscene Extreme waar we net van terug zijn. Het was echt te gek daar. Zeker de videos op youtube es bekijken, grindasfuk haha!!!!

Cool, nog iets dat je kwijt wilt?
Bedankt voor je steun aan Inhumate en de underground scene!

RECENSIES: Puteraeon, Disarticulating Extinguishment, Undergang, Deus Otiosus

2011-07-15T12:00:00.003+02:00

Door: Jona

Puteraeon - The Esoteric Order 
2011 - Cyclone Empire

Gitarist Rune speelt ook in Reclusion, en deed dat voorheen in onder andere Killaman en One Man Army A.T.U.Q. Drummer Anders trommelde vroeger in bijvoorbeeld Nominon en Inverted, en zanger/gitarist Jonas kennen we van onder meer Taetre en Thorium. En vooral door die twee laatste bands werd mijn interesse gewekt. Ik heb een zwak voor oude Zweedse melodieuze death metal, en dan zit je bij Jonas wel goed. Ik hoopte dan ook op een soort Gothenburg-revival met deze CD, maar jammer genoeg is gekozen om de oude Stockholm-sound nieuw leven in te blazen. Nu doet Puteraeon dat heel aardig, maar bands als Dismember of Grave heb ik nooit boeiend gevonden, en dat geldt jammer genoeg ook voor ‘The Esoteric Order’.

In het verlengde van voorgenoemde bands hoor je dertien, of in het geval van de eerste editie vijftien, rollende old-school death metal nummers, waarbij sommige riffs direct van Entombed gejat zijn (‘Whispers Of The Dead’), en andere ‘slechts’ indirect naar die band verwijzen. Een lage, gladde en volle productie, hese grunts, een enkele gitaarsolo, veel vierkwarts bassdrumpatronen en soms wat polka/skankbeats. Er heerst rust in de nummers: echt opgefokt, vlammend of verrassend is het nergens. Sommige tracks hebben een lekkere groove en beuken goed door, maar de meeste zijn echt te traag of eenvoudig om je aandacht vast te houden – of überhaupt te trekken. Misschien dat Puteraeon nog in de smaak valt bij Unleashed of Amon Amarth adepten maar zo niet, verwacht ik niet dat iemand op ‘The Esoteric Order’ zit te wachten. Ik had er in ieder geval veel meer van verwacht en blijf geduldig uitzien naar een nieuw album van Taetre.

Disarticulating Extinguishment - Psalms Of Wrath
2011- Imbecil Entertainment

Het is haast niet meer voor te stellen dat er even geleden nog helemaal geen slamming death metal bestond. Natuurlijk had je breakdowns en een enkele slam-riff; Internal Bleeding of Suffocation konden er wat van. Maar zoals bands de laatste jaren de slams centraal stellen en soms zelfs tot enige ingrediënt verheffen, dat is nieuw. Of inmiddels dus niet meer nieuw, maar zelfs gangbaar. Zo ook bij Disarticulating Extinguishment.

Achter de moeilijke bandnaam en dito logo gaat zware, lompe en rauwe slam schuil, met een gruizig gitaargeluid, gurgelende grunts en galmende drums. Het is alles behalve perfect - de productie is tegen het gare aan en het spel is niet superstrak – maar juist daarom erg aanstekelijk en puur. Het betreft maar twaalf minuten aan muziek, omdat twee van de zeven nummers opgaan aan zinloze, donkere sfeertracks, maar de ‘echte’ nummers zijn erg cool. Ondanks de stortvloed aan bands in deze stijl klinkt ‘Psalms Of Wrath’ bruut, energiek en oprecht; en als slam zó gebracht wordt mag je er bij mij altijd mee aankomen. Rusland lijkt trouwens de nieuwe slam-leverancier te worden, wat een hoop talent de laatste tijd!

Undergang - Indhentet Af Doden
2010 - Eigen beheer

Grappig gegeven dat de bandleden uit de hardcore punk scene komen; iets dat je nu niet bepaald terughoort in ‘Indhentet Af Doden’. Toevallig besprak ik hiervoor de release van Puteraeon, en precies in die stijl opereert Undergang. Logge, ademende old-school death metal zonder fratsen. Helaas ook erg gezapig, veilig, monotoon en ronduit saai! Met moeite heb ik de release geduldig tweemaal van voor naar achter beluisterd en werkelijk niet éénmaal de neiging gehad het volume harder te zetten, mijn hoofd te bangen, informatie over de band op te zoeken, een stuk terug te luisteren, mee te tikken, fluiten, neuriën of wat dan ook.

Het kost me zoveel moeite om gefocust te blijven luisteren dat ik haast niet kan horen of het goed uitgevoerd is of niet. Ik geloof van wel, met de uitvoering van deze archaïsche death metal lijkt weinig mis. Maar waarom zou je je talent dan niet anders inzetten? Van alle genreaanduidingen en bedachte hokjes waarin je metal kunt indelen is sleepy death metal er nog geen, maar dat is wel waar ik Undergang zou onderbrengen. Deense death metal uit een twintig jaar lang vergeten weckpotje.

Deus Otiosus - Murderer
2010 - FDA Rekotz

De CD opent met een vervaarlijke brul, en dan knalt de muziek uit de speakers. Goede productie! Zo black metal als het artwork en de bandnaam doen vermoeden is ‘Murderer’ geenszins, en het open karakter van het bandgeluid staat tamelijk haaks op de evil zwart-witte hoes. Niet evil, wel erg old-school: simplistische death metal met een ouderwetse zweem.

In de muziek ligt de nadruk op de gitaren met hun heldere en krachtige geluid. De drums dienen zo te horen puur ter ondersteuning want daar gebeurt niets bijzonders; ook de gromzang lijkt ondergeschikt aan de riffs. Het probleem is dat juist die gitaren allesbehalve interessante partijen spelen. Deus Otiosus klinkt als een beginnende band, en dat terwijl dit debuut pas vijf jaar na oprichting is uitgebracht. Veel riffs zijn weliswaar strak ingespeeld en goed geproduceerd, maar zijn zo eenvoudig en voorspelbaar dat je bij tijd en wijle het idee krijgt dat je luistert naar een goed opgenomen demo van het nieuwe bandje van je buurjongen. Dit is geen noemenswaardige release. Hooguit als je een van de ouders van dat jongetje bent.

RECENSIES: Appalling Spawn, Dysentery, Heaving Earth

2011-07-12T11:30:00.000+02:00

Door: Wim

Appalling Spawn - All Spawns
2011 - Obscene

Deze release van het Tsjechische Appalling Spawn is bepaald geen nieuw materiaal, maar juist een verzameling van alles wat de band ooit heeft uitgebracht. Voor een niet al te bekende band lijkt een dergelijke recensie misschien enigszins onzinnig, maar deze band was hun tijd aan het einde van de vorige eeuw al ver vooruit. Bij het terziele gaan van Appalling Spawn gingen diverse leden door onder de naam Lykathea Aflame en toen gingen alle registers pas echt open, wat resulteerde in de geweldige 'Elvenefris' plaat. Appalling Spawn staat een stuk dichter bij de traditionele death metal sound, maar weet zowel op technisch vlak alswel op het integreren van genre-vreemde invloeden al behoorlijk te imponeren. Dit resulteerde in een tien tracks tellende full length waarbij de band enerzijds hard voor de dag komt, maar wel in goed doordachte composities vol originele riffs en wendingen. Toch is het pure death metal wat de klok slaat, wat later bij Lykathea Aflame wel eens anders was. De zes demotracks zijn ook erg leuk, omdat je de band nog iets puurder hoort, met minder franje, maar de ongebruikelijke wendingen waren ook toen al duidelijk aanwezig. Voor de liefhebber van technische death metal is dit een dikke aanrader, al zou ik het iedereen aanraden om 'All Spawns' in ieder geval een keer te beluisteren.

Dysentery - Internal Devastation
2011 - Comatose

Sommige bands doen werkelijk niks fout en weten toch geen moment echt te overtuigen. Voor Dysentery lijkt deze stelling op te gaan. De band speelt oerdegelijke slamdeath en doet dat gewoon goed, maar de band beweegt zich ook dusdanig veilig binnen de grenzen van het genre dat je geen moment verrast wordt. Natuurlijk: de slams zijn lomp en klinken goed, de versnellingen komen op de juiste momenten en 'Internal Devastation' knalt en beukt dat het een lust is. Maar dat is het dan ook echt, en voor mij is dat al lang niet meer voldoende. Voor de doorgewinterde slam-liefhebber die geen genoeg kan krijgen van al het gebeuk zal dit werkelijk een natte droom zijn, maar voor de luisteraar die iets meer identiteit wil horen is dit een behoorlijk inwisselbaar plaatje. Het probleem zit hem ook in het feit dat het allemaal wat braaf en gepolijst klinkt en daardoor niet venijnig genoeg klinkt en vooral niet echt knalt. Het rolt er allemaal lekker uit, maar het mist agressie en overtuiging. De band lijkt dan wel volwassen te worden, maar ik had gehoopt dat het een opstandige puber was gebleven.

Heaving Earth - Diabolic Prophecies
2010 - Redrum666

Deze release leek even aan onze aandacht te ontsnappen, maar het is maar goed dat het uiteindelijk niet is gebeurd. Het Tsjechische bastaardkind van Immolation en Hate Eternal levert met 'Diabolic Prophecies' namelijk een ijzersterk debuut af. De plaat ademt werkelijk tot in alle naden en kieren de invloeden uit van eerder genoemde bands, maar als de uitvoering dusdanig sterk is - wie ben ik dan om te klagen. Heaving Earth benadert de sound van beide bands tot in perfectie en weet de invloeden samen te laten smelten tot een subliem death metal werkstuk. De groove van Immolation en de onmogelijke Hate Eternal akkoorden vinden elkaar in demonische, sfeervolle composities. Vijfenveertig minuten lang trekt de band je als het ware de speakers in en neemt je mee in hun donkere tocht. Af en toe lijkt het bijna plagiaat, maar kwalitatief staat 'Diabolic Prophecies' als een huis en dan knijp ik graag een oogje dicht. Mocht je net als ik enorm teleurgesteld zijn in de recente Morbid Angel plaat, dan is dit het beste recept om die bittere smaak mee weg te spoelen. Heerlijk!

RECENSIES: Kutschurft, Nervecell, Soreption

2011-07-08T12:00:00.002+02:00

Door: Philippus

Kutschurft - Over Smaak Valt Niet Te Fisten
2011 - Eigen beheer

Elke keer als de vieze vunzen van Kutschurft met een album komen, moet ik alle titels even lezen om vervolgens met een big smile weer verder te kunnen met mijn dagelijkse bezigheden. Toch kun je de nieuwste plaat 'Over Smaak Valt Niet Te Fisten' prima luisteren omdat de heren erin geslaagd zijn om een leuk staaltje muziek in een fatsoenlijke productie te gieten. Met het tekstblad erbij kom je hierdoor ook nog wel uit de teksten (best geinig hoor) en kun je toch lekker uit je dak met deze naar grind neigende death metal. De nummers ‘Smegma Niets Meer’ en ‘Piet Baan Blues’ zorgen voor een lekkere onserieuze akoestische feeling en onderstrepen nogmaals dat het de heren absoluut ernst is. Persoonlijk had het tempo voor mij hoger mogen liggen en had de muziek wat meer inhoud mogen hebben. Maar aan de andere kant was er dan helemaal niks meer van de teksten overgebleven. En dat de heren een prachtig stukje poëzie kunnen schrijven, dat moge duidelijk zijn.

Nervecell - Psychogenocide
2011 - Lifeforce

Hoewel de opener van dit album doet denken aan Karl Sanders' solo project, is dit toch echt een goed geproduceerd staaltje death metal. Deze Arabische band - met Psycroptic drummer Haley - heeft het tot kunst verheven om andere invloeden in de mid-tempo death metal te verweven. Zo vliegen er thrash-riffs en melodieuze gitaarlijnen uit de speakers en zorgen de oosters aandoende stukjes voor afwisseling in de nummers. Zo ook in ‘All Eyes On Them’, wat overigens een van de betere nummers is, door het uptempo gevoel wat erin wordt meegegeven. Doordat er ruimte en rust in de nummers zit komen de riffs en speelstijl van de heren goed tot uiting. Kwalitatief is het dan ook dik in orde al is het niet bijster origineel. De zang had wel iets zachter in de mix mogen staan naar mijn mening, zodat de gitaren beter de controle hadden kunnen houden. Een andere muzikale aanrader op deze plaat is ‘The Taste Of Betrayal’ wat met name door de afwisseling in riffs en songwriting de aandacht goed vasthoudt.

Soreption - Deterioration Of Minds
2010 - Ninetone Records

Wat een gitaargeluid zeg! Deze heren laten zien dat het ook anders kan en wat mij betreft moet elke death metal gitarist een cursus bij deze gitaristen volgen. Ook al is dit de eerste full-length van Soreption, weet de band direct een dijk van een album neer te zetten. En dat begint natuurlijk bij, juist, een goed geluid. De instrumenten, maar ook het album als geheel klinken ontzettend goed (voor de puristen: ik zou de sound als modern geproduceerd omschrijven - niet rauw) wat de muziek en de riffs goed uit laat komen. Er wordt redelijk technisch gespeeld zonder hier de nadruk op te leggen en hoewel er vreemde maatsoorten en wisselende tempo’s worden gebruikt merk je dat eigenlijk nauwelijks. De band put naast het voorgaande ook uit andere elementen zoals korte slams, hak-op-de-tak stukjes die je zou kunnen omschrijven als deathcore (niet gelijk wegklikken) maar ook geweldige solo partijen die waarschijnlijk redelijk kort zijn omdat de band het met één gitarist moet doen. Zoals eerder vermeld vind je verschillende elementen van de hardere muzieksoorten in de sound terug. Als ik vergelijkende bands zou moeten opgeven dan denk ik aan Spawn Of Possession, maar ook een Suffocationliefhebber zou dit kunnen waarderen. Prima schijf en wat een debuut!

RECENSIES: Putrefied Beauty, Smashed Face, Aposepsy, Milking The Goatmachine

2011-07-05T12:00:00.001+02:00

Door: Jona

Putrefied Beauty - Promo 2010

2010 – Eigen beheer

Putrefied Beauty blijkt er recentelijk mee opgehouden, na slechts deze promo en een demo uit 2008. Op basis van de muziek is dat niet echt betreurenswaardig, want Putrefied Beauty bracht ons degelijke en prettige doch identiteitsloze en wat saaie death metal. De vier nummers zijn van een constant niveau, zonder uitschieters in tempo of creativiteit. Het verschil tussen ‘t kortste en langste nummer is twintig seconden en zo steady als de band in zijn songlengte is, zo steady is ‘ie ook in de uitvoering. De sfeer heeft wat weg van latere Deicide, en zelfs na tien keer luisteren weet ik niet goed wat ik eruit kan lichten. Behalve dan het irrelevante feit dat we met een all-female band van doen hebben. Het is me iets tè degelijk.

Smashed Face - Misanthropocentric
2010 - CosmopoliteAge

Van de thrash/death via de brute death metal naar de deathcore: de geschiedenis van Smashed Face in vogelvlucht. De laatste koerswijziging is het minst geslaagd wat mij betreft want de stoere breakdowns, drumritmes met veel crashbekkens en de hese schreeuwstem plaatsen de Tsjechen in een wel erg overbevolkt genre. En veel van de genregenoten beheersen het core-kunstje beter dan Smashed Face. De laatste twee nummers van ‘Misanthropocentric’ (centraal geplaatste mensenhaat?) waren al eerder te horen op een split met Cuttered Flesh, en getuige de Hatebreed-cover was het roer toen al om richting de deathcore. Wie weet wordt in de toekomst weer van genre gewisseld, maar zo niet verwacht ik niet dat een volgend album op deze site veel sterren zal opleveren.

Aposepsy - Aposepsy
2011 – Amputated Vein

Een geval apart. Op de MySpace staat te lezen dat Aposepsy een mix is van ‘high-speed progressive technical and groove guitar riffs, bulldozer-bass, high-technical crushing drums and whole spectrum of vocals those blow up your mind with extraordinariness’. Haha, en dat is precies wat het is! Totaal geschifte Russische math-/hydragrind waarbij niet één seconde gelijk is aan de voorgaande. Een lijn is nauwelijks te ontdekken in deze gestoorde chaos en Aposepsy lijkt een uit de hand gelopen experiment van Agoraphobic Nosebleed, Pig Destroyer en Psyopus-leden. De band noemt zijn eigen muziek goregrind, en dat klopt ook wel. Maar het is van een gruwelijk technisch niveau, en je moet dit echt horen om te geloven. Het logo zou hoog scoren bij een onleesbare logo-wedstrijd en het boekje vol met bloedspetters, organen en chirurgische tools heeft gelukkig enkel Russische teksten. Ik vermoed dat Aposepsy ten tijde van deze release een eenmansband was, maar als de huidige informatie klopt is er nu wel sprake van een echte band. Obscure, maar zeer geslaagde experimenteerdrift!

Milking The Goatmachine - Seven… A Dinner for One
2010 – NoiseArt

De naam van dit orkest verraadt al de knipoog waarmee het muziek maakt. Met een flinke dosis humor begeeft Milking The Goatmachine zich tussen de death en de goregrind, in het verlengde van bands als Screaming Afterbirth, Mincing Fury And Guttural Clamour Of Queer Decay of Waco Jesus. Gelukkig is de muziek professioneler dan songtitels als ‘Here Comes Uncle Wolf’ of ‘Milk Me Up Before I Go Go’ doen vermoeden. Groovy death metal, beladen met samples, vormgegeven in korte, to-the-point nummers. Goed uitgevoerd, maar ook grind-achtig eendimensionaal. Nummers bevatten maar een paar riffs, en sfeer of gelaagdheid vind je niet op ‘Seven… A Dinner For One’. De productie is uitstekend en de vocals zijn monsterlijk; vooral de sporadische piepgrunt is cool. Verrassende riffs of opvallende drums heb ik niet ontdekt, en deze release is dan ook leuk voor een luisterbeurt, maar ongeschikt om veel langer bij stil te staan.

RECENSIES: Abraxas, Insision, Visceral Disgorge

2011-07-01T12:00:00.002+02:00

Door: Wim

Abraxas - Damnation
2011 - Sevared

In ogenschouw nemend wie er in Abraxas spelen hoef je niks minder dan een topplaat te verwachten. Met ex-Spinecast trommelaar Lance Wright, ex-Internal Suffering gitarist Makoto Mizoguchi en Vile en Monstrosity zanger Mike Hrubrovcak is er in ieder geval binnen de gelederen ervaring genoeg. De debuut EP 'Wretched Existence' was natuurlijk al een heerlijke voorbode, maar op 'Damnation' worden we dertien tracks lang getrakteerd op brute death metal zonder fratsen. Het beukt prettig en de muziek heeft een goede groove, maar het is vooral lekker degelijke death metal. Nergens is de muziek overdreven technisch of idioot snel; alles staat juist in het teken van het maken van goede songs. Dit is Abraxas wonderwel gelukt en hoewel de band met een been in de vorige eeuw lijkt te staan klinkt men geen moment gedateerd, of het moet zijn dat mijn honger naar die periode nog altijd erg groot is. Vijftig minuten lang word je meegevoerd door kwalitatief goede songs met kop en staart. Geen fratsen, dat scheelt.

Insision - End Of All
2011 - Sevared

Sevared Records timmert stevig aan de weg met het tekenen van gerenommeerde bands als Deranged, Blood Red Throne en dit Insision. Voorganger 'Ikon' beviel mij goed en ik was dan ook erg benieuwd naar deze vijf tracks tellende mini-cd. Er lijkt wederom weinig veranderd en nog steeds speelt de band toegankelijke brute death metal met ruimte voor wat melodie en een duidelijke Suffocation invloed. Het lekkere aan Insision is dat de band altijd goed lopende, toegankelijke nummers weet te schrijven die zich enorm in je hoofd nestelen, maar geen moment aan power inboeten. Het is ook niet zo dat het simpele niemendalletjes zijn, want het is gewoon klassieke, goed lopende death metal. De band doet ook geen moment moeite om het tempo op te schroeven naar de hedendaagse snelle standaarden en dat is maar goed ook, want de nummers bevatten een groove die je onmogelijk kan negeren. Insision mag dan qua label misschien een stapje terug doen, muzikaal maakt de band nog steeds progressie. Heerlijk plaatje!

Visceral Disgorge - Ingesting Putridity
2011 - Amputated Vein

Waar haalt Amputated Vein die bands toch steeds vandaan? Dit Visceral Disgorge is alweer zo'n band van het meest brute soort, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Het slamt en beukt erop los en toch heeft de band genoeg eigens om de hele speelduur te blijven boeien. In een genre waar eenheidsworst gemeengoed is een nog bepaald niet misselijke prestatie. Toegegeven: Visceral Disgorge blinkt niet uit in het bedenken van originele ideeën, maar vermijdt wel de clichématige aanpak van dezelfde riff herhalen in drie verschillende tempo's. Het is juist de opbouw van de nummers die van 'Ingesting Putridity' een interessante release maakt, zonder dat je nu geniale riffs of adembenemend drumwerk voorbij hoort komen. Visceral Disgorge lijkt zijn beperking te kennen, maar binnen de mogelijkheden wel het beste ervan gemaakt te hebben. Dit alleen al maakt 'Ingesting Putridity' een leuke debuut schijf.

INTERVIEW: Mitochondrion (Can)

2011-06-30T12:00:00.018+02:00

Door : Filip

Mitochondrion uit Canada brengt death metal met een zekere black metal atmosfeer. Hun tweede CD 'Parasignosis' kwam begin dit jaar uit op Profound Lore Records.

Hallo. Kan je voor onze lezers even proberen uit te leggen wat jullie doen en welke metalfans zich aangesproken zouden kunnen voelen door jullie muziek?
Wel, we zijn zeker geen “quick fix” band. Ik heb al gehoord van mensen dat ze pas na 10 keer luisteren doorhebben wat we doen. Er is absoluut niks mis met een plaat waar je vanaf de eerste keer kan op headbangen met een pint in de hand. Uiteindelijk is dat iets waar alle bands op hopen in zekere zin, maar eens de plaat over is blijft er de uitdaging om de luisteraar terug te halen om nog eens te luisteren. Er zijn verschillende lagen in wat we doen, op een sonische, visuele en conceptuele schaal en eigenlijk is het niet de bedoeling om dat alles als luisteraar in één keer te vatten. Alles heeft een betekenis en alles heeft een doel. Tot in de details uitgewerkt en overdacht. Kort gezegd is het death metal voor mensen die de zieke en donkere kant van dingen appreciëren met de bedoeling om ze op een krachtige manier te doen gruwen of verwarren.

In reviews wordt Portal vaak aangehaald ter vergelijking. Kan je daar in komen?
In de zin dat we er ook naar streven uniek te klinken eventueel wel. Zoals hierboven al gezegd ben ik niet volledig tevreden met een riff of stuk als het geen onrust of emotie (dat kan angst, triomf, woede etc. zijn) teweegbrengt. Portal is een favoriet van Mitochondrion sinds ze begonnen en we hadden zelfs al de eer ze te ontmoeten en op hetzelfde festival te spelen. Aan de andere kant komen invloeden van de raarste dingen en minst verwachte plaatsen. Death metal maken met een totaal ander muziekgenre als uitgangspunt kan soms interessante zaken opleveren. Ons palet van muzikale smaken is vrij uitgebreid maar doorgaans wel obscuur en donker.

Jullie brachten begin 2011 jullie tweede langspeler 'Parasignosis' uit. Deze kreeg net als jullie debuut van 2008 goede reviews. Krijg je veel feedback op shows en op de cd's en hoe verspreid is jullie fanbase?
Op het moment hebben we nog niet live gespeeld sinds de release van 'Parasignosis' dus op dat vlak valt er weinig te melden. De shows die we deden waren eerder gespreid. Live spelen is nooit ons hoofddoel geweest, ook omdat shows aan kracht verliezen als je te vaak speelt. De respons was altijd goed omdat we veel in een show stoppen en altijd proberen om het interessant en uniek te maken. Toch hopen we om spoedig de oversteek een keer te maken voor onze Europese fans.

Kan je de productie van 'Parasignosis' nog even toelichten? Deze wordt omschreven als heel vet en natuurlijk. Zijn jullie tevreden met de CD?
Tevreden op alle vlakken. We zijn zelf verantwoordelijk voor de initiële productie van die zware last maar toen we hem loslieten werd het volledig wat we voor ogen hadden. Het was de eerste keer dat we met een label werkten dus dat was wel eens interessant. Het gaf ons op een zekere manier meer vrijheid, en de reputatie van Profound Lore Records gaf ons meer perspectieven. Het artwork werd geleverd door de ongeëvenaarde Alex “Bad News” Brown met enkele conceptuele richtlijnen van ons. Zoals eerder gezegd heeft elk onderdeel een doel en draagt zo bij tot het het uiteindelijke album.

RECENSIES: Autopsy, Demented Heart, Origin

2011-06-28T12:00:00.008+02:00

Door: Philippus

Autopsy - Macabre Eternal
2011 - Peaceville

Volgens mij is deze 'Macabre Eternal' een echte meerwaarde voor de mensen die de eerdere albums hebben meegekregen toen deze uitkwamen (1989-1992) maar van mindere betekenis voor degenen die de band de afgelopen 5 á 10 jaar hebben ontdekt. De combinatie van mid-tempo death metal met melodielijnen, brullende zang en beukende up-tempo stukken komt op dit album in principe goed uit de verf en lijkt op het eerste zicht een prima aanvulling op de reeks releases die eerder zijn verschenen. Toch moet ik zeggen dat ik het niet veel bijzonders vind. Daar is een aantal redenen voor; de zang is niet helemaal mijn ding (met name de nummers met Eric Cutler) en het is vooral allemaal niet bijzonder spannend. Kwalitatief zit het prima in elkaar en de productie is ook goed te noemen. Ben je fan dan zul je dit album wel kunnen waarderen, alleen vraag ik me af of diezelfde fan niet liever het debuutalbum opzet.

Demented Heart - Seeds of The Venomous
2010 - Rottrevore

Dit uit Indonesië afkomstige bandje heeft met 'Seeds Of The Venomous' een vette release neergezet en voldoet hiermee aan de hoge standaard van hetgeen tegenwoordig uit die regio komt. Je zou de muziek kunnen omschrijven als technische death metal waarbij het gitaarwerk doet denken aan heavy metal. Geen logge lompe riffs maar melodieuze goed uitgewerkte stukken die elk nummer een eigen identiteit geven. De muziek varieert in snelheid maar blijft grotendeels melodieus en namen als Spawn of Possesion, Necrophagist en Arch Enemy schieten mij te binnen. De gitaarloopjes zijn redelijk klassiek en dan ook niet echt vernieuwend. Toch staan alle nummers als een huis en ik word eigenlijk na elk nummer wel enthousiast. Wat me wel stoort is dat er af en toe nét niet strak gespeeld wordt; opvallend genoeg vaak in de langzamere stukken. Verder valt hier vooral veel te genieten en met een onoriginele doch uitstekend uitgevoerde cover van Judas Priest ('Painkiller') wordt dit album goed afgesloten.

Origin - Entity
2011 - Nuclear Blast

Na de zoveelste wijziging in de bandsamenstelling heeft Origin het nieuwe album 'Entity' opgenomen. James Lee en Jeremy Turner zijn er niet meer bij en met name die laatste had een groot aandeel in het schrijfproces van 'Antithesis'. De nummers die hij hiervoor had geschreven en opgenomen kenmerkten zich door de makkelijk op te pakken riffs en duidelijke structuurlijnen. Turner ging echter niet mee op tour en ik ben blij voor de band dat de drie-eenheid Ryan, Longstreth en Flores over is gebleven om dit album in te blikken. Ja, je leest het goed. Flores en Ryan hebben de vocalen aangepakt, wat me op zich niet echt verbaast aangezien ze live ook vaak de backing vocals verzorgen.

Ik mag wel stellen dat het trio de identiteit van Origin heeft behouden. Het is (zoals verwacht) wel een ander album geworden dan 'Antithesis'. Ryan heeft met zijn karakteristieke speelstijl het gevoel van 'I.I.I.' en 'Echoes...' laten herleven en hoewel ik een groot fan ben van het vorige album moet ik zeggen dat ook deze plaat prima bevalt. De snelle en razende riffs komen eigenlijk bijzonder goed uit de verf en hierdoor blijft de chaos uit. Misschien toch wel de ervaring die spreekt. Is het dan toch allemaal oud vertrouwd? Nee. De band laat zich ook van zijn experimentele kant zien, vooral tijdens het laatste deel van het album. Zo laat de band zich met 'Banishing Illusion' verleiden tot een grindcore experiment – geheel volgens de Origin aanpak. De laatste 2 nummers duren langer en laten eigenlijk zien waar Origin anno 2011 voor staat. Overigens inclusief wat experimentele greepjes die uiteindelijk zorgen voor een verfrissend resultaat. Al met al dus een album met karakter en een absolute aanwinst voor je collectie. Na een dubbele (!) masteringsessie klinkt het zoals een Origin album hoort te klinken. Minder groots dan Antithesis maar wel typerend. Wat ik nog als laatste wil toevoegen is dat ik hoop dat op het volgende album Mike Flores toch beter te horen is en dat hij de ruimte neemt om zijn talenten te laten zien. Waarschijnlijk zal je je hier niet aan storen en kan je ten volle van dit album genieten.

RECENSIES: Eternal Suffering, Abuse, Cenotaph

2011-06-24T12:00:00.003+02:00

Door: Jona

Eternal Suffering - Recollections Of Tragedy And Misery
2011 - Pathos Productions

Verwarrend hoor, twee heruitgaves in een half jaar tijd, en dat na ruim tien jaar stilte! Deze uitgave begint met de ‘Remain Forever in Misery’ demo uit 1997, gevolgd door de eerste en enige full-length ‘Drowning In Tragedy’ uit 1999. Tot slot zijn er twee bonusnummers aan deze compilatie toegevoegd, waarvan een afkomstig is van de eerste demo uit 1996, en het andere een joke betreft. Samen met de heruitgave van afgelopen jaar (elders op deze site besproken) is hiermee eenvoudig de hele discografie van het eigenzinnige Eternal Suffering in huis te halen. De waarde van deze heruitgave zit ‘m in de eerste nummers, want je handen leggen op ‘Drowning In Tragedy’ is een eitje vergeleken bij het bemachtigen van de demo. Ook op de vroegste nummers van Eternal Suffering worden zware grooves afgewisseld met snelle stukken op de toppen van het speelniveau van de band. Van het afgeknepen krijsstemmetje op het latere werk is hier nog geen sprake en de hese grunt van Brian Evans klinkt serieus en donker. De echt moddervette slams zoals die op ‘Echo Of Lost Worlds’ te horen zijn komen op de demo’s nog niet voor, maar er is zeker sprake van een eigen, misschien wel uniek geluid. Niet alleen voor wat betreft bandnaam is Eternal Suffering een broertje van (oude) Internal Bleeding, ook in zwaar- en laagheid (en gare productie) zijn er overeenkomsten tussen beide bands. De muziek bevat veel goede ideeën en variatie, en vooral tijdens de trage breakdowns en zware grooves blijkt de kwaliteit van de band. De hoogtijdagen van Internal Bleeding, Repudilation/Entorturement, Pyrexia of Ton liggen al even achter ons, maar als je daar met weemoed aan terugdenkt is dit een mooi schijfje om je nostalgie de vrije loop te laten.

Abuse - Like A Virgin
2011 - Comatose Music

Het grote nadeel van re-releases is dat je als koper van het eerste uur vaak ‘benadeeld’ wordt omdat veel heruitgaves extra’s bevatten. En wat moet je dan als die hard verzamelaar? Naast de onaangepaste nummers van Abuse’s enige release ‘Like A Virgin’ uit 2001, heeft Comatose de ‘Shit’ demo van een jaar eerder toegevoegd, plus een nummer recht van het podium. Gelukkig - de zure verzamelaar spreekt hier – zijn alle demonummers ook terecht gekomen op ‘Like A Virgin’ waardoor je nu enkel iets andere uitvoeringen met een afwijkende productie te horen krijgt. Over naar de muziek: die is vet! Het valt niet mee om de stijl treffend te omschrijven; het is razende, basgedreven grinding death metal, superstrak, soms iets overdreven, met gorgelende, krijsende en piepende vocalen. Een dik drumgeluid, venijnige basgitaar, en stugge gitaren smelten samen in korte, recht voor z’n raap nummers die mede door de extreme zang op de (gore)grind leunen. Canadese bands beheersen hun instrumenten doorgaans uitstekend, en op die regel is Abuse geen uitzondering. De drummer is snel en creatief en tikt alles vakkundig dicht. Elke break is goed getimed, en de gitaristen lijken ook in de snelle stukken geen enkele aanslag te missen. De platte thematiek van de band staat redelijk haaks op de muzikale professionaliteit: bijna elke songtitel verwijst naar seks of doodslag, en liefst natuurlijk naar de combinatie daarvan. Maar goed, what’s new? ‘Like A Virgin’ is een gave brok graniet, en al had ik niet het idee dat de originele uitgave moeilijk te verkrijgen was, vormen de bonustracks wel een mooie aanleiding om deze release aan te schaffen. Of gewoon weer eens te luisteren.

Cenotaph - Complete Demos & Rehearsals 94-96
2011 - Sevared

Maar liefst twintig nummers sieren deze compilatie van oud materiaal. De eerste tracks zijn afkomstig van de ‘Rehearsals 1994’ en klinken alsof ze opgenomen zijn in een kerk. Veel te dominante basgitaar, holle galmzang en moeilijk navolgbare riffs. Niet bijster strak, en alles getuigt duidelijk van een startende band, op zoek naar identiteit. De daaropvolgende ‘Rehearsals 1995’ klinken nauwelijks beter. In de mix is iets meer ruimte voor de gitaren, maar opnieuw overstemt de basgitaar vooral in de langzame passages de rest van de muzikanten. Bassdrums zijn amper te horen, en de microfoon kan de brokkelige grunt ternauwernood aan. De nummers gaan van simpel traag naar rommelig snel, en een rode draad in de muziek is moeilijk te ontdekken. Mijn hoop op verbetering wordt vakkundig de nek omgedraaid met tracks twaalf tot en met zeventien. Deze beslaan de ‘Life Immortal Demo’ uit 1995, en de meeste live nummers klinken nog beter dan deze opnames. Alsof het met een minidisc is opgenomen, overgezet naar cassettebandje, geript tot mp3 en uiteindelijk op deze CD beland is. Compleet overbodig. De twee volgende songs stammen van de ‘Promo Tape’ uit 1996. Het tempo ligt hoger, de energie is onmiskenbaar aanwezig en de kwaliteit is iets beter. Niet zozeer qua productie, die blijft om te janken, maar wel qua inventiviteit en songstructuur. Pas hier herken ik het latere, door mij zo geliefde, Cenotaph-geluid. Als kers op een verder tamelijk mislukte taart sluit de compilatie af met de promosingle uit 2009. Met een volle, vette productie hoor je eindelijk waar de Turkse Defeated Sanity echt toe in staat is. Het is zonde dat je daarvoor eerst negentien nummers moet uitzitten. ‘Complete Demos & Rehearsals 94-96’ is er een voor de volledigheid, niet voor de luister.

RECENSIES: Condemned, Morbid Angel, Supreme Pain

2011-06-21T12:00:00.003+02:00

Door: Wim

Condemned - A Dying Art
2010 - Eigen Beheer

Het eerste wat ik dacht bij deze release van Condemned uit Noord-Ierland was hoe de band in de lieve vrede bij deze naam zijn gekomen. Er loopt een populair orkest in San Diego rond met die naam en ik denk dat er zeker nog tien bands de naam delen. Wat speurwerk vertelt me echter dat deze band al sinds 1993 actief is onder deze naam. Afgezien van een demo en drie ep's heeft de band er dus zeventien jaar over gedaan om zijn debuut cd op te nemen. Voor zo'n oude band klinkt men dan nog best modern moet ik zeggen, met slams, zieke gutturals en minder old-school invloeden dan je zou verwachten. Ook op het gebied van songwriting probeert Condemned zijn eigen koers te varen. Dit lukt op zich best redelijk, maar om nou te zeggen dat ik gegrepen wordt door de muziek gaat me te ver. De opbouw van de nummers en de riffs zijn verre van cliché, maar ook zelden wereldschokkend en hoe sneu ook; als je niet simpel wilt beuken heb je meer nodig dan aardige riffs. Toch is 'A Dying Art' een leuke plaat, die je aandacht zeker wel verdient en die je dan ook minimaal eens moet proberen.

Morbid Angel - Illud Divinum Insanus
2011 - Season Of Mist

Acht lange jaren was de opvolger van 'Heretic' in de maak. Inmiddels is Steve Tucker vervangen door frontman van het eerste uur David Vincent en heeft Pete Sandoval vanwege medische redenen tijdelijk het veld moeten ruimen voor Tim Yeung. Vooral dit laatste feit haalde veel van mijn enthousiasme weg en de berichten die de plaat vooruitsnelden maakten de verwachtingen er bepaald niet beter op. Je hoopt dan dat het meevalt, maar alle berichten over industriële invloeden en housebeats blijken waar. In slechts een handvol nummers overheersen de death metal geluiden, maar haalt de band zelden het niveau dat je van een instituut als Morbid Angel mag verwachten. Een nummer als "Nevermore" is prima, maar zelfs daar is het dan weer pijnlijk duidelijk dat de zang van David Vincent niet meer is wat het ooit was. Het beste nummer van de plaat is mijns inziens "Blades Of Baal", maar het is dan ook tekenend dat de hand van ex-Zyklon gitarist Destructhor daarin duidelijk hoorbaar is en het zeker geen typische Morbid Angel kraker is.

Verder zijn er nog een paar death metal nummers, maar die hebben nauwelijks de glans die je van een band als dit verwacht. De nummers laten duidelijk horen wat de rol van Pete Sandoval normaal gesproken is en hoe hard hij gemist wordt. Voor het overgrote deel van de plaat hoor je industriële ritmes en beats, simpele en toegankelijke structuren en vooral weinig death metal. Het is zelfs zo erg dat ik me bij tijd en wijle afvraag of ik nu naar Clawfinger zit te luisteren of naar Morbid Angel. Luister naar een nummer als "I Am Morbid" of "Radikult" en je vraagt je af wat de heren bezield heeft om dit op te nemen - laat staan op cd uit te brengen. Het is simpele industrial en voor dat specifieke genre ook nog eens niet erg bijzonder. Het is gewoonweg niet boeiend. Daarbij verloochen je je sound en verraad je je fans. Dit kun je als band niet maken.

Supreme Pain - Divine Incarnation
2011 - Massacre

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel eens moe word van alle verschillende projecten van Aad Kloosterwaard, met vaak toch weer min of meer dezelfde muzikanten. Begrijp me niet verkeerd: de man is een icoon in de Nederlandse death metal scene en hoewel zijn drumwerk misschien niet wereldschokkend mag worden genoemd, zou ik Sinisterplaten als 'Hate' en 'Diabolical Summoning' niet anders willen horen. Toch zit er soms maar weinig verscheidenheid in de diverse bands.

Ik moet dan wel direct zeggen dat Supreme Pain zich daaraan onttrekt en vooral op 'Nemesis Enforcer' zelfs de latere Sinisterplaten compleet naar huis rost. Dit nieuwe 'Divine Incarnation' lijkt dezelfde lijn te volgen en is naar mijn mening het beste wat Supreme Pain tot nu toe heeft laten horen. De combinatie van hedendaagse bruutheid met een old-school aanpak werkt enorm goed. De plaat klinkt puur en direct en de band lijkt meer en meer in hun eigen sound te groeien. Goede, herkenbare riffs, puur drumwerk en de lekkere hese grunt van Aad maken van 'Divine Incarnation' een ware Nederlandse death metal klassieker. Het is te hopen dat de band nu eindelijk eens kan groeien en de aandacht kan krijgen die het verdient.

INTERVIEW: The Cleansing (Den)

2011-06-18T12:59:00.010+02:00

Door : Filip

Je hebt zo van die bands die gewoon goeie, subgenre overstijgende, death metal brengen, waar weinig op aan te merken valt. We hebben zo een tip voor je; namelijk The Cleansing uit Denemarken. We hadden een leuke babbel met vocalist Toke Eld.

Check it out : http://soundcloud.com/the-cleansing/third-eye-staring (5 tracks).

Hey gasten, onze reviewer gaf jullie 2e cd op Deepsend Records 5 van de 5 FYU stars. Hij was eigenlijk over de ganse lijn gecharmeerd van de cd. Ik vermoed dat jullie ook tevreden zijn. Hoe hard werken was het en hoe belangrijk is deze cd voor jullie?
Toke: Bedankt man, 5/5 is best goed! Doet me veel plezier, bedankt! Ik persoonlijk ben heel tevreden over 'Feeding the Inevitable'. We wilden een album maken waarvan we zelf vonden dat het nog sterker was dan 'Poisoned Legacy'. Nu was het wel zo dat we zelf al vonden dat de bar vrij hoog lag dus we voelden wel een uitdaging toen we begonnen met schrijven. Het doel was om iets waar we al heel tevreden over waren door iets nog beters op te laten volgen. Nu wachten we op reacties uit de metalgemeenschap om te horen of we daarin geslaagd zijn hehe. Maar we zijn er echt volledig voor gegaan en zijn niet over een nacht ijs gegaan. De scene heeft echt een massa goede bands en de standaard is hoog. Je moet echt alles uit de kast halen als je iets wil bijdragen dat memorabel en de moeite waard is. Begin jaren negentig waren er misschien eenderde zoveel bands als nu en toen kwam je veel gemakkelijker weg met doorsnee-materiaal. Nu moet je de zaken echt goed op een rij hebben om boven de doorsnee uit te komen. The Cleansing is een kleine band en we zijn vrij onbekend, maar we zullen blijven proberen om zo goed mogelijke albums te maken en hopelijk loont dat ooit zodat we wat meer mensen bereiken.

Het is jullie zeker gegund. Het artwork staat me ook wel aan. Wie deed dat?
Toke: De artiest was eigenlijk een tip van ons label die we kregen toen we 'Poisoned Legacy' deden; maar toen hadden we een ander idee. De artiest heet Remy C., van Headsplit Design. Zeker es opzoeken op myspace. Andreas stelde voor om nu nog eens te kijken, en we vonden wat artwork dat ons aanstond en vroegen hem om iets in die stijl te maken. Remy was heel behulpzaam en makkelijk om mee te werken. Hij deed exact wat we wilden, wat altijd leuk is niet waar? Remy C. deed het artwork maar Jeppe heeft de layout gedaan, en het is resultaat is eigenlijk een mix van het werk van die twee.

Kan je iets zeggen over links met oudere bands als Usipian, Corpus Mortale en Iniquity? Ik bedoel, jullie zijn geen nieuwkomers maar toch klinkt de muziek zeker niet achterhaald. Of over andere invloeden of bands waarmee mensen jullie zouden kunnen vergelijken? Heb je het gevoel dat de achtergrond van de leden heel belangrijk was voor deze cd?
Toke: ons collectief erfgoed uit verschillende Deense death metal bands heeft geholpen maar niet zo veel hoor. Ik bedoel we kunnen denk ik ondertussen wel al wat spelen - tegenover moesten we gisteren begonnen zijn met jammen hehe. Maar verder dan dat is het niet zo belangrijk denk ik.

Het bepaalt zeker NIET hoe The Cleansing klinkt. Ik vind dat we totaal niet klinken als die bands. In mijn oren niet tenminste maar misschien ben ik bevooroordeeld haha. De nieuwe line-up werkt echt goed. Zo een groot verschil was het niet maar tot nu toe past het echt allemaal prima in mekaar. Invloeden geven vind ik wat moeilijk. Een slim iemand zei ooit es dat de beste invloeden degene zijn die je niet hoort in de muziek. Ik kan me daarin vinden. Je hoort iets dat je inspireert maar je geeft er je eigen schwung aan en in het eindresultaat hoor enkel jij nog de invloeden. We zijn allemaal grote fans van Hate Eternal, Morbid Angel etc., maar we proberen niet zoals hen te klinken, snap je? Voor mij als vocalist hou ik vooral van David Vincent. Die man maakt van growling een kunstvorm. Andere mensen houden meer van guttural vocals maar ik hou toch wel van enige afgelijndheid en herkenbaarheid. Ik vind dit ook agressiever en meer "death metal". Maar het moet niet allemaal metal zijn hoor, ik vind ook inspiratie in andere dingen.

Die andere dingen interesseren me niet haha! De invloeden die een band heeft maar waarvan alleen jij die nog hoort als muzikant doen me denken aan een recent interview met Trey Azagthoth waarin hij beweert dat veel van de Morbid Angel songs gebaseerd zijn op walsen en big band swing maar dan met blastbeats. Heb je dat gelezen?
Toke: Haha, ik denk eigenlijk dat dat voor veel bands opgaat. Ik ken er meerdere die soundtracks en klassieke muziek gebruiken als inspiratie. Dus letterlijk non-metal melodieën omzetten in riffs. Als Cannibal Corpse je enige inspiratie is dan is de kans groot dat je eindigt als een Cannibal Corpse kopie natuurlijk. Volgens mij moet je altijd wat mixen. Ik ga nu niet zeggen dat je bij ons geen riffje of intro gaat vinden dat van Morbid Angel of Immolation zou kunnen zijn. Het zijn uiteindelijk toch de dingen waar we het meest naar luisteren.

Hoe komt het eigenlijk dat jullie nog vrij onbekend zijn in de brutal death metal scene? Vind je het moeilijk om een segment te vinden of is dat het laatste van je zorgen?
Toke: We zouden natuurlijk met veel plezier wat bekender zijn maar zoals ik zei hebben we nog wat tijd. We moeten wel meer buiten komen. Dat interesseert ons zeker maar het moet een beetje passen, vaak is het niet simpel. Er zijn momenteel plannen om tegen het einde van het jaar wat shows te doen met twee andere Deense bands. Graag zouden we dan ook de rest van Europa veroveren! Vakjes zijn we niet zo mee bezig, we doen eigenlijk vooral waar we zin in hebben. Het probleem met mijn vorige band Usipian was dat we gebukt gingen onder een 'old-school death metal' tag. Dat haatte ik echt, het voelde onbehaaglijk en beklemmend aan. Met The Cleansing maken we muziek die we graag maken en waar we ook zelf graag naar luisteren. We voelen zelf geen barrières aan, er is genoeg ruimte. Voor mij voelt elke nieuwe The Cleansing song aan als iets fris en ik kan je verzekeren dat dat een groot verschil maakt.

De laatste woorden zijn voor jou.
Toke: Heel erg bedankt voor het interview in ieder geval en je collega bedankt voor de positieve review! Ik hoop dat mensen die interesse hebben in kwaliteits death metal even de moeite nemen om ons uit te checken. Voeg ons gerust toe op facebook en laat ons weten wat jullie vinden van het album. Nodig ons zeker uit in jullie land, we kijken er allemaal naar uit. Dan kunnen we misschien jullie reviewer (en onszelf) wat plezieren door onze horizon te verleggen.

RECENSIES: Deranged, Rings Of Saturn, Wafat

2011-06-17T12:00:00.002+02:00

Door: Philippus

Deranged - Cut, Carve, Rip, Serve
2011- Sevared

Het eerste album nadat de band het in 2008 voor gezien hield. Zou de band een drastische wijziging doorvoeren of wordt het een plaat zoals verwacht? De fans zullen blij zijn, want 'Cut, Carve, Rip, Serve' levert ons waar Deranged bekend om staat. Vette death metal die bol staat van herkenbare riffs en een constante stroom aan degelijke nummers die de aandacht prima vast houden. De drums zijn niet overal even strak maar juist bij dit type death metal kan me dat totaal niet storen. De groove en muziek blijft te allen tijde staan en doordat de nummers in balans zijn – genoeg snelheid, voldoende ruimte voor de riffs – valt er meer dan genoeg te genieten. Persoonlijke voorkeuren zijn "Incise The Flesh" (check die drums in het intro), "Razorsharp" en de moderne versie van het al eerder uitgebrachte "Flesh Rebel".

Rings Of Saturn - Embryonic Anomaly
2011 - Unique Leader

Je kent ze wel, van die gasten die over de gitaarhals vegen en klinken als doorgedraaide flipperkasten. Je kent ze wel, Viraemia, Braindrill, Monumental Torment. Je kent ze niet, Rings of Saturn. Dit is het debuut van een jonge band wat gelijk ook maar op een lekker label wordt uitgebracht. Dat schept gelijk verwachtingen en als we de vergelijking gaan maken met de bovenstaande bands dan zou dat misschien niet helemaal correct zijn. De overeenkomsten zijn snel gevonden, de notenwaterval die regelmatig opduikt is behoorlijk bepalend. De verschillen zijn dat de gemiddelde snelheid bij Rings of Saturn veel lager ligt alhoewel 'Embryonic Anomaly' vol zit met blast en andere up-tempo stukken. Deze band heeft veel meer met breakdowns gedaan en met name de tweede helft van dit album krijgt dan toch een hele andere wending. Tel daarbij op dat er regelmatig wat dissonante akkoorden en een fusion-achtige feel ontstaat en je snapt dat deze band net uit een ander vaatje tapt. De kwaliteit is aanwezig, de vele breakdowns zijn voor mij echter een dooddoener. Houd je wel van die enorme sweeps dan moet je dit album zeker checken.

Wafat - Exhausted Soul
2011 - No Label Records

Het derde album van Wafat – afkomstig uit Indonesië – laat ons een voornamelijk mid–tempo death metal horen waarin de nodige bruutheid en melodie is verwerkt. Het deed mij denken aan death metal bands die in de jaren 90 erg populair waren zoals bijvoorbeeld Monstrosity. Riffs en duidelijke structuur in de nummers zijn duidelijk te herkennen en het geheel komt duidelijk genoeg uit de verf. Wafat wijkt niet af van de uitgezette paden en dat is op zich niet eens heel vervelend. Waarom zou je het wiel nogmaals uitvinden? Anderzijds had ik persoonlijk wel wat meer lef en pit willen zien door hier en daar wat andere elementen toe te voegen. Hoogstwaarschijnlijk heb je al vele van deze platen in je CD-kast staan en dan voegt deze plaat weinig toe. Weinig origineels maar wel prima uitgevoerd.

RECENSIES: Apostles Of Perversion, Hiss From The Moat, In Torment, Severe Mutilation

2011-06-14T12:00:00.002+02:00

Door: Jona

Apostles Of Perversion - Meeting Of Atrocities
2011 - Pathologically Explicit Recordings

Met veel enthousiasme werd Apostles Of Perversion aan de stal van Pathologically Explicit Recordings toegevoegd. En als ik de promonummers hoor, als bonus aan deze EP toegevoegd, kan ik nog wel begrijpen waarom. Het is een beetje jammer dat de nummers waar de bonus aan toe is gevoegd niet veel te bieden hebben. Wanordelijk, doorzagend en tamelijk hersenloos death metal geram, met de impact van een kudde losgeslagen buffels. De nummers laten je absoluut overdonderd achter, maar niet door kwaliteit. A.O.P. (niet te verwarren met ons eigen Art Of Premonition!) doet me denken aan oudere CD’s van de Mexicaanse Disgorge. Ook zo smerig, donker en doorgedraaid, maar ook van die Disgorge ben ik nooit erg gecharmeerd geweest. Het klinkt behoorlijk ‘true’ en ‘dedicated’ allemaal, maar de muziek blijft achter bij de hedendaagse standaard. Ik kende de Canarische Eilanden eigenlijk alleen van mijn opa en oma die daar graag op vakantie gaan - omdat er niets gebeurt dat niet voorzien of gepland is en de zon altijd schijnt. Aan dat beeld kan ik nu een matige metalband toevoegen.

Hiss From The Moat - The Carved Flesh Message
2011 - Show No Mercy

Uit de betekenis van de bandnaam kom ik geen wijs. Volgens mij vind je een verborgen boodschap door alle letters op een hoop gooien, maar goed. Achter de merkwaardige naam gaat gelukkig ook bijzondere muziek schuil. Hiss From The Moat speelt namelijk een combinatie van stoere deathcore en supersnelle grind. De meeste tracks schotelen de luisteraar ofwel snelle riffs met extreem verpulverende drums voor, ofwel typische, kale deathcore breakdowns. Ofwel alletwee, en vooral door die mix krijg ik moeilijk vat op deze formule. De kunstmatige overgangen lijden bovendien onder een dof en ondoordringbaar gitaargeluid en worden bijgestaan door een holle grunt en geforceerde krijsstem. Ik zou de band aan willen raden om te kiezen: ofwel investeer in zware deathcore, reduceer het tempo en spaar door voor een betere studio/geluidsman zodat je echt een gitaarmuur kunt neerzetten. Of kies voor de snelheid, laat de breakdowns varen en kort de nummers in tot puntige, kernachtige bombardementen. In beide scenario’s zou ik overigens de krijsstem achterwege laten.

In Torment - Paradoxical Visions Of Emptiness
2011 – Rapture Records

Dit is niet de Spaanse of Maleisische, maar de Braziliaanse In Torment, ook de enige van de drie die het tot een echt album heeft weten te brengen. Een tweede album zelfs, want 2006 bracht reeds de geboorte van ‘Diabolical Mutilation Of Tormented Souls’. De tussenliggende stilte werd doorbroken met de 2-track promo ‘The Realms Of Perception’, waarvan beide nummers toegevoegd zijn aan ‘Paradoxical…’. Tot zover de papieren historie. Het oor leert dat In Torment goed is in het schrijven van epische tracks, met gitaren die uitgebreide verhalen vertellen en drums die de gitaren nauw volgen. Niet alle gitaarverhalen zijn even nieuw en soms gieren ze me teveel of wordt het echt te druk met de noten, maar door de bank genomen schrijft In Torment interessante nummers boordevol ideeën. Echt meegesleept word ik alleen niet, wat vermoedelijk komt door de te willekeurige volgorde van riffs. De sfeer en riffkeuze lijkt geregeld op die van The Chasm en Defiled, al componeren die bands op een hoger niveau waardoor hun nummers me wel weten te raken. De productie volstaat, licht troebel en heel compact waardoor de instrumenten soms vechten voor de aandacht, maar verder erg krachtig. Leuke release, maar wel tot op zekere hoogte.

Severe Mutilation - Internal Putrefaction
2010 - Eigen beheer

Toen ik begon met het schrijven van deze review had ik voorliggende release al een aantal keren beluisterd zonder echte aandacht; zo tijdens het afwassen of bij het afhandelen van mijn mail. Op basis daarvan was ik niet onder de indruk van het gepresenteerde, maar toen ik wel met volle aandacht ging luisteren ben ik mijn oordeel iets bij gaan stellen. Severe Mutilation speelt straffe death metal, met veel stukken die doen denken aan bands van pakweg twintig jaar geleden. Veel voor de hand liggende riffs opgebouwd uit een paar noten, alles in vierkwartsmaat, oerdegelijk uitgevoerd maar daardoor ook erg ‘veilig’. Gelukkig zijn er ook stukken in de nummers die wel anno nu klinken, op de grens van slamming death metal, met uitbarstingen zowel in tempo als in intensiteit. Ineens vliegen de noten je dan om de oren, en dit zijn de momenten waarop de band echt iets te melden heeft. Jammer genoeg slaat de balans door richting de ouderwetse death metal, en kunnen de fellere, meer eigenzinnige fragmenten het niet winnen van de traditionele, gezapige passages. Zonde, want de band kan prima spelen en de productie klinkt krachtig door het zware basgeluid dat een volle, lage klank en veel power in de muziek brengt. De drums kunnen strakker en vooral mooier; aangenomen dat Jose “Joito” Castoire een mens en geen machine is, had het geluid wel wat minder getriggerd mogen klinken. Tot slot vind ik drieëntwintig minuten voor een full-length erg mager; maar omdat de band uit Puerto Rico komt zal ik ze dat niet zwaar aanrekenen. ‘Internal Putrefaction’ weet een aardige klap uit te delen, maar heeft net te weinig spierballen om echt indruk te maken.

RECENSIES: Macabre, Near Death Condition, Putrid Pile

2011-06-10T12:00:00.002+02:00

Door: Wim

Macabre - Grim Scary Tales
2011 - Willowtip

Ik herinner me nog goed het moment dat ik voor het eerst kennismaakte met Macabre. 'Sinister Slaughter' was net uit en ik was compleet onder de indruk van de zieke herrie op het schijfje. Ik ben de band daarna altijd blijven volgen en op plaat vielen ze me nooit tegen. Live daarentegen viel de band keer op keer door de mand, en zo ook op de tour die ze onlangs deden met Immolation en Napalm Death. Ik keek dan ook niet onverdeeld uit naar 'Grim Scary Tales', een plaat gewijd aan seriemoordenaars uit een ver verleden. Al snel blijkt dat Macabre op plaat nog steeds dezelfde band is en nog steeds helemaal hun eigen ding doet. Zo opent men nog lomp met "Locusta", maar is "Nero's Inferno" weer bijna flauw, precies zoals we gewend zijn van Macabre. Toch: hoe hard de band z'n best ook lijkt te doen, de verrassing is onderhand wel weg en dat wordt niet gecompenseerd met enorm sterke songs. Het is allemaal precies volgens het verwachtingspatroon en klinkt zelfs her en der wat plichtmatig. Natuurlijk, van tijd tot tijd komt er een vette passage voorbij, maar te vaak is het gewoon meer van hetzelfde. Nu betekent dat bij Macabre nog steeds dat er goed gemusiceerd wordt, maar ik wil enthousiast worden van een plaat en ik vermoed dat 'Grim Scary Tales' snel in de kast zal verdwijnen om daar voor lange tijd stof staan te vangen.

Near Death Condition - The Disembodied - In Spiritual Spheres
2011 - Unique Leader

Het Zwitserse Near Death Condition is niet meteen wat je zou verwachten van een band op Unique Leader. Met de nodige bombast en een moderne death metal sound valt het namelijk niet meteen in de brute death metal of deathcore hoek. Toch weet de band behoorlijk te overtuigen met hun volgesmeerde geluidsmuur van opgefokte death metal. Je zou de band kunnen omschrijven als een wat vreemdere en technischere Behemoth on speed. Daarmee doe ik de band eigenlijk te kort, want ze hebben genoeg eigen ideeën. Toch kan ik niet ontkennen dat het af en toe enorm verstikkend werkt met de immer doorratelende drumcomputer. De sterke riffs krijgen al een tweede sfeerlaag mee, maar als er dan nauwelijks rustpunten zijn ingebouwd is het af en toe wat veel. Dit maakt overigens niet dat Near Death Condition hier niet bovengemiddeld presteert, want op deze kanttekening na zit dit schijfje gewoon goed in elkaar.

Putrid Pile - The Pleasure In Suffering Revisited
2011 - Sevared

Toen Sevared onlangs Goregiastic Records overnam, kwamen uiteraard de rechten van de releases ook bij het actiefste label uit de death metal underground te liggen. Putrid Pile is de eerste band die aan bod komt in de Goregiastic Reissue Series met een heruitgave van hun tweede full length 'The Pleasure Of Suffering'. Ik had de plaat al een tijd niet meer gedraaid, maar jongens wat is het toch eigenlijk een sterke release, helemaal nu hij is aangevuld met maar liefst vijftien bonustracks met demo opnames en live uitvoeringen. Toch wil ik me beperken tot de studiotracks, aangezien die de basis van deze release vormen. Putrid Pile levert altijd sterk werk af vol lekker groovende en blastende death metal. De band heeft een herkenbare sound en de songs laten zich gemakkelijk beluisteren met regelmatig goede, dragende riffs. De massieve sound werkt dan natuurlijk ook enorm in het voordeel van de lompe muziek. Mocht je deze plaat nog niet in huis hebben, dan is er geen excuus meer om dat niet nu alsnog te doen. De mensen die het origineel al hebben moeten voor zichzelf maar bepalen wat de toegevoegde waarde is van de bonustracks.

RECENSIES: Grimness 69, Inbreeding Sick, Intracranial Butchery

2011-06-07T12:00:00.006+02:00

Door: Philippus

Grimness 69 - The Bridge
2010 - Sevared

Gevarieerde death/grind met duidelijke exhales is wat ons wordt gebracht door het gezelschap Grimness 69. De muziek blijft constant leunen op de death metal hoek maar combineert grind en andere stijlen. Mid tempo stukken die vol passie naar je toe geslingerd worden en veel up-tempo gedeeltes die wellicht vaak geen blasts bevatten maar wel zorgen voor afwisseling. Stoor je dan ook niet aan ‘het grapje’ met de seconden rust op deze schijf. Liefhebbers van de wat traditionelere death metal zullen zich met de derde full length van Grimness 69 prima vermaken. Geen blast-festijn maar lekkere riffs ondergedompeld in een prima productie.

Inbreeding Sick - Sodomized and Gutted
2010 - Chainsaw Productions

“Je gaat daar toch niet naar luisteren, wat een gore titels.” Jazeker mamma, die titels horen erbij. “Dat is toch niet normaal? Waarom zingen ze niet over leuke dingen?” Sterker nog mamma, er wordt niet gezongen, op deze plaat zijn alleen maar loodzware en onverstaanbare grunts te horen. “Vindt je dat leuk dan?” Ik moet zeggen dat deze plaat best te pruimen is omdat de riffs en de structuur van de nummers goed zijn uitgewerkt en het geheel lekker beukt. “Dat zal best, ik hoor er helemaal niks in.” Dat kan komen door de productie, die is een beetje rammelig en daarom klinkt het wat vervormd. Het is ook pas hun eerste full length. “Hoe lang staat die herrie nog op?” De CD duurt bijna 34 minuten mamma, de laatste is een cover van Stabwound, misschien vind je dat wat (met sarcasme gesproken)?

Intracranial Butchery - Keepin It Grind
2010 - Coyote

Een album van een voor mij onbekende band waar de nadruk ligt om mid- tempo slam. Klinkt niet echt bijster interessant en ik kan je verklappen – de originaliteitprijs zal hij zeker niet gaan scoren. Toch valt er wel meer over te melden dan dit. Bij vlagen deed dit album me denken aan Dyscrasia wat een compliment is aangezien zij toch zeker met legendarische nummers hebben bijgedragen aan de hedendaagse muziekscene. Helaas mist Intracranial Butchery de afwisseling en de tempowisselingen (lees: versnellingen) die dit album goed zou kunnen gebruiken. Hier blijft het veelal in hetzelfde tempo hangen en hoewel ik het schijfje wel onderhoudend vind, is het niet bijzonder genoeg om van grote betekenis te zijn. De voorkant is echter wel herkenbaar.

RECENSIES: Extermination Dismemberment, Jasad, Nihil Obstat, Divultion

2011-06-03T12:00:00.003+02:00

Door: Jona

Extermination Dismemberment - Butcher Basement
2010 - Imbecil Entertainment

Op het randje van 2010 verscheen ‘Butcher Basement’, ruim een jaar na oprichting van Extermination Dismemberment. Uitzonderlijk goede slam, puur en eerlijk (merci Albert Hein), met een drumcomputer geprogrammeerd. Zoals Abominable Putridity op het debuut iedereen wist te verbazen, Cephalotripsy de scene op zijn kop zette en ook Infertile Surrogacy ineens hoge ogen gooide, zo heeft ook Extermination Dismemberment het in zich om in het nogal smalle slamming death metal segment snel in aanzien te stijgen. Het album heeft een zwaar relaxte feel waardoor je als een knikkende zombie op de flow wil deinen, en de productie heeft de smerigheid van een Pus Vomit of Gorevent. Vertraging wordt op vertraging gestapeld, slam op slam. En al zijn de meeste nummers onderling uitwisselbaar, ik ben om. De enige reden dat ik ‘Butcher Basement’ niet met vijf sterren beloon is het gebruik van een drumcomputer. Het geluid is nog behoorlijk goed (vooral de bekkens), maar het starre mechanische en af en toe iets te snelle (bass)drumwerk tempert de glans van dit debuut. Goed nieuws: vlak na de opnames is een heuse drummer aangetrokken. Ik ben benieuwd!

Jasad - Promo Demo 2010
2011 - Eigen beheer

Jasad laat eindelijk weer van zich horen met twee nieuwe liederen, en verdedigt hiermee direct zijn plek aan de top van de Indo-scene. Dikke slam verpakt in Disgorge-nummers met vrijwel non-stop hakkende drums. Nieuw zijn de Gorgasm-achtige melodieën die een ander gezicht van Jasad laten horen; een gezicht dat gezien mag worden. Het eerste nummer kenmerkt zich door afwisseling. Typisch Indonesische, doorzagende blaststukken worden aangevuld met gravityblasts om het tempo nog verder op te voeren, maar ook doorbroken door zware breaks en swingende powerchord-riffs. Ineens hoor je even de basgitaar aan de snaren plukken en harmonieën in de gitaarmassa, waarna het nummer weer in beukvaarwater komt en in stijl afsluit. Het tweede nummer blijft maar gaan, check het veertien seconden lang aangehouden blaststuk op 1 minuut 19, halleluja! Na deze track, met opnieuw flarden speelse melodie, ben je echt helemaal kapotgebeukt en laten Jasad’s bandleden zien dat we nog altijd rekening met ze moeten houden.

Nihil Obstat - Disintegration
2010 - Gormageddon

‘Disintegration’ trapt af met een gesproken sample en een rustig, groove-laden intronummer waarin de vocals de hoofdrol opeisen. Even wennen, hebben de Colombianen voor een rustiger vaarwater gekozen? Maar dat blijkt (gelukkig) niet het geval; in alle volgende nummers wordt er op ouderwets brute manier geraasd, gebeukt, gevloekt en getierd. In typisch Colombiaanse traditie hoor je lompe nummers op veelal topsnelheid gebracht, met drukke, vrij originele riffs en maniakale drums. Het album brengt bij mij herinneringen aan oude Internal Suffering boven, en ik bedacht me dat het lang geleden was dat er weer wat Colombiaans talent van zich laat horen. Een paar jaar geleden brachten veel nieuwe bands uit Latijns America in het algemeen en de noordelijke regio daarvan in het bijzonder muziek uit, maar tegenwoordig moeten we vooral op de oude helden teren. De lompheid van Nihil Obstat doet me goed, en het label Gormageddon deelt die mening, getuige releases van bands als Infested Blood en Divultion (zie recensie elders op deze site). Productioneel is er ten opzichte van het debuut vooruitgang geboekt, al heeft ook deze CD een compact en schel geluid meegekregen waarin ik de balans niet goed vind: zoals gezegd hoor ik vooral de holle piepgrunt en mis ik ruimte voor de gitaren. Voor degene die Nihil Obstat’s ‘Inherited Primitive Behaviors’ waardeert is dit een garantie voor tevredenheid: op een iets rustigere (volwassenere?) aanpak na is dit van hetzelfde laken een pak. Gelukkig maar.

Divultion - End Of Humanity
2011 - Gormageddon

Van Ukraïne weet ik weinig. Het blijkt het grootste land van Europa te zijn (Rusland ligt deels buiten Europa), met een oppervlakte van ruim 600.000 km² (ter vergelijking: Nederland beslaat een dikke 40.000 km²) met een inwonertal van een kleine vijftig miljoen. Echt verwonderlijk dat er een stel goede bands van deze reus vandaan komt is het dan ook niet. Divultion loopt al zes jaar mee, maar op een demo van een paar jaar geleden na is ‘End Of Humanity’ het eerste wapenfeit. En wat de voormalige labelmates van Nihil Obstat laten horen is slecht noch speciaal. De negen licht chaotische songs doen sterk denken aan Cannibal Corpse door de karakteristieke riffjes en houden het midden tussen brute en old-school death metal. De muziek kent leuke ideeën en is degelijk uitgevoerd, met af en toe creatief gitaarwerk of een fijn piepende brul. Teveel stukken zijn echter nog stuurloos en te anoniem, waardoor het moeilijk is je aandacht niet af te laten dwalen. Iets minder Cannibal Corpse (neem ‘End Of Humanity’ of ‘Grinded Bodies’, dit soort riffs kennen we echt al) en een iets strengere selectie voor wat er uiteindelijk opgenomen wordt in de nummers, en het wordt echt gedenkwaardig.

RECENSIES: Diftery, Regurgitation, The Cleansing

2011-05-31T12:00:00.008+02:00

Door: Wim

Diftery - Trepa-nation
2011 - Amputated Vein

Lange tijd was het stil nadat het Slowaakse Diftery hun sterke debuut 'Corrupting The Evolution' uitbracht. De band was een honderd procent Disgorge kloon, maar kopieerde met verve. De schrik slaat me bij de eerste tonen van 'Trepa-nation' dan ook om het hart. Dit is wel even wat anders dan het laag gestemde lompe gebeuk van het debuut. Technische en melodieuze loopjes nemen een groot deel van de sound in en de band klinkt modern en toegankelijk. Links met het deathcore genre zijn snel gelegd, maar net zo misplaatst. De band mag dan af en toe wat gelikt voor de dag komen, het is echter wel op en top death metal. Toch grijpt het me niet half zo bij de strot als hun machtige debuut. Diftery is muzikaal duidelijk gegroeid, zowel in composities als in instrumentbeheersing, maar dat betekent niet automatisch dat 'Trepan-nation' een betere schijf is. Ik vind het juist af en toe wat zenuwachtig aandoen als de band melodie in de nummers probeert te brengen. Doe mij dan maar de spaarzame momenten waarin men gewoon lomp beukt. Eerlijk is eerlijk, Diftery heeft best een aardige plaat afgeleverd, maar het spreekt mij niet heel erg aan.

Regurgitation - Clitoraldectomy
2011 - Comatose

Het debuut van Regurgitation behoort nog steeds tot mijn favorieten. Had 'Tales Of Necrophilia' op een groter label gezeten, dan was het een plaat geweest die bij iedereen in de kast had gestaan; nu is het een goed verborgen geheim. Het is dan ook mooi dat Comatose die plaat alsnog opnieuw gaat uitbrengen. Maar eerst moeten we het doen met een heruitgave van de 'Clitoraldectomy' demo die de band uitbracht vlak voor ze de naam veranderden in Necrotic Disgorgement. De vier eigen nummers en Suffocation cover klinken allemaal ijzersterk en de kwaliteit is vooral niet minder dan de full length. Regurgitation speelt brute death metal die rust op stevige en doordachte gitaarriffs. Eigenlijk zegt de cover genoeg over in welke hoek je de band moet zoeken, al klinkt men toch net even iets intenser dan Suffocation. De band trekt fel van leer in de snelle stukken en beukt keihard in de slams, maar het is vooral de overtuiging waarmee de muziek wordt gebracht waar ik zo enthousiast van word. De opnames mogen dan uit 2002 stammen, ze staan vandaag de dag nog recht overeind. Voor de liefhebber van brute death metal is dit een verplichte aanschaf!

The Cleansing - Feeding The Inevitable
2011 - Deepsend

Ik was al enorm te spreken over 'Poisoned Legacy', het debuut van deze voornamelijk uit ex-Usipian leden bestaande band. Ook banden met Corpus Mortale en Iniquity zijn overduidelijk, zowel in bezetting als in geluid. Niet dat The Cleansing klinkt als een voortzetting van Iniquity of Usipian, daarvoor klinkt de band iets te gepolijst, maar er zitten overduidelijk hints in de muziek. 'Feeding The Inevitable' wordt gedragen door sublieme songwriting en zit vol goede riffs, maar ook het drumwerk is enorm sterk en de zang van Toke Eld is gewoon krachtig en sfeervol. Maar de kracht zit hem dus in de nummers, allemaal duidelijk geschreven met een kop en een staart en geen riff lijkt er zomaar in te zitten omdat ze hem toevallig toch hadden. Als je dan ook nog eens bedenkt dat The Cleansing gewoon lekker bruut voor de dag komt, maar daarbij niet vergeet de nodige melodie in de nummers te stoppen, dan weet je dat je met een band van formaat te maken hebt. Ik vraag me eigenlijk af waarom er zo weinig aandacht is voor een band van dit kaliber, want heel veel beter zul je het vandaag de dag niet horen.

INTERVIEW: Leng Tch'e (Bel)

2011-05-29T10:00:00.000+02:00

Door: Filip

We hadden niet direct een aanleiding om Leng Tch'e te interviewen. De band is wel vrij actief op diverse podiums maar ze hebben geen nieuwe CD uit of zo. Anyway, we houden er wel van om af en toe es te polsen hoe het met Benelux bands gaat en het is ook wel es interessant om terug te kijken op hun laatste plaat 'Hypomanic'. We hadden een praatje met bassist Nicolas.

Hey Nicolas. Hypomanic is net een jaar uit. Voor de mensen die dat allemaal misten : kijk er es op terug qua reacties, tevredenheid als band, samenwerking Season of Mist,..)
Hallo Filip. Als band zijn we uiterst tevreden over deze plaat. Muzikaal is het veruit ons beste werk en de samenwerking met Russ Russell als producer heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. De overgrote meerderheid van de reacties van de pers en fans was ook positief dus daarover hebben we niet te klagen. Wat betreft het label is de vergelijking almaar moeilijker te maken gezien de snelheid waarmee de music business en de relevantie van platenlabels daarin verandert. Ze hebben in ieder geval hun werk gedaan qua distributie en promotie. Maar uiteindelijk valt de verantwoordelijkheid meer dan ooit tevoren bij de band zelf.

Kan je de CD es situeren (muzikaal en qua belang) als 5e full en vergelijken met met Marasmus/Process/MMP & Thousand Cuts ?
Leng Tch’e is een band die blijft evolueren dus deze plaat is alweer een grote stap vooruit op “Marasmus”, net zoals die laatste dat was op “The Process...”. Het technisch niveau van de muzikanten is nooit zo hoog geweest en we blijven groeien als songwriters en performers. Elke plaat is representatief voor waar we ons bevonden op dat moment zowel qua muzikale capaciteiten als gemoedstoestand. De laatste plaat van elke band zou de belangrijkste moeten zijn, zoniet zou het betekenen dat je niet meer groeit als band of er zelfs op achteruit gaat en dat mag toch nooit de bedoeling zijn.

Je lachtte onlangs bvb. op deathmetal.be toen een reviewer van een mainstream zine sprak over "less aggressive elements".
Wij zijn altijd een band geweest die graag invloeden vanuit verschillende genres verwerkt in onze “razorgrind” sound. Op de allereerste plaat stonden al hardcore en doom riffs, weliswaar in een veel simplistischere vorm dan heden ten dage. Maar om de één of andere mysterieuze reden aanzien veel mensen “Marasmus” als een minder aggressieve plaat terwijl die toch bol staat van de blastbeats. Ik denk dat veel te maken heeft met de videoclip voor “1-800-Apathy” die inderdaad een groovy riff heeft maar het refrein is dan weer een puur blastbeat feestje. Maar ja de attention span van mensen tegenwoordig is extreem kort en meningen worden al snel gevormd zonder enig onderbouwde argumenten dus dan krijg je zo’n stempel opgeplakt. Al wat we kunnen doen is platen blijven maken naar onze zin en mensen proberen overtuigen met onze live performances. En de reacties daarop zijn vrijwel unaniem lovend dus ik denk toch wel dat we iets goed doen.

Ik herinner me nog de eerste shows waar vooral wat maten en vriendinnen aanwezig waren. Ondertussen zijn jullie een van de bekendste extreme metalbands van België. Wat is jullie geheim om blijven door te gaan ?
Ik denk dat elke band wel begint op die manier. Ons geheim is simpelweg dat we dolgraag deze muziek maken en brengen voor een publiek. Ondanks alle tegenslagen die we reeds hebben moet incasseren stap ik toch elke keer met een warm gevoel in de buik van het podium na alweer een verpletterend optreden. De energie die vrijkomt bij een optreden zowel van ons als van het publiek blijft ons voortstuwen.

Kan je iets vertellen over jullie zomerplannen en beyond ?
Deze zomer staan er een paar festivals gepland o.a. in Duitsland en Spanje en uiteraard ons eigen landje. Daarnaast wordt het wel eens stilaan tijd om nieuwe nummers te beginnen schrijven dus misschien beginnen we daar wel eens aan. En misschien zit er een niet-grindcore riff tussen, oh no! The horror!!!

REVIEWS: Extirpated, Inferia, Putridity

2011-05-27T08:02:00.006+02:00

Door: Philippus

Extirpated - Decompositions & Decay
2011 - Pathologically Explicit

Zodra de nummers gemiddeld rond de 2 minuten klokken en de CD het half uur niet gaat halen, dan denk ik aan grind. Heb je nummers die ´Captain Syfilis en Clitcommander´ heten dan bevestigt dit mijn vermoeden. Toch blijkt deze band uit een ander vaatje te tappen en zou je het eerder onder de noemer 'brutal death metal' stoppen. Hoewel de productie even wennen is klinkt deze plaat zeker niet verkeerd. Er zit een bepaalde mate van groove in die de band weet te houden ondanks dat er soms stevige hooks in de muziek zijn verwerkt. Naast de nodige slams komen er ook wat vreemde akkoorden en zelfs wat veredelde melodielijnen voorbij (niet verwarren met leadguitar) die zorgen voor een wat divers geluid. Om nou van een knaller te spreken is wat te veel gezegd maar deze Zweden hebben een prima debuut neergezet die bij menig death metal liefhebber met veel plezier zal worden gedraaid. Voor mij persoonlijk blijft het wat in hetzelfde tempo zitten en is het album aan de korte kant. Daar verandert ook de Dying Fetus cover niks aan.

Inferia - No Sperm Shall Be Spared
2010 - Rising Nemesis

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van deze band gehoord had terwijl ze toch al minstens 20 jaar bestaan. Dit ranzige album uit 2010 is het laatste meesterwerk van deze band en heeft me toch blij verrast. De death/grind die ons hier voorgeschoteld wordt smaakt goed en ik heb me prima vermaakt. Geen lang verhaal, opzetten en genieten van deze up-tempo vuiligheid.

Putridity - Degenerating Anthropophagical Euphoria
2011 - Willowtip

Vanaf het eerste moment dat ik deze plaat op had gezet werd ik bij mijn keel gepakt en hard neergesmeten. Wat een vette plaat zeg, ongelofelijk. Eerlijk is eerlijk, weinig origineels komt op je af maar wat is dit een beuk album geworden! Het vorige album uit 2007 was ook een aanslag op het menselijk gehoor maar op dit album komt alles samen. De energie wordt uit je speakers gesmeerd wat duidelijk te horen is door de heldere productie, de zang is goed uitgevoerd en ligt lekker in de mix en er wordt net genoeg ruimte in de muziek over gelaten om je even tot adem te laten komen. Nét, want dat het gooi- en vliegwerk is dat had je wel begrepen natuurlijk. Death metal op volle toeren dat van begin tot eind je wangetjes lekker rood houdt.

RECENSIES: Trakooma, Purulent Jacuzzi, Mincing Fury And Guttural Clamour Of Queer Decay

2011-05-24T12:00:00.000+02:00

Door: Jona

Trakooma - Demented Brutality
2011 - Eigen beheer

Een a-typische bespreking van CD’s vandaag. Trakooma valt, tegen onze gewoonte in, in de categorie melodieuze death metal/metalcore. Productioneel is het wat dun, en ook is het wennen om eens niet naar laaggestemde gitaren met veel distortion te luisteren - maar naar ‘normaal’ gestemde, redelijk cleane gitaarpartijen. In de nummers wordt door middel van ronkende, goed geoliede melodieën een mooie, melancholische sfeer opgeworpen, terwijl het ijselijk strakke spel geen enkele twijfel laat over de vaardigheden van het Finse vijftal. Op de beste momenten voeren de dramatische riffs je mee op vleugels van weemoed naar het vergane Gothenburg-tijdperk, op mindere momenten gaan de al te gelikte gitaarlijnen je op de zenuwen werken. Er zijn meerdere bands met deze formule (denk aan The Black Dahlia Murder, Neaera, Fragments Of Unbecoming, This Ending of The Wake), en Trakooma past prima in dit rijtje thuis. Qua zang hinkt het album op twee benen: enerzijds is er de rauwe grunt die een beetje geforceerd klinkt en niet zo past bij de gladde muziek. Anderzijds is er de typische krijs, die we kennen van The Black Dahlia Murder en me op de duur verveelt. Het beste nummer is het derde ‘Disillusion’ waarin de machtige melodieën laten horen dat Trakooma klaar is voor het grote publiek. Via de MySpace heb ik een kopie van ‘Demented Brutality’ besteld, en als je helemaal op eigen kracht een dergelijke release kunt klaarspelen, voorzie ik een rooskleurige toekomst.

Purulent Jacuzzi - Vanished In The Cosmic Futility
2010 - Coyote Records

Al in de eerste seconden van het eerste nummer maken de Russen duidelijk wat je te wachten staat: ratelende snaredrums, compleet gestoorde gurgelgrunts, schurende en knarsende gitaarpartijen, en zo nu en dan een breakdown. Sommige nummers grenzen aan de waanzin door de wervelende tempo’s en bizarre riffs, andere nummers zijn opgebouwd rond zware en catchy grooves. Purulent Jacuzzi flirt met mathcore maar speelt voor dat etiket nog te rechttoe rechtaan; maar waar op de vorige CD pure, razende, no-nonsense grind met zieke putgrunt centraal stond, is dat nu de creativiteit. Dat met dergelijke experimenteerdrift niet elk nummer geslaagd is, vergeef ik ze. En verder is de gemiddelde tracklengte er ten opzichte van het vorige album aanzienlijk op vooruit gegaan - van vijftig seconden naar één minuut vijftien… Verwacht behoorlijk geschifte en geesteszieke grind, die intrigeert door z’n extremiteit.

Mincing Fury And Guttural Clamour Of Queer Decay - Devolution
2010 - United Guttural

Na het bloedstollende thema uit de soundtrack van ‘Requiem For A Dream’ hakt MFAGCOQD, je moet iets met de briljante maar onnavolgbare bandnaam, genadeloos op de luisteraar in. Maar al snel blijkt de muur van (gore)grind, deathcore en wat slams opgebouwd uit veel geblaat, weinig wol. In de vijf jaren tussen voorganger ‘7’ en dit album zijn alle bandleden op de zanger na vervangen, en ‘Devolution’ klinkt dan ook als een andere band. En jammer genoeg ook als een letterlijk gedevolueerde band: de death metalinvloeden zijn verruild voor typische goregrind(on)gein zoals flauwe stemmetjes, samples, een mondharp, scratches en een stukje folkloristische feestmuziek. Het niveau is drastisch gedaald, en ik vind er niks meer aan. Dit soort melige grind is er al genoeg, en met dit album verliest Mincing Fury in ieder geval één liefhebber. Lege, vaak al te simpele grooves, nietszeggende muzikale uitprobeersels, gekloot met samples, willekeurige beukstukken. Het schaap is kaalgeschoren.

RECENSIES: Iniquitous, Severance, Thirst Of Revenge

2011-05-20T12:00:00.001+02:00

Door: Wim

Iniquitous - Return To Deeds Of Old
2011 - Pathologically Explicit

Met de van Solstice en Demolition Hammer bekende gitarist Dennis Munoz, Mark Denton van Images Of Violence/Sarcolytic op bas en Suffocation's Mike Smith op drum mag je met recht spreken van een allstar lineup. Als je de cd dan in handen hebt valt het niet mee dat zo'n band z'n muziek in een dusdanig scharrig ogend hoesje verstopt. Gelukkig bieden de drie tracks op het schijfje dan weer wel waar voor je geld. Brute death metal die meer dan eens aan Suffocation herinnert, maar opvallend modern klinkt ondanks de old-school aanpak. Dit rolt er bij mij lekker in, met de opgefokte riffs en duidelijk gestructureerde songwriting. De drie nummers steken solide in elkaar en als na drie nummers de koek op is baal ik toch stevig. Het is allemaal niet opzienbarend, vernieuwend of spannend wat Iniquitous hier laat horen, maar het klopt gewoon helemaal. 'Return To Deeds Of Old' is hoe death metal moet klinken. Energiek, opgefokt en vol vuur. Zeker de aanschaf waard!

Severance - The Truth In Question
2011 - Sevared

Je hebt zo van die bands die al sinds jaar en dag actief zijn, zeer behoorlijke muziek produceren en toch in de marge opereren. Severance lijkt altijd minder aandacht te krijgen dan veel van hun Texaanse streekgenoten. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat de band vooral gericht is op het maken van lompe, brute death metal met een behoorlijke old-school inslag en wars is van trends. Maar dit betekent zeker niet dat Severance muzikaal minder interessant is, integendeel. De band komt lekker lomp voor de dag, maar doet dat wel middels riffs en niet met louter hersenloos gebeuk. Werkelijk, het is een verademing om een band bruut te horen spelen door middel van muzikale waarden in plaats van de lompste slams voor de pit vast te leggen. Severance heeft misschien niet de meest geniale riffs, maar ze hebben wel allemaal karakter en de nummers stralen passie uit. 'The Truth In Question' is dan ook wederom een heerlijk schijfje geworden dat je op z'n minst geprobeerd moet hebben.

Thirst Of Revenge - The Instinct Of Evil Is Near
2011 - Goresick

Ex-Human Mincer zanger Carlos Mejias viel redelijk door de mand op het Thirst Of Revenge debuut. Veelal clichématige nummers die nog eens niet al te best klonken ook. Hoewel het geluid ook ditmaal niet helemaal je van het is, stoort het me niet. Veel belangrijker is dat de nummers een stuk stabieler in elkaar zitten. Nog steeds hoef je geen goed doordachte composities van de man te verwachten, maar het rammelt tenminste niet. De drums zijn wederom veel te eendimensionaal geprogrammeerd, maar laten we nu niet teveel zeuren want dit schijfje beukt! Het wordt met overtuiging en energie gebracht en dat mag ik wel. Het is geen topplaat wellicht, maar wel een degelijke bak brute herrie en dat is veel meer dan ik op voorhand had verwacht.

REVIEWS: Hate Eternal, Lithuria, Septic Flesh

2011-05-17T08:00:00.001+02:00

Door: Philippus

Hate Eternal - Phoenix Amongst The Ashes
2011 - Metal Blade

De albums 'I, Monarch' en 'Fury and Flames' vielen me eigenlijk wat tegen. Dit had voornamelijk te maken met de productie waarin de drums te vet in de mix staan, maar ook de nummers op zich boeiden me te weinig. Vooral 'Fury and Flames' verzoop in wazige riffs en de goede ideeën die er zeker waren kwamen er totaal niet uit. Gelukkig is hier de nieuwe spruit en deze laat gelijk al een heel ander geluid horen, letterlijk en figuurlijk. De basis van deze plaat is nog steeds de snelheid, chaos en dissonante akkoorden die we van Hate Eternal gewend zijn. Door ook wat meer ruimte in de muziek te bouwen klinkt het geheel nu veel aantrekkelijker. Het begint al met de verrassende opener, maar het zit bijvoorbeeld ook halverwege 'Haunting Abound' waarin een vet tussenstuk ervoor zorgt dat je aandacht er helemaal bij blijft. Ook de coupletten van het titelnummer bevatten veel meer rust en geven de zang en sologitaar alle ruimte. Dit laat zien dat Erik Rutan voor een andere koers heeft gekozen die echter de basis niet uit het oog verliest. Dit album lijkt wel het beste van alle tot nu toe uitgebrachte albums te bevatten. Als ik dan toch iets te zeuren wil hebben, begin ik natuurlijk over het geflipte gameboy-stukje in 'Art Of Redemption' maar daar is het dan ook mee gezegd. Laat je meevoeren in de donkere wereld van Rutan!

Lithuria - Pimps of the Living Dead
2010 - Redhouse

Dit is de eerste full length van het Finse Lithuria, die qua geluid nogal Amerikaans aandoet. De basis van deze plaat is death metal maar de band gooit er regelmatig wat andere metalstijlen doorheen. Het ene moment wordt er een Messhuggah-riff ingezet, het andere moment knikken de kopjes op en neer in een slam-stuk. Het lijkt erop dat afwisseling geen probleem is. En toch boeit het me niet echt, ook al zijn alle ingrediënten aanwezig. De productie is goed, de zang is gevarieerd en goed uitgevoerd en de instrumenten klinken prima. Toch is het niet boeiend genoeg en dat kan liggen aan het feit dat er te weinig tempowisseling is, of de productie toch te glad is en wat meer pit had mogen hebben. Luister zelf maar eens, wellicht heb je een andere mening. Ik vind het echter niet interessant.

Septic Flesh - The Great Mass
2011 - Season of Mist

Het vorige album 'Communion' uit 2009 is volledig langs me heen gegaan. Ik had één nummer gehoord en kortzichtig als ik kan wezen had ik de band al volledig afgeschreven. De release van 'The Great Mass' maakte me toch weer nieuwsgierig, en terecht. Dit album is een vette plaat geworden die bol staat van de contrasten maar waar je de rode lijn feilloos uithaalt. De basis van het type muziek dat Septic Flesh maakt is melodieuze death metal met veel strijkers. Met alles wat je nu bedenkt doe je de band tekort want in elk nummer komt wel iets voor dat verrassend is of je op het verkeerde been zet. Razende blasts tijdens een rustige riff, hele klassieke intermezzo’s die weer worden opgevangen door zware grunts en daarna verder gaan in beukende gitaren. Als je het luistert klinkt het allemaal vrij logisch en dit album klopt dan ook van voor naar achter. De sfeer pakt je en het deed me denken aan Behemoth (bombastisch), Swallow the Sun (melodielijnen) maar ook de latere albums van Dimmu Borgir. Ik als fervent death metal luisteraar heb tijdens het luisteren gedacht dat er wat meer actie in het album zou mogen zitten; net even wat meer doorrossen in plaats van een volgende intermezzo. Dit heeft echter met persoonlijke voorkeuren te maken en zegt niets over de kwaliteit van de muziek. Zeggen de bovenstaande bands je wat dan moet je dit zeker checken. Verwacht je een blastfest en heb je hekel aan synths dan moet je dit album laten liggen.

INTERVIEW: Sickening (It)

2011-05-16T22:03:00.001+02:00

Door : Filip

Iedereen lijkt het er over eens dat de nieuwe cd van het Italiaanse Sickening een bom is. Reden genoeg om even een babbel te organiseren met de Italianen.

De nieuwe CD 'Against The Wall of Pretence' krijgt heel goed reviews (o.a. een 5 op 5 sterren bij FYU). Kan je iets meer zeggen over de album titel en waarom is het artwork zo simpel, heb je daar geen last mee ?
Ja, het nieuwe album krijgt inderdaad veel goede respons en dat doet ons veel plezier. De titel van het album is geïnspireerd op de film “Inland empire” van David Lynch. Ook de namen van de songs, de outro van elk nummer en de beelden en quotes in het booklet zij allemaal gelinkt aan de film. Je zou het een conceptalbum kunnen noemen. We zijn er ons van bewust dat het artwork een beetje simpel kan overkomen maar het past volgens ons bij de gevoelens die de film opwekt. Of een hoes echt zo belangrijk is om een doelpubliek te bereiken weet ik niet. Ik denk wel dat je er met de muziek ook wel komt. Als je muziek op niks trekt dan zal dat zelfs met een machtige hoes ook nog wel zo zijn.

Het lijkt er op dat jullie een strak plan hebben. 2008 NTEY/Sevared, nu Amputated Vein. Lijkt allemaal dik op schema. Kan je jij jullie sound ziet en hoe de muziek tot stand komt etc.
Haha, neen we hebben geen plan :) We spelen gewoon de muziek waar we van houden op de voor ons best mogelijke manier. Amputated Vein is een heerlijk label in het genre met een zekere geschiedenis en we zijn fier om tot dit roster te behoren. Ze doen ook heel goed werk om de nieuwe cd te pomoten. Maar we zijn ook zeker dankbaar naar Vladimir en NTEY toe die ons een beetje lanceerde buiten Italië en ons de kans gaf onze eerste show in het buitenland te spelen. Onze muziek heeft een vrij brede bron van inspiratie. Van US Brutal Death zoals Disgorge, Suffocation, Dying Fetus tot Europese acts als Pyaemia, Disavowed en Inveracity. Maar we denken dat we onze eigen persoonlijke sound toch wat gevonden hebben al riskeer je altijd binnen het brutal death dat experimenteren kan afgestraft worden door de luisteraar. Meestal ontstaat een song bij ons via onze gitarist (Alessandro) die met een riff op de proppen komt in onze repetitieruimte en daarrond begint te jammen met onze drummer (Marco). Dan kan het toch wel twee tot vier weken duren nog voor we iets hebben, dat hangt een beetje af van de song. We repeteren niet superveel maar telkens we een song af hebben nemen we hem op en luisteren er vaak naar om in te schatten of het alemaal klopt en om eventueel een paar verbeteringen te doen waardoor hij nog beter klinkt.

Hoe staat het met motivatie en inspiratie. Repeteren jullie vaak ? Genoeg respons ? Plannen ?
Aan inspiratie en motivatie gelukkig geen problem. We kijken er altijd naar uit om te gaan repeteren en samen te spelen. We zijn best wel goede vrienden wat we ook heel belangrijk vinden voor een band. De respons in Italië was goed maar we hebben een kleine scene. De scene hier groeit wel elke dag en we hebben vrij veel bands die internationaal doorbreken. Wij proberen met onze muziek in dat geheel ook ons steentje bij te dragen. Helaas kunnen we momenteel niet live spelen omdat onze drummer een klein letsleltje heeft en we zonder bassist zitten sinds een maand. Dus voor de toekomst wordt het wat zoeken naar een bassist zodat we terug live kunnen spelen en natuurlijk nieuw materiaal schrijven voor een volgende CD.

RECENSIES: Abysmal Dawn, Dystrophic, Benighted

2011-05-13T12:00:00.000+02:00

Door: Jona

Abysmal Dawn - Leveling The Plane Of Existence
2011 - Relapse Records

Abysmal Dawn is volwassen, weloverwogen en gedecideerd en levert gewoontegetrouw een serieus product af. In tien sfeervolle nummers word je meegesleurd door intelligente, voornamelijk midtempo death metal. In de stroom ontwaar je goed doordachte songs met een duidelijke structuur en kun je je regelmatig vastklampen aan uitgebreide gitaarsolo’s. Tijdens versnellingen ga je kopje onder in perfect strakke drumbeats en flitsende gitaarpartijen, waarna je altijd weer in rustige grooves terechtkomt en je op adem kunt komen in dromerige passages. Terwijl je meegevoerd wordt trekken flarden old-school death metal, black metal en progressieve elementen aan je voorbij. De dreigend rollende tracks zijn duister en troebel, en de angst slaat je soms om het hart. Steeds als je vreest je niet meer drijvende te kunnen houden is daar weer een riff met hoop, of een stukje akoestische steun. ‘Leveling The Plane Of Existence’ klinkt uitermate uitgebalanceerd en het enige nadeel is dat de kwaliteit soms hoger dan de sprankeling is. Laat je meezuigen, maar zorg dat je niet verdrinkt.

Dystrophic - Dystrophic
2010 - Eigen beheer

Er zijn maar weinig beroemde bands die geen klonen hebben. Het aantal At The Gates, Disgorge, Morbid Angel of Cannibal Corpse kopieën is niet eens meer te tellen! Soms is het storend, omdat de kopie niet het niveau van het voorbeeld haalt of werkelijk niets toevoegt. Meestal maakt het niet zoveel uit, want ook bands die als andere bands klinken kunnen goede muziek maken. Dystrophic behoort tot die laatste categorie. De Californiërs hebben ontegenzeggelijk talent, maar er is nu eenmaal al een band die zo klinkt. Of eigenlijk zelfs twee, namelijk Unmerciful en Origin. Hoge, bijna jengelende riffs, doorratelende drums, diepe droge grunts, creatieve maar compacte nummers. Dystrophic jat het recept van Origin, maar heeft genoeg eigen ideeën om ruim een kwartier voor 100% te boeien. Op de MySpace-pagina is een drumvideo te zien van misschien wel het beste nummer ‘Behavior In Response To An Unreal Object’, en al is de drummer nog geen John Longstreth, hij is echt bovengemiddeld goed. Wat een geweldenaar! De spelvreugde stroomt door de nummers en de professionaliteit staat buiten kijf. Het zou mij niet verbazen als het een vrije keuze was om deze EP in eigen beheer uit te brengen, want een Sevared of zelfs Relapse zal deze band niet links willen laten liggen. Veel talent verpakt in een ijzersterke, enigszins bekend klinkende EP.

Benighted - Asylum Cave
2011 - Season of Mist

Grinddd! Het is alsof je Rotten Sound of Exhale opzet; niks geen death metal meer! Maar wel gaaf: ontzettend energiek knalt ‘Asylum Cave’ je tegemoet met een intensiteit waar je u tegen zegt. De transitie van death metal naar grindcore was op voorganger ‘Icon’ uit 2007 al ingezet, en is nu vervolmaakt. Na één luisterbeurt ben je echter gewend aan de bruutheid. De afwisselende, brokkelige grunt blijft sterk en bijvoorbeeld de vette riff met gitaarpiepjes in ‘Fritzl’ of de imponerende drums in ‘Unborn Infected Children’ zijn cadeautjes. Maar de CD mist diepgang, en dat drukt op mijn waardering. Bij een speed-date scoort ‘Asylum Cave’ hoog, maar een serieuze relatie zit er niet in. Als je van one night stands houdt, grijp dan je kans!

RECENSIES: Cytotoxin, Pestilence, Torment

2011-05-10T12:00:00.001+02:00

Door: Wim

Cytotoxin - Plutonium Heaven
2011 - Eigen beheer

Hoe beroerd kan een cd openen is de vraag die je kan stellen bij de eerste tonen van 'React Or Recede'. Het lijkt even de zoveelste deathcore release te worden, maar dat trekt de band gelukkig snel recht. Lompe death metal die bol staat van de slams vult namelijk de hoofdmoot van dit schijfje. Dat doet Cytotoxin naar behoren, daar niet van, maar af en toe hoor ik riffs en solo's voorbij komen die suggereren dat de band veel meer kan dan dit soort relatief simpele beukherrie te produceren. Nu staan de slams wel en is het afgezien van de afgrijselijke zang allemaal redelijk solide en bij vlagen zelfs goed, maar onderscheidt de band zich nauwelijks. Natuurlijk is het concept rondom nucleaire rampen even interessant als actueel, maar ik ben nog nooit gegrepen door de teksten van een death metal band en dat zal Cytotoxin ook niet gaan lukken. De band moet van het veilige eilandje afkomen en z'n talenten gaan gebruiken, dan kan dit nog wel eens een heel interessant orkestje worden. Hoe aardig het nu ook klinkt en goed ze ook hun best doen, het ontstijgt de grote grijze massa niet

Pestilence - Doctrine
2011 - Macot

Beleefde Pestilence met voorganger 'Resurrection Macabre' een uitermate matige comeback, de eerste tekenen voor dit 'Doctrine' voorspelden nog minder goeds. De verrassing was des te groter toen ik tijdens de eerste luisterbeurt alsmaar enthousiaster werd. Waar 'Resurrection Macabre' veel teruggreep op het verleden zonder ook maar echt de magie van weleer te benaderen, daar lijkt de band nu wel een eigentijdse variant van hun geluid te hebben gezocht. 'Doctrine' klinkt enorm zwaar door het gebruik van acht-snarige gitaren, maar ook door de lompe riffs die men gebruikt. Door slim met verschillende maatsoorten te spelen wordt het nooit saai en met de kenmerkende Pestilence riffs krijgt zo'n nummer dan al snel wat eigens. Grootste vooruitgang is echter wel dat de band vooral in de solo's weer met regelmaat aan 'Spheres' doet denken met z'n fusion sfeer. Dit zorgt er echt voor dat de nummers meerwaarde krijgen. Toch houdt men vast aan een simpelere manier van songwriting dan we vandaag de dag gewend zijn, waardoor je snel wordt gepakt door de nummers. 'Doctrine' zal ongetwijfeld niet bij iedereen goed in de smaak vallen, maar is gewoon wel hoe ik Pestilence wil horen. Zoekend naar nieuwe grond binnen hun eigen geluid. Als ik dan al kritisch wil zijn is het op de zang van Mameli, die gewoonweg niet overtuigend is. Desalniettemin een heerlijk plaatje!

Torment - Pain Is Transient Failure Forever
2011 - Diabolical Constellation

Het Belgische Torment scoort bij mij vanaf de eerste tonen van het intro 'Odium'. Ik hoor Immolation, ik hoor Gorguts, maar ik hoor vooral eigenzinnigheid. Dit maakt dat Torment zich onderscheidt in zowel de riffs, de songwriting en de sfeer in de nummers. De basis lijkt vooral gebaseerd op de donkere sound van Immolation al durft men het gaspedaal soms ook los te laten en vol op de sfeer te gokken. Daardoor zijn er af en toe hints naar de black metal te ontwaren. De sterkere momenten echter zitten in de wazigere, aan latere Gorguts herinnerende, passages. Dan hoor je wat Torment kan en komen sfeer en muzikaal vakmanschap tot elkaar; en stijgt de band tot grote hoogten. Dat zit hem ook in de manier waarop de band naar een climax toewerkt. Het is wat dat betreft jammer dat de band bij een klein en onbekend label zit, want Torment zou niet misstaan in de Wilowtip stal. Aanrader!

RECENSIES: Engorriment, Sickening, Extirpating The Infected

2011-05-06T12:00:00.000+02:00

Door: Jona

Engorriment - Spreading The Sickness
2010 - No Label Records

Veel Spaanse death metal bands kunnen bij mij een potje breken. Engorriment laat alleen wel een hele dikke vaas vallen, en ik heb zo mijn twijfels over ‘Spreading The Sickness’. Op de vijf tracks tellende EP presenteren de heren slamming death metal, maar van erg middelmatig allooi. De gitaarpartijen zijn te makkelijk, te simpel om te boeien en ook de tempo’s zijn me niet extreem genoeg: vaak traag maar nergens tergend, soms snel maar nooit snoeiend. Het levert weeïge, plichtmatige nummers op die de twintig minuten als het dubbele doen aanvoelen. De productie is goed - compact, dik en log – en alle ingrediënten voor een mooi plaatje zijn op zich aanwezig. Alleen heb je na één spin alles al gehoord, en gaat de EP echt vervelen na een paar draaibeurten. Daar veranderen de brute songtitels (‘Fecal Regurgitation’ of ‘Anal Fisting With Barbed Wire’) niets aan. Voor een muzikale referentie: denk aan Enter Self met beduidend minder pit, of een slome Kraanium.

Sickening - Against The Wall Of Pretence
2011 - Amputated Vein

Met stomheid geslagen hoorde ik de tweede full-length van het Italiaanse Sickening aan. Wat de signores hier klaarspelen is belachelijk vet en onwaarschijnlijk goed. Gooi Disgorge, Defeated Sanity, Septycal Gorge en, vooruit, Sepsism en Mortal Decay op een hoop, en je hebt een monster gecreëerd dat Sickening heet. De beste elementen van de New York, California en slamming-stijl death metal worden verenigd op een machtige CD waarop echt geen zwak moment te ontdekken is. Rochelende grunts, hakkende drums met speels bekkenwerk en frisse fills, originele, ademende riffs met breed bereik, ronkende en plukkende baslijnen, alles is op en top verzorgd en van hoog niveau. Knap hoe in de volgebouwde nummers toch genoeg ruimte blijft voor groove, en alles ontzettend gemakkelijk, bijna nonchalant zelfs, klinkt. Het album is uitgebalanceerd, schiet nergens door in bewijsdrang, chaos of gefreak en om dat te bereiken moet je meer kunnen dan alleen je instrument beheersen. Sickening weet hoe je met het metalbijltje moet hakken, en ze weten mij met hun trefzekere klappen diep te raken. Wat een cadeau, deze jaarlijstkandidaat!

Extirpating The Infected - Beheading The Dead
2010 - Sevared

Voorganger ‘Vaginal Saw Entorturement’ uit 2009 was prima te verteren, maar de band was duidelijk nog op zoek naar een eigen sound. Dat hoorde je terug aan de beetje flauwe nummers, de overdreven extremiteit en de al te willekeurig achter elkaar geplaatste riffs. Op ‘Beheading The Dead’ lijkt die sound gevonden. De zang is minder extreem al blijft het een prettig zieke, draderige grunt. De nummers ‘kloppen’ meer: ze vertonen een grotere samenhang. Ook heeft de CD een fijn geluid meegekregen met een scherp drumgeluid en een helder, droog gitaargeluid waarin het geschuif van vingers over de fretten te horen is. Bovendien verdient het felle basspel vermelding omdat dit de CD een stevige punch geeft. De band lijkt zich weinig van anderen aan te trekken en precies te doen waar ‘ie zin in heeft en dat mondt uit in logge, vuile nummers waarin goed met snelheden gespeeld wordt. Gitarist Chechu is creatief in het verzinnen van redelijk eenvoudige, direct herkenbare riffs en al levert het geen echt briljante partijen op, toch zeker wel een mooi klompje metaal.

RECENSIES: Obscura, Odinn, Severed Crotch, The Oppressor

2011-05-03T12:00:00.005+02:00

Door: Philippus

Obscura - Omnivium
2011 - Relapse

De vraag is of Obscura een ’Cosmogenesis 2’ zou gaan produceren of dat er een gat zou vallen – zoals ook ontstond tussen Retribution en Cosmogenesis. 'Omnivium' is een album geworden waarbij het lijkt alsof de band wat meer extremen is op gaan zoeken maar toch de basis in zicht houdt. Er wordt meer gebruik gemaakt van akoestische gitaren, de cleane zang komt steeds meer naar voren (al is het ‘space effect’ wel gebleven). Ook verrast de plaat ons met ‘Ocean Gateways’ waar ons een log mid-tempo beuknummer wordt aangeboden dat mij doet denken aan Morbid Angel. Deze afwisseling bevalt me zeker en dit nummer zou het live wel eens erg goed kunnen doen. ‘Prismal Dawn’ heeft naast een mooi intro een funky interpretatie van één van de riffs waarin Thesseling's kwaliteiten extra naar voren komen. Over laatstgenoemde wil ik ook nog even kwijt. Dat hij naast zijn overduidelijke kwaliteiten - check 'Celestial Spheres' - ook prima functioneel kan spelen, is iets waar veel genre-genoten nog wat van kunnen leren. Je kan duidelijk merken dat dit een band is die goed in balans is. De kwaliteit die deze muzikanten aan boord hebben worden omgezet in goede riffs, doordachte nummers en heerlijke solo’s die in dienst staan van de nummers. Eigenlijk kan ik over elk nummer wel iets positiefs of opvallends melden maar ik wil het niet te lang maken. In principe vist Obscura nog uit dezelfde vijver maar hebben ze het voor zichzelf en ons interessanter gemaakt door gevarieerder uit de hoek te komen. Vette plaat!

Severed Crotch - The Nature Of Entropy
2011 - Amputated Vein Records

Via één van mijn mede crewleden had ik deze band getipt gekregen. Vanwege de bandnaam dacht ik al een vermoeden te hebben waar dit heen zou gaan maar dat vorkje bleek een beetje anders in de steel te steken. Deze Ijslandse band blijkt zich zeker in de death metal hoek te bevinden maar neemt mid-tempo met melodie en groove als basis. Een prima uitgangspunt lijkt me! Na een rustig piano-intro komt het eerste nummer voorbij dat voortkabbelt en ook nog eens instrumentaal is. Pas vanaf het tweede nummer wordt er op het gaspedaal getrapt en beukt de band je goed omver. De solo’s en melodieën die voorbij komen hebben wel wat van Death, al komt Severed Crotch over het algemeen steviger uit de hoek. Eigenlijk is deze plaat een constant contrast tussen harde death metal en (rustige) breakdowns waarbij de structuur van de nummers te allen tijde centraal blijft staan. De riffs zou je als technisch kunnen opvatten, omdat er nogal eens gebruik wordt gemaakt van diverse maatsoorten. Toch luistert dit album heerlijk weg en doet het mijns inzien niet technisch aan. Doordat de muziek niet helemaal volgestopt is zijn de verschillende instrumenten goed te horen, ook door de duidelijke productie. Liefhebbers van bijvoorbeeld Suffocation maar ook mede-Scandinaviërs Iniquity kunnen hun hart ophalen met deze CD. Topper!

Odinn - Despair (Demo)
2010 - Mordbrann Musikk

Via Severed Crotch naar Odinn is nog niet eens zo’n hele gekke link. Deze mede instrumentalist uit IJsland heeft zelf een demo opgenomen met daarop 5 nummers, waarvan 3 instrumentaal. Het materiaal is death metal met een vleugje black wat resulteert in veel single note picking en zware power chords die beide zorgen voor een lekkere sfeer. Wat zo jammer is aan dit plaatje is dat de productie onvoldoende is. Odinn heeft alles zelf ingespeeld en opgenomen maar had blijkbaar niet het budget om er wat meer van te maken. Hierdoor mis je de details en krijg je bijvoorbeeld de zang amper mee. Dat neemt echter niet weg dat de volgende CD een topper kan worden; het is dan wel te hopen dat er wat geld in wordt gestoken zodat we er met z’n allen van kunnen genieten.

The Oppressor - Failure

2011 - Eigen beheer

Toen ik de naam The Oppressor zag staan moest ik gelijk denken aan de band Oppressor, een prima death metal band uit de jaren negentig. Uit nader onderzoek bleek deze band er een andere stijl op na te houden, zoals ze het zelf noemen: technische deathcore. Ik ben zelf niet zo van het in hokjes plaatsen maar dit genre heeft net zoals slam een negatieve klank vanwege het feit dat er maar overwegend 1 onderdeel in deze muziek voorkomt. In dit geval blijkt het deels waar te zijn. Het loeizware intro kan me wel bekoren. Er worden 2 loodzware riffs gebruikt en de toon is hiermee gezet. De volgende 2 nummers ‘With…' en 'Abandon…’ zorgen dat m’n aandacht niet verslapt door in te zetten met blasts, hier en daar een uitstekende solo en uiteraard zware, logge riffs. Helaas zijn de daarop volgende nummers niet van dit niveau en verzandt men in cliché's, zowel muzikaal als tekstueel. Met deze debuut EP heeft de band zich in de picture gezet maar wil dit een breder publiek aanspreken dan zal de band meer diversiteit in zijn muziek moeten brengen. En iets zegt me dat niet het geval zal zijn.

RECENSIES: Diminished, Ezophagothomia, Medecophobic, Rest In Gore

2011-04-29T12:00:00.004+02:00

Door: Wim

Diminished - Rectal Torment
2010 - Sevared

Leverde de review van de vorige cd mij nog een kwade mail van de band op, uiteindelijk lijken ze grotendeels de kritiek wel begrepen te hebben. Het Texaanse Diminished klinkt een stuk volwassener en dat nog geen jaar na het debuut. Jammer is wel dat de band ook direct alle experimenten en originaliteit overboord gooit. De melodieuze aanpak die op het debuut nog wel wat vreemd aanvoelde gaf de band wel een eigen gezicht. Maar goed als we even teruggaan naar de actualiteit dan is 'Rectal Torment' gewoon een solide death metal plaat met wat subtiele grind invloeden. Er gebeurt weinig opzienbarends en de nummers zijn verre van memorabel, maar de band blijft wel overeind. Het is een band als zovele geworden en dat is eigenlijk jammer. Als de band wat meer de tijd zou nemen om goede nummers te schrijven en die te laten rijpen, dan zat er veel meer in voor Diminished. Voorlopig is de band van verzuipen in goede bedoelingen doorgegroeid naar degelijke brute death metal zonder fratsen.

Ezophagothomia - Instinct Of Inhuman Devourment
2011 - Inherited Suffering

De originaliteitsprijs win je niet met dit soort brute death metal vol lompe slams. Het is ook maar de vraag of de band dat verwacht en of dat überhaupt nodig is. De band speelt degelijk, en afgezien van het lelijke drumgeluid klinkt 'Instinct Of Inhuman Devourment' prima. Maar zeker met een getalenteerde gitarist als Repulsive Dissection brein Yura Kowalchuk in de gelederen verwacht je meer. Loeibrute doordenderende slams moeten het werk doen en de schaarse versnellingen moeten dan voor de broodnodige afwisseling zorgen. Hoe saai, voorspelbaar en inwisselbaar het dan ook mag klinken, uiteindelijk werkt het aanstekelijk en deint je hoofd toch voorzichtig mee op de trage ritmes die Ezophagothomia zo vakkundig neerlegt. Mocht je al lang en breed klaar zijn met dit soort krachtsexplosies dan moet je dit werkje lekker links laten liggen, maar voor de ware liefhebber zal dit Oekraïense collectief een welkome natte droom zijn.

Medecophobic - Pandemic Of Existence
2011 - Eigen Beheer

Lang heeft het debuut van het Duitse Medecophobic in de pijplijn gezeten. Middels wat slecht verspreide demo's had men inmiddels wel het stempel gekregen het Europese antwoord op Malignancy te zijn. Het is nogal wat en het gaat ook slechts ten dele op, want het technische vernuft van de latere Malignancy platen ontbreekt en Medecophobic kan het allemaal af zonder een overdaad aan pinch-harmonics. Toch is de loeibrute death metal met een technische twist en een onmenselijke putgrunt meer dan de moeite waard. De band verzandt op 'Pandemic Of Existence' nauwelijks in clichés en lijkt overduidelijk z'n eigen weg te kiezen en vult het plaatje middels voor het genre redelijk origineel gitaarwerk. Dit maakt het natuurlijk niet tot een aangename en makkelijke luisterplaat en enige gewenning is zeker nodig om optimaal van de plaat te kunnen genieten. Medecophobic is een band met een eigen smoel en als zo vaak staan labels dan blijkbaar niet voor je in de rij. Desalniettemin een van de sterkere platen van 2011 tot nu toe.

Rest In Gore - Culinairy Buffet Of Hacked Innards
2011 - Sevared

Het Japanse Rest In Gore bewandelt de weg van omgekeerde progressie. Waren de demo en de split met Maggottholamia al bepaald geen kwalitatief hoogstaande releases, ik had er wel een zwak voor. De energie en de overtuiging spatte eraf. Na lang wachten levert de band dan eindelijk een full length af en dan is het een verzameling van tien futloze, ongeïnspireerde en slecht klinkende tracks. De toch al behoorlijk simpele slam moet het juist van bevlogenheid, strak spel en een vette productie hebben en dat alles ontbreekt. Zelfs de muzikanten lijken niet op elkaar ingespeeld en spelen langs elkaar heen. Het Rest In Gore van 2004 had deze zelfde nummers waarschijnlijk tot een van de hoogtepunten in de Japanse death metal geschiedenis kunnen maken, maar vandaag de dag is dit een volstrekt zinloze exercitie geworden.

INTERVIEW: Medecophobic (DE)

2011-04-27T12:00:00.017+02:00

Door : Filip

Medecophobic uit München viel ons om allerhande redenen direct op met hun recente debuut-cd 'Pandemic of Existence'. Genoeg om ze even te contacteren voor een interview. FaceYourUnderground.com sprak met Erinc (gitaar, bas, strot).

Hallo daar. Eerlijk gezegd viel de cover van de nieuwe CD (een mug, WTF) me eerst op en volgens een sneak preview van de review van mijn collega Wim hebben jullie ook nog "een van de betere cd's van 2011" :) Jullie werkten vrij lang aan de eerste CD (9 tracks, 36 minutes) dus voor veel mensen moet dit een introductie zijn ?
Eerst en vooral bedankt voor het interview. Haha, ja de cover leverde wel veel commentaar en verwarde blikken op. Ah ja, beter dan een cover vol met "demon cocks" vermoed ik :) De meeste mensen vonden het wel cool en het beeld past goed bij de album titel, 'Pandemic of Existence'. High five je reviewer alvast voor me, dat ie bedankt is ! Ja het duurde wel belachelijk lang om de cd uit te brengen en het was een frustrerende belevenis maar het resultaat en de goede feedback die we kregen sinds de release maakten het wachten dubbel en dik waard. Een deel van het materiaal is al geschreven toen we juist bestonden dus je kan je inbeelden hoeveel deugd het doet om dat eindelijk los te laten, haha. Ik denk inderdaad dat weinig mensen ons kenden voor de release van het album alhoewel we al wat volk hadden die om nieuwe shit vroeg. MP3 blogs zijn dus wel iets dat onze komst al wat voorbereidde.

De CD is self-released. Krijg je hem wat aan de man ? Distros en shops die helpen ?
We verkopen hem zelf vooral via bigcartel (http://medecophobic.bigcartel.com) en dat lieten we weten op een aantal forums. Verder zet ik soms een grote bek op op lokale shows zodat mensen hem kopen en op onze release show hebben we ook aardig verkocht. Qua distros gaat het stroef maar de "echte" hebben hem wel : Revenge Productions, Comatose Music, Pathologically Explicit, Imbecil Entertainment, Amputated Vein, Rising Nemesis, Rebirth the Metal. Ook bvb. Paulo van Copremesis die een kleine distro runt. Binnenkort liggen er ook wat bij Berdugo Records ! Voor de rest, cd-winkels in onze streek zijn klote maar daar liggen we niet echt wakker van. We zijn er toch al een groot aantal kwijt (wat ik eerlijk gezegd nooit verwacht had haha), dus de stress is er wat af.

Ik denk niet dat ik echt bands ken van München (nogal een eindje voor ons). Hoe is de scene daar of moet je naar Oostenrijk of zo voor shows ?
München is vooral black/pagan en heavy/thrash dus brutal bands zijn er niet hier. Er zijn wel een paar interessante bands (behalve niet vermeldenswaardige projectjes die je overal wel hebt) zoals Pequod, Van Drunen, Per Capita, Festering Saliva, Commander of Speedwhöre. Qua shows krijgen we hier wel al de grotere tours dus wat dat betreft geen tekort. Ook niet wat death metal betreft. Als het natuurlijk om underground brutal death gaat moeten we zelf shows opzetten wat we nu al 8 jaar doen met Chaos Squad (www.chaosblast.de voor meer info).

Onze reviewer ontwaarde een vrij unieke sound in jullie muziek maar wel iets waar je moet in geraken. Kan je hem volgen ?
Dat is super, dank ! We hebben een uitgebreide resem aan invloeden en proberen onszelf vooral niet te vervelen wanneer we songs schrijven. Misschien is het soms een beetje van het goede te veel haha. Ja, ik kan wel snappen dat sommige passages meerdere luisterbeurten nodig hebben om volledig geapprecieerd te worden en de eerder harde sound van de opnames helpt daar ook niet echt. Maar ik denk dat we wel op de goede weg zijn om onze eigen identiteit te ontwikkelen en te onderbouwen met sterk materiaal !

De cd kwam uit begin januari. Misschien wat vroeg om te vragen of jullie nog andere plannen hebben (opnames, live,...) ?
Momenteel zijn we een muzikantenduo voor de 3e keer in ons bestaan en ik verwacht dat dat zo effe zal blijven. Dus live shows zitten er op korte termijn niet direct in. Ik hoop dat we daar terug aan toe zullen zijn tegen eind 2011. Er zijn vage plannen voor optredens in 2012 en ik zal stilaan ook beginnen denken aan het schrijven van zware stuff voor een volgende release. Maar dat zijn allemaal dingen die zo wat broeien in mijn hoofd, ik denk wel dat het nog een beetje extremer zal worden. Ik vermoed dat we beginnen met een EP dus gek lang zal het zeker niet duren voor je terug van ons hoort !

RECENSIES: Incinerated Flesh, Goresoaked Slamassacre split, Defiled

2011-04-21T20:08:00.006+02:00

Door: Jona Rovers

Incinerated Flesh - Breed of Godless Creation

2010 – Eigen beheer

Nee, deze CD heeft het niet. ‘Breed of Godless Creation’ maakt een inspiratieloze indruk wat ‘m zit in de veel te vaak herhaalde maten met te makkelijke riffs. Neem de plagerige breakdown in het vierde ‘Endless Body Count Massacre’; het werkt op de zenuwen! Ik ontwaar een flauw Tsjechisch geluid, zoals Fleshless en talloze andere death/grindbands uit het Oostblok dat ook hebben. Speltechnisch en productioneel is het wel okee, maar de tempo’s en opbouw van de nummers zijn saai en voorspelbaar en er is gewoon niet voldoende creativiteit om tot een voldoende beoordeling te kunnen komen. Als dan ook nog het intro twee keer zo hard is de als navolgende muziek, er een vreselijk uitgekauwde Pulp Fiction-sample gebruikt wordt, er een hidden track met kort geram op een acoustische gitaar is en alles schuilgaat achter een lelijke hoes, haak ik af.

Kraanium / Epicardiectomy / Dormant Carnivore - Goresoaked Slamassacre

2010 - Pathologically Explicit Recordings

Na het verplichte intro knalt het broertje van Devourment je tegemoet. Plak een andere stem op ‘Butcher the Weak’, en je referentie is sluitend. Inclusief de korte breaks waarin massieve riffs geïntroduceerd worden, veel relaxed rollende bassdrums en her en der een versnelling. De grunts zijn lekker diep, tegen de piggy’s aan, en de productie is krachtig en zwaar. Zelf vond ik het vorige album ‘The Art of Female Sodomy’ tegenvallen, maar wat hier gepresenteerd wordt is erg goed. Verder is dit het laatste wapenfeit met Fredrik op drums; nieuwkomer Hannes moet zich nog gaan bewijzen. Als je aan één Devourment genoeg hebt, zul je in Kraanium weinig aanvulling vinden. Maar anders heb je d’r een nieuwe bij.
De band die volgt maakt het erg bont. Cephalotripsy heeft de trage slam al tot kunstvorm verheven, en als bands dat ook nog eens gaan kopiëren… Toch is dat precies wat Epicardiectomy doet. Na opnieuw een standaard intro (waarom kappen we daar nou niet ‘es mee) verwijzen de eerste noten al direct naar eerdergenoemde band door het superbotte geluid, de smerige gitaarslams en roffelende gravityblasts. Ook deze drummer heeft tinkelende bells ter begeleiding van de holbewonergrooves, ook deze nummers kennen vertraging op vertraging en ook deze zanger heeft een zwaar zieke putgrunt ter ondersteuning van de hersenloze ritmiek. De drie nummers plus intro op deze split klinken als bonustracks bij Cephalotripsy’s debuut, en muzikaal bezien heeft Epicardiectomy dan ook geen bestaansrecht. Doch: we (sommigen van ons althans) leven in een vrije wereld met vrije marktwerking en kopiëren van stijlen staat je daarin vrij. En ik ben blij met deze vrijheid, want ik heb nog altijd liever twee Cephalotripsy’s dan een. Wat hier gebeurt is zo authentiek als de tekst ‘made in China’, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Bring it on!
Dormant Carnivore heeft een katerige connotatie voor mij. De nummers zijn niet nieuw, en waren voor het eerst te horen op een in 2008 zelf uitgebrachte demo. Naar aanleiding daarvan heb ik contact gezocht met de band, waarop ik begin 2009 het geruststellende antwoord “I’m the one of those luckies who have PayPal account in Russia so it's not a problem” kreeg. Maar ik bleek geen geld te mogen sturen (Russen kunnen alleen zelf overmaken), en toen ik eind 2010 deze split onder ogen kreeg voelde het toch als mosterd na de maaltijd. Niettemin zijn het sterke tracks, al is de productie wat tam en is er een irritant volumeverschil met de andere bands op deze split. Opnieuw hebben we te maken met (stief)familie van Devourment, want de riffs doen boven alles denken aan later ‘Devo’ werk. Er wordt afwisselend gecomponeerd, en zo nu en dan hoor je atypische, bijna metalcore-esque stoere gitaarpartijen voorbij komen. Verschillende tempo’s passeren de revue en er bestaat een prettige balans tussen snelle, chaotische passages en trage, lege momenten. Het laatste nummer zal iets van een demoversie zijn, maar met z’n 36 seconden lijkt er eerder sprake van een opnametechnische vergissing.

Qua kwaliteit wint Kraanium, qua entertainment Epicardiectomy en qua originaliteit Dormant Carnivore. Als je het net als collega Wim nogal gehad hebt met ‘traditionele’ slam, kun je deze release links laten liggen. Persoonlijk zou ik dat nogal zonde vinden, want ‘Goresoaked Slamassacre’ illustreert precies welke stijl de afgelopen jaren is opgeklommen, geperfectioneerd en een deel van de scene heeft overspoeld. Veni, vidi, vici!

Defiled - In Crisis

2010 – Season of Mist

Al vanaf hun debuut uit 1999 heb ik een zwak voor deze eigenzinnige Japanners. Ook ‘In Crisis’ is niet bepaald run of the mill death metal, maar is absoluut het meest ‘normale’ album tot dusver. ‘Erupted Wrath’ uit 1999 had iets weg van Malignancy: vreemde, drukke en chaotische death metal, niet altijd even strak gespeeld en soms moeilijk te volgen door de onconventionele melodielijnen, maar daardoor ook bijzonder origineel en erg tof. Opvolger ‘Ugliness Revealed’ was gestructureerder en strakker uitgevoerd, met meer open akkoorden en langer aangehouden gitaarriffs wat de muziek beter te behappen maakte. In 2003 werd ten slotte ‘Divination’ uitgebracht, en deze schurkte tegen de voorganger maar was nog iets toegankelijker door beter te onderscheiden nummers en weldoordachte riffs, voorzien van een vettere productie.

‘In Crisis’ zet deze lijn verder door. Minder chaotisch dan voorheen maar met nog altijd aparte gitaarpartijen en een grote rol voor de basgitaar. De trademark riffs - waarin hetzelfde patroon steeds een noot hoger gespeeld wordt alsof je treden op een toonladder klimt - zijn nauwelijks meer te horen en slechts zelden wordt de bevreemdende sfeer van de eerste albums benaderd. Nu Defiled gewoner is gaan klinken en het weirde en eigenzinnige er een beetje af is, moet ik soms ineens een gaap onderdrukken. Teveel riffs worden in dezelfde octaaf gespeeld, er is veel herhaling en sommige nummers klinken vermoeid, een beetje verplicht. De afgelopen acht jaren hebben de band zo te horen weinig inspiratie opgeleverd, en het oorspronkelijke vuur lijkt gedoofd. Een volgend album zal aan moeten tonen of de kolen nog op te porren zijn, of definitief tot as zijn verworden.

RECENSIES: Abacinate, Autonomy, Gore Sanctum

2011-04-15T13:00:00.004+02:00

Door: Philippus

Abacinate - Genesis
2011 - Epitomite Productions

Het lijkt wel alsof deze band gedacht heeft: “We houden van veel verschillende muzieksoorten, we stoppen alles in onze muziek.” En dat hebben ze gedaan. Hoewel hardcore overduidelijk als grootste invloed te herkennen is, worden ook melodieuze thrash/death riffs, logge mosh stukken en roffelende drums gemixt in deze toch wel zeer vermakelijke plaat. De vocalen variëren van een hardcore- achtige brul naar een heftige schreeuwpartij tot een zware grunt. Dit wordt op een voortreffelijke manier uitgevoerd en is een echt pluspunt. Tel daarbij op dat de solo’s die voorbij komen van een behoorlijk niveau zijn, de productie uit je speakers knalt en je snapt dat dit een vette plaat is die je in ieder geval moet gaan checken. Er zit voor ieder wat wils in, wat ook kan betekenen dat je er snel op bent uitgekeken - omdat het toch net niet je smaak is. Het zou bijvoorbeeld harder, sneller of melodieuzer kunnen; ik denk echter dat je je met de plaat prima zal vermaken.

Autonomy - Dimensions of Mephitic Decay
2011 - Sevared Records

Van een andere orde is de debuut EP van Autonomy. Ook in dit geval betreft het een éénmansband die zich begeeft in het straatje van bijvoorbeeld Putrid Pile. De productie is even wennen maar als je er eenmaal lekker inzit dan smaakt dit prima. De grunts en gitaren zijn laag en de nummers worden goed uitgevoerd. De kwaliteit van de drumcomputer is acceptabel en stoort niet echt. Maar laten we eerlijk wezen, dit verdient geen originaliteitsprijs. Het smaakt echter wel en ik ben dan ook benieuwd wat deze gast op z’n eerste full length ons gaat voorzetten. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit kwalitatief in orde zal zijn.

Gore Sanctum – Realms Of Devastation
2011 – Fall Of Eden Records

De Engelsman Stu Hine is verantwoordelijk voor deze lompe zware slam. Ja, een éénmansband dus. Maar liefst zestien nummers staan er op deze plaat. Tel daarbij op dat elk nummer ongeveer drie minuten duurt en dan heb je toch een flinke speelduur. Als eerste valt de verschrikkelijke productie op. Na onderzoek blijkt dat het met name de drumcomputer is die de problemen veroorzaakt. Deze blijkt een ‘my first digital drumkit’ te zijn en de cymbals zijn ook nog eens vreselijk afgemixt. De zang kan me overigens wel bekoren. Deze is zwaar en komt prima uit de verf. De meeste nummers kunnen wel wat afwisseling gebruiken door snelheid en variatie toe te voegen zoals dit ook gebeurt in gedeeltes van de nummers “Fortifications…” en “Spawn…”. Hier wordt echter te weinig gebruik van gemaakt en dus hou je een redelijk eentonig album over. Daar kun je mee wegkomen maar dan moet je wel kwaliteit kunnen bieden. Ik hoor alleen een aantal goede ideeën met een slechte productie.

INTERVIEW: Ulcerate (NZ)

2011-04-14T11:00:00.010+02:00

Door : Karel

De FaceYourUnderground.com crew telt nogal wat fans van deze band. We konden het dan ook niet nalaten om even te mailen naar de andere kant van de wereld. We spraken met drumgenie Jamie Saint Merat (naast muzikant tevens verantwoordelijk voor de Ulcerate mix/mastering en artwork).

Het is ondertussen al twee jaar geleden dat ‘Everything is fire’ werd gereleased, hoe zijn jullie verder geëvolueerd (in een andere richting) met ‘The destroyers of all’?
De progressie die we maakten, is eigenlijk altijd ‘natuurlijk’ geweest voor ons, we hebben nooit geprobeerd om iets radicaals buiten onze stijl te doen. Het enige wat we echt wilden, was onze sound verder perfectioneren. Het nieuwe materiaal voelt veel natuurlijker aan om te spelen en schrijven. We raken geleidelijk dichter en dichter bij de fase waar ieder stuk van het album veel meer deel uitmaakt van een uniforme visie – vooral achterafgezien, wanneer je normaal terugkijkt naar wat je schreef en ineenkrimpt bij het beluisteren van sommige delen. Met elk album hebben we minder last van dit fenomeen.

‘Gemakkelijk te verteren’ is zeker geen zin waarmee de meeste fans jullie muziek zouden beschrijven. Van waar komt die interesse voor ‘complexe’ muziek?
Ik denk dat dit vooral te maken heeft met het feit dat iedereen in de band liefst luistert naar muziek die inherent interessant is om naar te luisteren. Er is niks dat meer voldoening geeft dan een uur naar een album te luisteren dat veel aandacht vereist. Ik ben nooit een fan geweest van metal (of een andere vorm van muziek) die is geschreven vanuit een live perspectief, zoals in muziek die een publiek doet bewegen. Dit is misschien diep bevredigend voor anderen, maar absoluut niet voor ons. Wat ik vooral interessant vind aan extreme metal is hoe verraderlijk en onvoorspelbaar men soms uit de hoek kan komen. We proberen dus in die aard te componeren. Daarom schrijven we duidelijk voor de gelijkgestemde individuen.

Wanneer ik gevraagd word om ‘Ulcerate’ te beschrijven, kan ik nooit op een goed antwoord komen omdat er weinig gelijkaardige bands zijn. Wie zouden jullie opsommen als meest invloedrijke personen op jullie muziekstijl?
De eerste bands die echt onze interesse gewekt hebben in termen van de te nemen richting waren Immolation, Gorguts, de eerste albums van Cryptopsy en Hate Eternal. Ik herinner me dat ik ook fan was van ‘Today is the Day’ toen we voor het allereerst muziek maakten, zij hebben ons duidelijk structureel en in termen van onze ‘bijtende’ vibe beïnvloed. Vandaag zou ik zeggen dat we geen bewuste invloed van een specifieke artiest hebben, maar we luisteren allemaal naar verschillende soorten muziek die ons uiteindelijk onbewust beïnvloeden. De meesten onder ons luisteren tegenwoordig meer naar black dan naar death metal en het atmosferische dat je in dat genre vindt is ook te horen in onze albums.

Elke cover van jullie albums bevat tinten oranje, zwart en wit. Is er een specifieke reden hiervoor?
Nee, we doen dit niet met opzet. Er is dus geen specifieke reden voor, het past gewoon bij de muziek. Ik probeer niks te forceren, ik laat gewoon alles geleidelijk samenkomen. Als het design altijd door dezelfde persoon is gedaan dan krijg je onvermijdelijk een gelijkaardige stijl van albums. Aan de andere kant is het toch een belangrijk aspect voor ons. Deze keer bij ‘The destroyers of all’ hebben we ook een donkerblauwe tint toegevoegd, vooral aan de webpagina’s en het boekje.

Naast jullie en enkele andere bands is de Nieuw Zeelandse metalscene mij vrij onbekend. Hoe gaat het er daar aan toe, zijn er bands die we zeker eens moeten checken?
De scene is vrij klein hier en is niet meer zo actief als in het verleden. Goeie bands zijn Diocletian, Witchrist, Creeping, Vassafor, Entrails.

SPECIAL: Gorgasm - Orgy Of Murder

2011-04-08T10:10:00.000+02:00

Door: Jona Rovers

2011 - Brutal Bands

Fantastisch! Eigenlijk zou ik dit verhaal bij dat woord kunnen laten, want wat volgt is slechts toelichting. Zorg dat je onderwijl je dit leest vast een nieuw browservenster of tabblad opent zodat je via www.brutalbands.com direct ‘Orgy of Murder’ kunt bestellen, want er is werkelijk geen enkele reden om dat niet te doen. Gorgasm is terug met een briljante plaat, en al is op Damian (Tom) Leski na de hele line-up nieuw, ‘Orgy of Murder’ klinkt vertrouwd en grijpt meer dan ooit terug op het geluid van de begindagen.

De EP waarmee Gorgasm eerst van zich liet horen was ‘Stabwound Intercourse’ uit 1998. Achter de flauwe bandnaam ging een fris geluid schuil, door de combinatie van ultieme bruutheid, technische perfectie en flarden melodie. De diepe grunts van de verschillende bandleden maakten indruk (iets dat later door Nile opgepikt zou worden) en de snerpende harmonieuze melodielijnen werden al snel het trademark van de Gorgasm-sound. Natuurlijk werd de band getekend door Unique Leader Records, en in 2002 werd een van mijn all-time favorites ‘Bleeding Profusely’ uitgebracht. Alles klopte op dat album: een volle, knallende productie, topdrummer Dave Culross (Malevolent Creation, Suffocation, Incantation, Hate Plow) in de gelederen, supercreatieve gitaarlijnen en een godvergeten hoog tempo. Twee jaar later verscheen ‘Masticate To Dominate’ waar ik reikhalzend naar uitkeek. Menige band zou apetrots zijn op een dergelijk CD, maar ik vind het nog steeds de minste Gorgasm release: genadeloos hard, iets volwassener en wederom waanzinnig snel, maar ook meer op extremiteit dan op songwriting of vette riffs gericht. Bleek het vertrek van bassist/zanger Ross Powell en master Dave dan toch een aderlating?

Toen sloeg het noodlot toe. Er werd gewerkt aan een nieuw album onder de naam ‘Destined to Violate’, maar het enige dat het hiervan gehaald heeft is een in 2006 uitgebrachte 2-track promo. Deze nummers waren wel goed, maar klinken anders, niet echt Gorgasm. Misschien weerspiegelen ze de interne conflicten, want de band viel uit elkaar. Drie jaar lang bleef het stil voor de buitenwereld, maar in 2009 werd Peshmerga geboren, of beter gezegd wedergeboren: met drummer Derek Hoffman die na de eerste mini uit Gorgasm gestapt was (omdat het tempo hem te hoog lag), de eerdergenoemde Ross en, jawel, Tom Tangalos, tot en met ‘Masticate...’ de helft van Gorgasm’s gitaartandem. Weinig verrassend klonk Peshmerga’s debuut ‘Murderous Acts of Cruelty’ dan ook als Gorgasm (zie review elders op deze site).

Hooggespannen waren mijn verwachtingen toen bleek dat ook Gorgasm weer van zich zou laten horen. Al mijn verwachtingen worden ingelast: de wraak op Peshmerga is zoet. Het zijn nummers als ‘Exhibit of Repugnance’, waarin je heerlijk kunt wegzwijmelen bij de prachtige melodielijnen, ‘Cum Inside the Carcass’ met het bedwelmende bassdrumbed of de ijselijk strakke breaks halverwege het laatste nummer ‘Silence Follows Dismemberment’ die bewijzen dat we nog altijd met een fenomenale band te maken hebben. En ondanks de bezettingswisselingen is het geluid van ‘Orgy of Murder’ niet eens zo ver verwijderd van die eerste EP uit 1998. Nog altijd ontzettend energiek en ‘net als vroeger’ met een helder geluid. Paradoxaal genoeg raast het met rust, en is het bruut maar niet lomp. Of dit het beste Gorgasm album is durf ik niet te zeggen omdat ik dan ‘Bleeding Profusely’ jaloers maak, maar ‘Orgy of Murder’ laat een verpletterende indruk achter. Opnieuw.

RECENSIES: Catastrophe, Deadlystrain, Die, Disfigured

2011-04-05T12:00:00.003+02:00

Door: Wim

Catastrophe - Promo 2010
2010 - Eigen Beheer

Als liefhebber van de Indonesische scene schuim ik vaak het internet af op zoek naar nieuwe bands. Zo vielen er onlangs weer wat demo's door de brievenbus, waarvan dit Catastrophe wellicht de meest interessante is. De band is zoals we gewend zijn uit dit deel van de wereld loeibruut, maar heeft daarnaast een behoorlijke dosis muzikaliteit in zich, waardoor ze zich met gemak onderscheidt van de grote meute. Open riffs, met goede hooks en een lekkere dosis melodie, maar nog steeds met zieke vocalen en lekkere beukstukken. Bruut genoeg om door de liefhebbers van de Indodeath te worden gewaardeerd en gevarieerd genoeg om zich te onderscheiden. Wat een heerlijke combinatie. Het geluid is nog niet helemaal top, maar als deze band een full length mag gaan opnemen in een goede studio, zou dit wel eens een van de beste Indo bands tot nog toe kunnen worden.

Deadlystrain - The Moltitude Of Beings
2010 - Sevared

Het Italiaanse Deadlystrain had me met de EP 'Extinction' al gealarmeerd en dat blijkt niet voor niets te zijn geweest. 'The Moltitude Of Beings' is een sterk werkje vol sterke composities waar men hun invloeden haalt uit zowel de hedendaagse brute sound en bij de toppers van weleer, zoals Cannibal Corpse en dat met een glad, Pools (lees: Behemoth) sausje serveert. Dit levert een veel consistentere plaat op dan je zou vermoeden. De songs zijn gevarieerd en bevatten maar weinig momenten die niet effectief zijn en weten het dan ook nog eens enorm beluisterbaar te houden. Toch vrees ik dat Deadlystrain straks overal wat buiten de boot gaat vallen, want de band is wellicht te muzikaal voor de liefhebber van pure bruutheid en niet toegankelijk genoeg voor de meer old school liefhebber. Helemaal onterecht zou dit echter zijn, want de composities zijn met smaak en kennis in elkaar gedraaid en 'The Moltitude Of Beings' is gewoon een ijzersterke plaat.

Die - Rise Of The Rotten
2010 - Unique Leader

De twee Panzerchrist leden in de line-up, maken mij op voorhand bepaald niet enthousiast, ik heb nooit wat gehad met dat Deense gezelschap. Ook van Die word ik niet onverdeeld enthousiast. De schreeuwzang en de opgefokte nummers die wat chaotisch worden spreken me absoluut niet aan, maar Die is meer dan dat. De band weet er her en der fraaie riffs en mooie overgangen uit te persen al worden die bepaald niet versterkt door de wat holle, maar verder niet slechte productie. 'Rise Of The Rotten' mag dan zijn momenten hebben, de kwaliteit is gewoonweg niet consistent en het zijn vaak zelfs maar delen van songs die interessant zijn. Toch geef ik deze band het voordeel van de twijfel, omdat juist die sterkere momenten naar meer smaken.

Disfigured - Amputated Gorewhore
2011 - Comatose

Was voorganger 'Blistering Of Mouth' vooral een leuke aanzet, een lading goede ideeën die niet heel goed uit de verf kwamen. Dan is het altijd afwachten hoe dit zich ontwikkelt. Nou, dat zit wel snor bij Disfigured. Brute herrie, maar dan wel met goede riffs in nummers met een goede structuur en dan ook nog eens het old school gevoel in een moderne sound overbrengen. De toevoeging van de nieuwe zanger Ryan Stallings maakt zeker verschil, maar de toegevoegde waarde van deze Texaanse band zit hem vooral in het gitaarwerk. Riffs die blijven hangen en buiten de clichématige aanpak blijven en die je vooral erg enthousiast maken. Disfigured laat op 'Amputated Gorewhore' horen dat het in ere stellen van oude waarden, waarbij je niet klakkeloos kopieert wat anderen doen, een frisse en sterke plaat oplevert.

RECENSIES: Criminal Element, Gory Delivery, Jack Slater

2011-04-01T12:00:00.000+02:00

Door: Jona

Criminal Element - Crime And Punishment II
2010 - Sevared Records

Vijf tedere liedjes op deze EP, waarvan alleen de eerste twee zelfverzonnen zijn. Daarvoor ook onderstaande twee sterren want de bijna tè snelle death metal swingt erg en wordt feilloos uitgevoerd. De plukkende, slappende basgitaar is vet, de drums zijn moordend, de riffs rocken en de hardcoregrunt maakt het helemaal af. Het is erg punky allemaal, en als je meer van techniek dan van bier houdt kan ik me goed voorstellen dat dit niet aan je besteed is. Maar dan. Nummer drie is een Slayer-cover, en al heb ik niets met die band klinkt ‘Epidemic’ lekker agressief, met standaard poekapoeka thrashdrums. Echt boeiend is het niet, maar gezien de hoeveelheid Slayer fans kan dat ook aan mij liggen. De vierde track is geleend van Celtic Frost (‘Into the Crypts of Rays’) en speciaal voor jullie heb ik de oude versie nog even opgezocht. De drums rollen nu wat meer, en de productie is gladder. Maar verder…? Het melige laatste nummer is een bewerking van Iron Maiden’s ‘To Tame a Land’, en is niets anders dan een loze vuller met cheesy gitaarlicks en overdreven drums. Tijd om de oude metalhelden te laten gaan jongens! Nog even de zûnige Nederlander uithangen: zonder de tergende afsluiten blijft er nog elf minuten muziek over (waarvan vijfeneenhalve minuut eigen werk), en dan kun je vraagtekens zetten bij het nut van dit soort EP’s. Te meer daar de toegevoegde waarde van Criminal Element ten opzichte van Misery Index sowieso al onduidelijk is. Verklaring voor deze release zal in de status van de bandleden zitten, maar dat lijkt me nog geen rechtvaardiging. Laat ik niet al te zuinig eindigen: er is op zich altijd plaats in mijn CD-speler voor dit soort hyperactieve punkdeath, maar volgende keer wel weer meer vlees aan de botten graag.

Gory Delivery - Conceived To Prevail
2010 – Permeated Records

Halleluja wat een geweld! Gory Delivery is niet vies van een blastbeatje meer of minder, en ‘Conceived To Prevail’ raast werkelijk als een raket door je speakers. We hebben hier te maken met een relatief nieuwe Spaanse band met de drummer van Cerebral Effusion, en dat de bandleden van tempo houden is duidelijk. Acht nummers word je nekbrekende snelle death metal voorgeschoteld, met veel korte breaks, her en der een snufje melodie of verdwaalde gitaarsolo en soms, héél soms, een rustpunt. De zang klinkt als een ondergrondse drilboor en valt op door z’n gebrek aan afwisseling: in toonhoogte wordt niet gevarieerd en het lijkt wel alsof de gromgrunt met een knopje aan- of uitgezet kan worden. Als je uitzoomt kan de extremiteit op je lachspieren werken: het is wel erg overdreven wat hier gebeurt. Maar bij inzoomen hoor je dat hier een stel professionals aan het werk is dat precies doet waar ze goed in is. Dit drietal heeft een specifiek stukje death metal tot in perfectie verheven en streven waarschijnlijk in geen enkel opzicht naar originaliteit of diversiteit. Zoals Cephalotripsy de slam tot in het extreme doorvoerde, worden hier lekker lopende riffs voorzien van raggende blasts, en precies dàt een half uur lang. De meningen zullen hierover uiteenlopen, maar ikzelf ervaar de bijna monotoon razende muziek als rustgevend, en na deze CD een spin te hebben gegeven ben ik weer helemaal zen. Of compleet murwgebeukt, het is maar hoe je ’t bekijkt.

Jack Slater – Extinction Aftermath
2010 – Unundeux Records

Jack Slater. De naam heeft mij lang afgeschrikt; ik vreesde altijd iets heavy metal-achtigs. En hoewel de Duitsers af en toe inderdaad op het randje van gelikte race-spelmetal met gierende toonladders en al te rechtgetrokken drums opereren, speelde dat bij vorige releases meer dan nu. Op dit vierde studioalbum heeft de band een grote stap voorwaarts gemaakt, en is een dijk van een CD afgeleverd. De nummers zijn echte verhalen, met elk eigen kenmerken en herkenbare ijkpunten, zoals terugkerende riffs, typische drumfills of goed doordachte breaks. Soms leidt dit tot een hoge ‘what you hear is what you get’ factor, zodat je nummers na een keer luisteren al door hebt, maar vaker zorgt de herkenbaarheid er juist voor dat je gegrepen wordt en je aandacht niet verslapt. Jack Slater is energiek door z’n sterke grooves en bijzonder creatieve drums (neem het freakende einde van het zevende ‘4 8 15 16 23 42’ of het afsluitende ‘Extinction Aftermath’). Waar voorganger ‘Blut/Macht/Frei’ af en toe buiten de lijntjes van de cheesiness vertoefde, blijft ‘Extinction Aftermath’ daar keurig binnen; denk ter vergelijking aan een speelsere Necrophagist of luchtigere Decapitated.

RECENSIES: Anomalous, Modus Delicti, Rotten Sound

2011-03-29T12:39:00.002+02:00

Door: Philippus

Anomalous - Ohmnivalent
2011 - Brutal Bands

Het voordeel van een stevig blok hout met veel snaren is dat je zowel super hoog als laag kunt spelen. In dit geval worden de snaren op meesterlijke wijze beroerd en kun je het resultaat gerust indrukwekkend noemen. We hebben het hier over de eerste full length van Anomalous die ons een vette dosis technische death metal voorschotelen. Het is een plaat met veel extremen: razendsnelle blasts, vliegende sweeps, heftige breakdows maar ook ingetogen cleane partijen. Het geheel kan chaotisch overkomen maar dat valt eigenlijk best mee. De rode draad in dit album is zeker te ontdekken en door de continu veranderende riffs blijft de muziek je pakken. Een typische band die je normaal niet bij dit label verwacht. Tel daarbij op dat drummer Pitruzzella bij Brain Drill de zaak heeft verbouwd en dan kun je op je vingers natellen dat dit een hele vette plaat is.

Modus Delicti - St
2010 - The Spew Records

Deze band (met Septycal Gorge leden) brengt na 3 splits deze EP uit. Puike death metal die goed in elkaar steekt en gekenmerkt wordt door een strakke feeling. Elke riff lijkt te kloppen en je luistert deze EP dan ook zo van voor naar achter. De productie is op zich voldoende al denk ik dat hier nog wat winst is te behalen. De rustige muzikale intermezzo’s zijn goed uitgevoerd en lijken het idee te ondersteunen dat als je wat gas terugneemt, de knal ook harder aankomt. Ik ben benieuwd of er een full length gaat komen en hoe deze wordt ingericht. Ik heb het idee dat er nogal wat eigenzinnigheid in deze band zit verstopt, nu maar hopen dat dit eruit komt.

Rotten Sound - Cursed
2011 - Relapse

Toen Kai Hahto in 2006 de band definitief had verlaten, vreesde ik voor het technisch aspect van de band. Sami Latva kwam de band versterken en vanaf dat moment kwam er meer groove in de muziek. Dat de inbreng van Latva is toegenomen is een understatement aangezien hij de helft van alle nummers van dit album heeft geschreven. Je zou verwachten dat er dan ook veel groove in de muziek is verwerkt, maar het antwoord is niet eenduidig.

Aan de ene kant zijn er genoeg momenten om adem te halen en je hoofd op en neer te laten knallen. Aan de andere kant is de snelheid op dit album absoluut niet afgenomen en is alles prima in proportie. Zoals altijd zijn de titels van de nummers kort en de teksten doordacht, mocht je hier op letten. Waarom dan toch geen 5 sterren? De productie. Deze is dit album wat donkerder uitgevallen (met name de gitaren) en ik houd van een helder geluid. Het is bewust veranderd ten opzichte van de vorige albums - volgens de band staat dit dichter bij hun live sound. Mijn voorkeur blijft de oude productie al kan dit een kwestie van wennen zijn. Deze uitstekende plaat staat vol met afwisselende grindnummers die van begin tot eind zorgen voor veel muzikaal vermaak. Aanrader!

INTERVIEW: Fumes of Decay (Nl)

2011-03-27T12:00:00.010+02:00

Door: Filip

Nederland heeft nog eens een nieuwe band aan het death metal firmament : Fumes of Decay uit Groningen. Ze tekenden direct al een leuke deal bij het Amerikaanse Sevared Records en de nieuwe CD 'Devouring The Excavated' kwam daar midden maart uit. Meer dan reden genoeg voor FaceYourUndeground.com of even te chatten met Renke, een van de twee gistaristen.

Hey Renke, ik las net dat de nieuwe CD 'Devouring The Excavated' uit is op Sevared Records. Alles goed verlopen ?
Ja, eigenlijk is alles relaxed verlopen. Vanaf maart zijn we actief bezig geweest met nieuwe tracks voor het debuutalbum. Hiervan was het laatste nummer zo rond november klaar. Kort na onze demo kwam het aanbod om onder de vlag van Sevared ons debuut uit te brengen. Sevared heeft ook het contact met Jon Zig gehad, zodat wij ons niet druk over de artwork hoefden te maken, erg relaxed. Vervolgens hebben we de Soundlodge studio in Duitsland gereserveerd. In december zijn we een kleine week in de studio geweest voor de opnames zelf. Daarna heeft Jörg (eigenaar Soundlodge) het mixen en masteren gedaan, waarna we het resultaat in ontvangst konden nemen en opsturen naar de Verenigde Staten. Vervolgens hebben we ook onze myspace geupdate met zowel een gemasterde als een ongemasterde track. Via directe kennissen, maar ook van onbekenden hebben we al veel positieve reacties gehad op de muziek via o.a. myspace, facebook en youtube. Hopelijk wordt het goed ontvangen.

Cool. Je vermeldde daarnet de demo. Vergelijk es ? Jullie bestaan sinds 2007 dus van 2009 tot 2011 is direct "een ganse tijd" in jullie jong bestaan of valt dat nog mee van evolutie?
Eigenlijk valt dat in onze beleving erg mee. De geboorte van Fumes was inderdaad in 2007, maar dit was feitelijk alleen de naam. De daadwerkelijke band is sinds zomer 2008 compleet. Sindsdien zijn we bezig geweest met het schrijven van nummers. We hebben erg veel tijd gestoken in het creeeren van tracks en het op elkaar inspelen. Het heeft inderdaad een jaar gekost om onszelf klaar te stomen voor optredens. Vandaar in september de demo. Omdat we ons erg concentreerden op optredens ging de tijd redelijk snel en moesten we in de zomer nog 3 nummers schrijven om tot een redelijk volwaardige full length te komen. Eigenlijk hebben we elk jaar wel iets ‘bereikt’ en dat vinden we eigenlijk al erg relaxed.

Hoe voelt het om de leegte na Pyaemia / Disavowed etc.. op te moeten vullen wat Disgorge-worship van Nederlandse bodem betreft ? Disavowed heeft nu wel terug een andere Franse drummer maar soit, echt fris en dynamisch komen de meeste oudere bands toch allemaal niet meer over. Hebben jullie ook "dat beetje Europees", die bovenstaande bands hebben, in je sound vind je?
We zien het als compliment dat mensen ons benoemen als 13 in een dozijn. Wij maken geen muziek die erg vernieuwend is, maar wel wat wij helemaal te gek vinden. We hebben ook niet het gevoel een leegte te vullen, of het gevoel in voetsporen van andere bands te treden. Wij staan simpelweg 2x per week in een schuur helemaal ons ding te doen en dat is te gek. Op de CD is het denk ik wel kenmerkend dat ons geluid vrij goed te definiëren is, je kunt goed horen wat de bedoeling is. Dit dan weer in tegenstelling tot een band als Disgorge en inderdaad meer richting een Disavowed. Maar oordeel vooral zelf!

Jullie line-up lijkt vrij stabiel ? En jullie zijn zo wat actief her en der op forums etc. Jullie zanger reviewt zelfs voor FaceYourUnderground. Was ik zelfs een beetje vergeten. Geluk gehad om mekaar te vinden als groep of was dat vrij logisch en spontaan?
Ja, op de 1 of andere manier hebben we het enorme geluk dat alle bandleden op maximaal 3 kwartier rijden van elkaar wonen. Martin en ik kennen elkaar al jaren, van de middelbare school. Samen de brute kant van de metal ontdekt. Via Soulseek kwam ik in contact met Jeroen en bleek onze smaak helemaal overeen te komen. Ik kende Henk al van een vorige band; Sanguinary. Henk had dan weer een vriend; Niels, die enorm gemotiveerd was om naast thrashmetal ook brute deathmetal te gaan spelen. Al met al hebben we een clubje enthousiaste muzikanten bij elkaar met dezelfde leeftijd en een enorme klik.

Jullie hebben zoals je al even vermeldde even gewacht om live te spelen. Lang genoeg in de repetitieruimte gebleven eerst? Er staan o.a. een paar release shows op de planning ? Nog andere plannen die interessant kunnen zijn om te delen?
Wij hebben vooral gewacht met het doen van optredens omdat we domweg niet genoeg materiaal hadden om eerder te gaan spelen. Hetgeen wat we creëren moet ook echt goed zijn. We zijn best perfectionistisch en we vinden dat een nieuw nummer echt te gek moet zijn, voordat we het afronden. Hierdoor duurt het soms vele weken (soms maanden) voordat een nieuwe track ontstaan is. We hebben inderdaad 14 en 15 april 2 release shows in de planning en hopelijk zal ook de 16^e van april binnenkort bevestigd worden! Daarnaast staan we op Stonehenge, waar ook Gorguts zal spelen! We concentreren ons nu op optredens in de toekomst en hopen dat we op wat grotere festivals kunnen spelen. Wie weet wat ons dankzij de CD allemaal te wachten staat!

RECENSIES: Abnormality, Fumes Of Decay, Svart Crown

2011-03-25T09:15:00.000+01:00

Door: Wim

Abnormality - The Collective Calm In Mortal Oblivion
2010 - Eigen Beheer

Soms vraag je je af hoe het kan dat een vracht aan talentloze slamorkestjes een platendeal krijgt en dat een band waar een duidelijk idee achter zit zoals dit Abnormality zijn cd op eigen kosten op de markt moet brengen. De demo uit 2007 was nog wat ruig, maar de potentie was destijds al overduidelijk. Op 'The Collective Calm In Mortal Oblivion' spreek je niet meer van potentie, maar heb je het ronduit over kwaliteit. Goeie songs, die met een duidelijke opbouw ergens naartoe werken, waarbij de variatie aan invloeden een eenheid nooit in de weg staat. De band heeft best technische passages in de muziek, maar ook voor een stuk rechttoe beukwerk draait men de hand niet om; om vervolgens weer in tragere sfeerpassage te belanden. Het blijft allemaal enorm logisch klinken en dat alleen verdient waardering. Hoewel het flauw is om er iets over te zeggen wil ik toch speciale aandacht vragen voor zangeres Mallika Sundaramurthy, want met haar prestatie is elke verwijzing naar een geslacht zinloos. Sterk en recht voor z'n raap brult ze helemaal passend in het geheel de teksten tot ons.

Fumes Of Decay - Devouring The Excavated
2011 - Sevared

Met de demo uit 2009 had Fumes Of Decay al de nodige indruk op mij gemaakt, al waren er wat losse eindjes te noteren zoals het onstrakke drumwerk en de wat rommelige productie. Met hun eerste full length tonen de vijf Groningers echter aan enorm gegroeid te zijn op het muzikale vlak. Met invloeden die vooral hun oorsprong vinden in bands uit de Unique Leader stal zoals Disgorge, Gorgasm, Severed Savior en het Nederlandse Pyaemia legt de band de lat hoog. Toch blijkt dat nauwelijks een barrière te zijn. Hoewel dat niveau nog niet gehaald wordt, komt men gevaarlijk dicht in de buurt van hun illustere voorbeelden. Wellicht komt Fumes Of Decay iets steviger uit de hoek en is vooral de zang van collega Bloedprop iets lomper dan bij eerder genoemde bands. Men weet echter wel memorabele nummers te pennen en dat is vandaag de dag niet iets wat je zonder meer mag verwachten. Fumes Of Decay weet op 'Devouring The Excavated' enorm te overtuigen en eindelijk is er weer een Nederlandse band om trots op te zijn. Hulde!

Svart Crown - Witnessing The Fall
2011 - Listenable

Ergens daar waar black en death metal elkaar ontmoeten, bevindt zich ook dit Svart Crown. Anders dan de naam doet vermoeden staat de band overigens duidelijk met twee benen in de death metal. Maar de manier waarop men op subtiele wijze black metal invloeden verweeft in hun zwaar tegen Immolation aan schurkende sound verdient respect. Toch is het juist ook de rijkere sound die de band in de slepende gedeeltes enigszins de das om doet. Waar somberheid in de repeterende riffs als een sterke factor had gewerkt, daar wordt het spectrum nu vol gesmeerd en wordt de sfeer de nek omgedraaid. Maar over de gehele linie is de samenwerking tussen slepende death metal riffs, duistere gedubbelde melodielijnen die werkelijk door merg en been gaan van grote schoonheid. Deze Fransozen, die tot nog toe onbekend bij mij waren, vormen zo een welkome verrassing aan het begin van het jaar.

RECENSIES: Deicide, Drain Of Impurity, Guillotined

2011-03-22T10:43:00.002+01:00

Door: Wim

Deicide - To Hell With God
2011 - Century Media

Na het vertrek van de gebroeders Hoffmann is Deicide zichzelf niet meer. Nu verdeelt het de luisteraars al snel in een groep die prima met het nieuwe, melodieuzere werk uit de voeten kan, en tot een groep die maar moeilijk aan de nieuwe sound kan wennen. 'To Hell With God' lijkt nu ergens in het midden het beste uit twee werelden samen te brengen. De intenties zijn duidelijk, maar om nu te zeggen dat dit het recept voor hernieuwd succes is gaat veel te ver. Daarvoor is het melodieuze leadwerk teveel een dissonant in het geheel. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit mijns inziens hun beste werk sinds 'Scars Of The Crucifix' is, maar de magie van een 'Legion' of 'Once Upon The Cross' ontbreekt overduidelijk. Muzikaal is er weinig mis met 'To Hell With God', maar het raakt me nauwelijks en bovenal is het gewoon geen echte Deicide plaat.

Drain Of Impurity - Head Disfigurement Autopsy
2010 - Eigen Beheer

Als Batu Cetin, de zanger van het Turkse Cenotaph een soloproject begint, dan heeft dat onherroepelijk mijn attentie. Want laten we wel wezen, het is niet enkel de beste band uit Turkije, maar behoort tot de betere bands van de laatste jaren. In dat opzicht is 'Head Disfigurement Autopsy' een stevig deksel op de neus. Cetin mag een heerlijke strot hebben, maar als gitarist en vooral als componist schiet hij zwaar tekort. Clichématige, slecht klinkende death metal, met een uitermate hinderlijke drumcomputer. Het is echt onvoorstelbaar dat dit door iemand met zo'n staat van dienst is uitgebracht. En je zou dan hopen dat een en ander nog wordt gecompenseerd door enthousiasme, maar niks is minder waar; het is eerder zo dat je zou denken dat dit niet vrijwillig is opgenomen. Het is pijnlijk, maar Drain Of Impurity voegt niets toe aan de hedendaagse death metal, en daar zou Cetin z'n conclusies uit moeten trekken.

Guillotined - Souls Eternally Devoured
2010 - Brute! Productions

Ooit is de term 'Far East Aggression' toebedeeld aan de herrie die ons tegemoet komt vanuit Azië en we kunnen rustig stellen dat het Filipijnse Guillotined die term alle eer aan doet. Snelle, moderne death metal vol drukke riffs, maar even zovele lompe beukstukken, sieren dit 'Souls Eternally Devoured'. Ze creëren hiermee het typische Aziatische beklemmende gevoel in hun muziek. De band lijkt zich hierbij alleen af te vragen hoe bruut het allemaal uit de speakers komt stromen. En dat zullen we weten ook. Dat men daarbij nog best leuke ideeën en zelfs memorabele riffs weet te schrijven mag daarbij niet onvermeld blijven. Natuurlijk is het allemaal niet nieuw, maar de uitvoering is ijzersterk, het enthousiasme aanstekelijk en de songs zijn ziekelijk lomp. Guillotined komt er wel.

RECENSIES: Aborted Fetus, Decaying Purity, Seed

2011-03-18T12:00:00.000+01:00

Door: Jona

Aborted Fetus – Fatal Dogmatic Damage
2010 – Comatose Music

Over de vorm kan ik zeggen dat er achter de onheilspellende hoes met kenmerkend hoekig Zig-logo een krappe zesentwintig minuten muziek inclusief in-, outro en een stel loze samples schuilgaat, wat ik nogal kort vind voor een full-length. Natuurlijk gaat het om de muziek, maar als je wilt dat mensen hun geld blijven uitgeven aan volwaardige producten… Over de inhoud ben ik verdeeld: degelijke, pretentieloze en goed uitgevoerde maar ook wat ‘veilige’ death metal. Een paar jaar geleden zou ik helemaal wild geworden zijn van een release als dit, maar door het huidige aanbod is het moeilijk om ‘Fatal Dogmatic Damage’ zonder context te beoordelen. Rusland lijkt in de afgelopen jaren bezig met een inhaalslag, maar inhalen duidt ook op achterstand. In de creativiteit van veel Russische bands mis ik vernieuwing, en het is de ‘achterstand’ van een pas vrij recent ontwikkelde scene die je terughoort in deze release. Het debuut ‘Goresoaked Clinical Accident’ uit 2008 was aardig en deze opvolger is absoluut nog aardiger, maar er zijn nu eenmaal veel vriendelijke bands op de wereld. En ten opzichte daarvan springt Aborted Fetus er op geen enkele manier uit.

Decaying Purity - Phases Of Dimensional Torture
2010 - Sevared Records

Goeie shizzle dit. Sevared besloot twee jaar na verschijning deze CD opnieuw uit te brengen, met nieuwe hoes en een 3-track EP als bonus. De heruitgebrachte nummers zijn verder niet opnieuw opgenomen of geremastered, en daar is ook werkelijk geen enkele reden toe. Het geluid is heerlijk, helder, in balans en krachtig. Decaying Purity speelt precies in de stijl waar Unique Leader zo’n tien jaar geleden in uitblonk. ‘Phases Of Dimensional Torture’ past feilloos in het rijtje Gorgasm, Severed Savior, Vile, Deeds Of Flesh en Disavowed, en doet ook in kwaliteit niet voor deze genregenoten onder. In verrassend volwassen nummers worden gedempte powerchords uitgespreid over bassdrumbedjes, vingervlugge melodieën voorzien van adembenemende start-stop drumpartijen, en wordt er soepel gevarieerd in sferen, tempo’s en maatsoorten. Dit alles onder een paraplu van droge en zwaar gutturale gromgrunts; en eigenlijk heb ik geen punt van kritiek. De nieuwe tracks zijn wat helderder en qua volume harder geproduceerd (gecompressed?), maar klinken niet wezenlijk anders. Misschien iets technischer, richting Septycal Gorge. Turkije boft maar, met naast Decaying Purity bands als Cenotaph en Decimation. Als je deze release gemist hebt in 2008, zorg dan dat je ‘m nu in huis haalt. Vijftig minuten hoogwaardige Turkse death metal die nog Amerikaanser klinkt dan het accent van George Bush.

Seed - Origin of Seed
2010 – D.S.A. Records

Seed uit Zuid-Korea begon al 1989, en bracht zijn debuut ‘Terror Struck’ uit in 1998. Ooit kreeg ik die CD te horen en was direct gecharmeerd, maar het heeft me tot dit jaar gekost om de CD ook te bemachtigen (en dan alleen nog als handgebrand kopietje van de band zelf!). Op ‘Terror Struck’ klonk Seed als een mengsel van de energie van de eerste Malevolent Creation albums met de eenvoud en tempo’s van Necrodeath, met zo nu en dan flarden oude Morbid Angel. Groot was mijn verbazing toen ik pas ontdekte dat Seed een opvolger uitgepoept had, en deze kreeg ik, samen met het debuut en drie shirts geheel gratis opgestuurd vanuit Korea. Over een trouwe scene gesproken!
Maar over de muziek: ‘Origin of Seed’ klinkt ongelofelijk professioneel en vertoont vrijwel geen gelijkenissen met de voorganger. De productie knalt, met dik getriggerde drums, vette gitaren en lompe zang, en de machinale nummers geven me het gevoel van latere Pyrexia, Devolved of Skinless CD’s. Stoere tough-guy death metal, strak en foutloos uitgevoerd, met veel open akkoorden en een enkele gitaarsolo.

RECENSIES: Fetal Decay, Insidious Torture, Monumental Torture

2011-03-15T12:00:00.003+01:00

Door: Bloedprop

Fetal Decay - You Have No Choice
2011 - Soulflesh Collector

De tweede cd van Fetal Decay gaat gewoon weer verder met de Dying Fetus invloeden die ze bij hun vorige cd ook al hadden. Bijna alles is wel te vergelijken met Dying Fetus alleen ligt het niveau ietsje lager wat mij betreft. De dubbele zang is ook aanwezig, alhoewel het hier gaat om een diepe grunt en een hardcore achtige scream en dit laatste is dan ook voornamelijk het minpuntje. De nummers zijn verder zeker niet slecht qua structuur, riffs, en ook de drum computer is overtuigend. Toch ben ik bang dat de plaat vrij snel onder een laagje stof zal verdwijnen.

Insidious Torture - Lust And Decay
2010 - Sevared

Het uit Australië afkomstige Insidious Torture is een frisse band die met deze EP onze oren martelt. Zestien minuten aan herrie, en dat in positieve zin. Fijne muziek maken deze lui: agressieve death/grind met lekkere afwisseling tussen de zang. De productie kan iets beter, maar storend is dat niet want het klinkt sowieso netjes voor een eerste release. Erg origineel is het allemaal niet, maar toch is dit een echte aanrader. Op naar een debuutplaat!

Monumental Torment - Element Of Chaos
2011 - Soulflesh Collector

Monumental Torment heeft leden zowel uit Rusland als uit de Verenigde Staten en het is een vrij nieuw bandje. Maar de band weet wel al met deze eerste full-length met redelijke technische brutal death metal te komen. Denk aan een combinatie tussen voornamelijk Origin en Necrophagist. De nummers zitten redelijk tot goed in elkaar, ook al had met name wat mij betreft de drum computer ietwat beter kunnen klinken. Een hoogvlieger is het dan ook net weer niet, maar geef het zeker eens een luisterbeurt. Want dat is het wel waard.

INTERVIEW: Torment (Bel)

2011-03-13T12:00:00.006+01:00

De death metal band Torment uit België heeft net een nieuwe CD uit met als titel 'Pain Is Transient, Failure Forever'. Sinds hun vorige CD hebben we niet echt veel gehoord van de heren dus niet alleen hun muziek is mysterieus. We dachten laten we maar even uitvissen hoe de vork juist in de steel zit. FaceYourUnderground.com sprak met Jens, één van de twee gitaristen.

Hey Jens, jullie hebben niks uitgebracht sinds 2005 en het moet dan ongeveer ook een van de laatste keren geweest zijn dat ik jullie live zag (BMU). Nu is er een nieuwe CD. Wat hebben jullie zo wat gedaan de voorbije 5-6 jaar ?
Inderdaad een hele tijd geleden dat we ons nog eens getoond hebben. Eigenlijk hebben we de hele tijd gewoon rustig verder gewerkt aan nieuwe muziek. We zijn niet van de snelste, kun je wel zeggen. Bovendien is aan die tweede schijf helemaal niets vlot gegaan. Van compositie tot eindproduct, overal hebben we wel ons portie miserie gehad, maar kom we zijn blij dat hij er eindelijk is.

Hoe flik je het trouwens om op 12 jaar tijd min of meer dezelfde lineup te behouden zonder echt live te spelen ?
Ja, het is bijna een unicum in het metalwereldje. In het begin waren we vooral gefocust op live spelen, maar gaandeweg werd het moeilijker en moeilijker om iedereen samen te krijgen om te repeteren. Bovendien werd de muziek steeds complexer, waardoor het al niet meer zo simpel is om je muziek representatief te brengen op het podium. Eigenlijk is dat geleidelijk aan gebeurd. Zo nu en dan krijgen we nog eens een vraag om op te treden, en kriebelt het wel eens. Maar het ziet er naar uit dat we in de nabije toekomst ons toch vooral gaan toeleggen op het creëren van experimentele deathmetal. Beter niet optreden dan een magere versie van de cd te geven. We hebben niet al te gek veel gespeeld vroeger, maar we vonden het wel allemaal leuk om te spelen, alhoewel het wel soms bijbenen was om onze drummer te volgen, hij kon live soms nog een tandje bijsteken.

Met hoeveel man werken jullie face-to-face aan muziek of gebeurt er ook veel via mail en zo . Zien jullie mekaar vaak met gans de band ?
Eigenlijk zien we elkaar niet zoveel als vijftal, maar dat hoeft ook niet altijd. De gitaristen steken de nummers min of meer samen, we komen nu en dan eens samen om de muziek te evalueren. Dan doet iedereen zijn ding en daarmee is de kous af en voor de rest drinken we samen pinten.

Vergelijk eens even de nieuwe cd met de vorige als je wil ?
De vorige was iets harder en meer recht voor de raap, de nieuwe cd bevat meer trage stukken en is veel gelaagder. Tekstueel was de eerste bijbels geïnspireerd, nu ligt de nadruk meer op frustratie, ontgoocheling en haat met een meer poëtische ondertoon. verfijnder zeg maar dan de eerste.

De muziek die jullie maken wordt volgens mij vrij recent terug geapprecieerd. Mensen zijn precies wat beu gekeken op de eenheidsworst en zoeken bands met extra's. Jullie waren op dat gebied vrij avantgarde. Heb je het gevoel gehad dat dat ook geapprecieerd werd en hoe zie je dat voor de nieuwe cd ?
Ja, het is plezant om te zien dat er mensen zijn die open staan voor niet zo conventionele muziek. Ik denk inderdaad dat er meer en meer mensen zijn die de eenheidsworst beu zijn. We beseffen maar al te goed dat we altijd in de underground zullen figureren, en het feit dat we niet optreden maakt het niet gemakkelijk om meer naambekendheid te krijgen. uiteindelijk overleeft kwaliteit boven kwantiteit. Eerlijk gezegd zijn we niet meer echt mee wat er allemaal reilt en zeilt in de huidige deathmetalscene, ik hoor nu en dan eens een nieuwe band via deathmetal.be, maar mijn hart ligt bij de 90's deathmetal. Toen zijn volgens mij de mijlpalen van het genre gemaakt.

Vooral duistere en meer ruststukken worden terug geapprecieerd. Dat duistere zie je ook in de artwork ? De info over de artwork in de biosheet is wel leuk om lezen. Kan je die misschien even delen met de FaceYourUnderground-lezers. Al reacties op de artwork gekregen ?

Reacties op de artwork zijn ofwel extreem slecht of extreem goed. De schilder van beide werken is Pieter Bohanon, een nobele onbekende uit Ingelmunster die werkelijk verbluffende werken heeft gemaakt volgens de stijl van de Vlaamse primitieven. De graad van detail is enorm, eigenlijk moet je het werk in ware grootte zien om alles te kunnen vatten. Helaas is de man enkele maanden geleden overleden, maar die man had een ziek, geniaal brein. Een onbekende parel.

Door tragere stukken in je muziek te steken, gaan je snelle stukken ook meer knallen. Die diversiteit is heel belangrijk in onze composities. Die duistere sfeer is zowat het handelsmerk geworden van Torment. In de toekomst gaan we daar zeker mee door.

Ok, bedankt voor het interview, leuk om horen dat er toekomst in Torment zit.
Jij bent bedankt, elke promo rond Torment is welkom. Ja, en ik denk niet dat het weer 6 jaar zal duren eer er nieuw materiaal komt, maar deadlines en Torment zijn niet al te beste vrienden.

RECENSIES: In Quest, Neuraxis, Septicaemia

2011-03-11T12:00:00.003+01:00

Door: Philippus

In Quest – Made Out Of Negative Matter
2010 – Eigen beheer

Mijn allereerste kennismaking met In Quest was het eerste album dat er samen met Meshuggah en Mnemic voor zorgde dat de industrial feeling (zoals bekend van o.a. Fear Factory) weer helemaal op de kaart stond. Met een gezonde portie vooroordelen ben ik de (inmiddels een jaar oude) plaat gaan luisteren en ben blij verrast. De industrial invloeden zijn nog steeds aanwezig maar de band heeft voor een veel stevigere koers gekozen dan dat ik had verwacht. Er wordt regelmatig geblast en gebeukt terwijl de orginele sound nog steeds te horen is. Meshuggah-achtige stukken worden afgewisseld door grooves en hier en daar goed klinkende leads. De nummers verschillen allemaal en hebben tijd nodig om ontdekt te worden. Je zou dus kunnen zeggen dat het een groeiplaat is; toch valt er vanaf de eerste luisterbeurt veel te genieten.

Neuraxis - Asylon
2011 - Prosthetic

Het zesde full length album van deze Canadezen is een welkome afwisseling in de stroom van standaard death metal releases die onlangs verschenen zijn. Het vertrouwde recept van deze band is ongewijzigd gebleven, wat wil zeggen dat de mid-tempo death een ferme basis vormt en wordt aangevuld met melodische passages, blasts en goed uitgevoerde leads. Productioneel is dit plaatje uitstekend en heeft het een moderne mastering meegekregen. Ben je net zoals ik een fan van Canadese bands die op één of andere manier altijd een eigenzinnigheid laten zien en toch de lat ongelofelijk hoog leggen, dan moet je deze ook zeker in huis halen.

Septicaemia - Dead Bodies Everywhere
2010 - Divine Massacre

Feit 1: Dit is de derde EP op een rij voor deze Chinezen.
Feit 2: De EP bestaat uit 5 eigen nummers en 2 covers.
Feit 3: De band bestaat o.a. uit 2 ex-leden van het Chinese Vomit, vandaar de Vomit cover 'Deformity'.
Feit 4: De cover van Megadeth in kortere vorm zou vermakelijk kunnen zijn.
Feit 5: De 5 eigen mid-tempo death metal nummers komen niet helemaal op gang.
Feit 6: De eigen nummers bevatten (te) veel herhaling.

Feit 7: De drummer heeft een interessante speelstijl maar wordt gehinderd door de productie.

Feit 8: De reviewer vindt dit maar een matig plaatje.

RECENSIES: Atheist, Beneath, Mitochondrion

2011-03-08T12:00:00.003+01:00

Door: Wim

Atheist - Jupiter
2010 - Season Of Mist

Touren deed de band alweer een tijdje, maar dit nieuwe album markeert dan echt de terugkeer van Atheist. En hoe hard Kelly Shaefer in interviews ook z'n best doet ons te laten geloven hoe vooruitstrevend de band nog altijd is, de werkelijkheid steekt iets anders in elkaar. Natuurlijk is de band technisch enorm vaardig, maar veel verder dan een moderne interpretatie van hun eigen stijl komt men niet, waar men in het verleden z'n tijd ver vooruit was. Toch mag het resultaat er zeker zijn. Goed gecomponeerde nummers die bol staan van relevante riffs maken van 'Jupiter' een uitermate lekker plaatje. Enige punt van kritiek is de zang, die is niet meer van deze tijd en irriteert me her en der zelfs een beetje.

Beneath - Hollow Empty Void
2010 - Mordbrann Musikk

Eerlijk is eerlijk, dit debuut van deze IJslandse formatie kwam pas op mijn netvlies toen ze werden aangekondigd als nieuwe Unique Leader signing. Eindelijk weer eens een band in de stijl die we gewend zijn van het label, want met de overduidelijke Severed Savior invloeden lijkt me dat we daar van kunnen spreken. De productie is matig en de zang staan wat te luid in de mix, maar het kan allemaal niet verhullen dat dit Beneath over een fikse dosis talent beschikt. Met een goede mix van brute riffs, sfeervollere slepende stukken en smaakvoller melodieën is dit 'Hollow Empty Void' een prima debuut van een band die in de toekomst zonder twijfel hoge ogen gaat gooien!

Mitochondrion - Parasignosis
2011 - Profound Lore

Zelden klonk death metal zo duister als Mitochondrion het hier voorschotelt. Van chaotische gelaagde geluidsmuren tot subtiele sfeervolle passages, het gaat alle kanten op, zonder echter de samenhang te verliezen. Mooi is ook dat je soms bij de hand wordt genomen om plotseling in een enorme geluidsbrij te belanden. Toch is de chaos veel gestructureerder dan je in eerste instantie zou denken. De donkere death metal van deze Canadezen heeft hints van black metal, zonder het te overdrijven, en zit bovenal vol met smaakvol gitaarwerk. Vergelijkingen met andere bands maken is zinloos omdat je er slechts fracties van de totaalsound mee zou omschrijven. Mitochondrion moet je gewoon ondergaan en je laten mee voeren in de chaos.

RECENSIES: Braced For Nails, Cicatrix, Depths Of Depravity

2011-03-04T12:00:00.002+01:00

Door: Jelle

Braced For Nails - Icons Above All Others
2010 - Ossuary Industries

Wat een vette plaat is dit geworden zeg! Dit zit goed in elkaar, met ontzettend bruut, groovend en technisch drum- en gitaarwerk. Wat mij betreft kan je dan al niet veel meer verkeerd doen. Ook zit er afwisseling in de nummers, wat het luisteren alleen maar ten goede komt. Het verveelt geen moment. Ze worden omschreven als een black/death metal band, maar dat zal hem wel in de teksten zitten, want muzikaal heeft dit weinig met black metal te maken. Voor iedereen die van afwisselende, maar technisch en groovende death metal houdt is dit zeker een aanrader.

Cicatrix - Beloved In Killing
2010 - Brute! Production

Op het eerste gehoor een standaard brute death metal band. Middelmatig niveau qua spel en geluid, maar na het album een keer of drie te hebben beluisterd zakt het niveau in, van middelmatig naar slecht. Wat een onstrakke zooi. Kijk, als het zo nu en dan voorkomt zul je mij niet horen piepen, maar dit is wel vaker dan eens. Als je als band zijnde je shit niet voor elkaar hebt, waarom zou je dan de studio in gaan om dit zootje op te nemen? Je zult tegenwoordig toch goed voor de dag moeten komen wil je opvallen tussen al dat death metal geweld. Een gemiste kans zou ik zeggen.

Depths Of Depravity - Inspirritation
2010 - Terranis Productions

De voor mij onbekende band Depths of Depravity, van het eveneens voor mij onbekende label Terranis Productions, verrast me met hun derde full length 'Inspirritation'. Een eigenzinnig bandje moet ik zeggen. Een beetje een Immolation of Ulcerate sfeertje zo nu en dan, maar met een eigen twist eraan, dus zeker geen kopie. Juist niet. Wat deze gasten uit Hongarije doen is, wat mij betreft, een nieuwe draai aan death metal geven, en met succes. Zo nu en dan freaken ze lekker met de songstructuren, maar niet op een manier dat het te irritant of vervelend word. Er word strak gespeeld, de spel kwaliteit is van redelijk hoog niveau en de nummers zitten goed in elkaar, iets waar zeker aandacht aan is besteed. Over de productie valt weinig te zeggen, die is gewoon in orde.

RECENSIES: Esophagus, Lamaw, Perverse Molestation, Visceral

2011-03-01T12:00:00.004+01:00

Door: Jona

Esophagus - Pulverized By Misanthropic Behavior

2009 - Eigen beheer

Esophagus - Origin Of Human Degradation
2010 - Supra Elitism & Ger-ArT Pro

Het klinkt allemaal niet erg strak en alsof het opgenomen is in een trapkast, maar het is zo godvergeten energiek en kneiterhard dat ik dit tot de vetste dingen van de afgelopen tijd beschouw. Over dikke slams gesproken! Gurgelkoning Mark Rawls kraakt z’n best, maar is inmiddels verruild voor Hugo Ojeda (ook geen onbekende, gezien zijn werk in Wounds of Christ en The Macabre). De nieuwere tracks op de EP ‘Origin Of Human Degradation’ klinken wat professioneler dan de eerste demo, maar als Esophagus’ full length dezelfde rauwe energie bevat als hun demo en EP, heb ik er een favoriete band bij! Talloze keren heb ik de Pulverized By Misanthropic Behavior demo opgezet: de lege, allesvernietigende en monsterlijke slams in de eerste noten weten bij mij precíes de juiste snaar te raken. Ik hoop dat Esophagus de magie vast weet te houden; maar voor het reeds afgeleverde werk ben ik ze al uitermate erkentelijk…

Lamaw – Inclination Of Repugnant Dismemberment
2010 - Brute! Productions

Dit is HARD! Met een beetje gaar geluid weliswaar, alsof de opnameapparatuur het allemaal maar nèt aankon. Lamaw speelt gruizige maar aardige slams (‘Hunger Of Flesh’!), en op de beste momenten doen ze denken aan oudere Internal Suffering. Op mindere momenten hoor je echter een band die te snel de studio is ingegaan en door een gebrek aan rijping ongeïnspireerd en een tikkeltje saai klinkt. De geluidsmuur is dan wel bruut, maar levert de impact van een ongeleid projectiel op. Als met slijpen en schiften die leiding er straks wel is, kan Lamaw bijzonder doeltreffend worden. Check overigens ook het wat volwassenere (en ook eerder opgerichte) Disastrous, waar driekwart van Lamaw eveneens in speelt.

Perverse Molestation - Sadistic Way Of Intense Perversion
2010 - Coyote Records

Je hebt bands die riffs schrijven die zich vanzelf in je hoofd nestelen. Neem een Devourment, Psycroptic of Deeds Of Flesh. Ineens, zo voor een rood stoplicht of tijdens het wassen van een oksel komt zo’n riff dan bovendrijven, en neurie je ‘m zonder precies te weten waar ‘ie nou ook alweer vandaan komt. Het probleem van Perverse Molestation is dat ik niet één riff kan ontwaren die daar ook maar in de buurt komt. Het is brute US stijl death metal in acht lekker lompe nummers, met iets teveel samples maar verder kloppende ingrediënten. Toch kun je ook na tien keer luisteren de nummers moeilijk uit elkaar houden, en springen er geen stukken uit. Over een gebrek aan originaliteit zul je mij niet snel horen klagen, maar ‘Sadistic Way Of Intense Perversion’ klinkt me echt te anoniem. Riffs van kaliber ontbreken, en daar ligt het grote verbeterpunt voor Perverse Molestation.

Visceral - Macabra Realidad de Caos Y Letargo
2010 - Charred Remains Records

Als je nog ooit je hand kunt leggen op Visceral’s ‘Hecatombe’ of ‘Promo 2008’ demo, neem ik het je hoogstpersoonlijk kwalijk als je die laat liggen. Wat zijn die demo’s waanzinnig goed! Nu is de kans op ontmoeting met een van beide producten klein, omdat het Chileense Visceral niet bepaald een grote band is en een werkelijk belabberde distributie heeft. Toen ik de full-length eindelijk via het label onder ogen en oren kreeg moest ik even wennen door de te zwaar getriggerde bassdrums, maar verder ligt het debuut in lijn van beide demo’s. Visceral klinkt vuil en vuig maar met een relaxte feel in de nummers. De drums volgen de riffs nauwgezet en gaan van simpele enkele bassdrum-beats tot maniakaal ratelende gravityblasts, de zanger braakt gevarieerd en zelfs voor de basgitaar is een duidelijk rol weggelegd in de gonzende gitaarpartijen. De band speelt in het straatje van Down From The Wound en Haemophagia, en laat ik daar nu maar wat graag wonen!

INTERVIEW: Regurgitate Life

2011-02-27T09:00:00.002+01:00

De Engelse scene brengt ons de ene coole release na de andere. We dachten : laat ons er eens een band uit pikken en Regurgitate Life kwam uit de hoed. We spraken met spraakwaterval Sammy Urwin.

Hey Sammy je nam de demo op in 2008 en de EP in 2010. Wat is juist het verschil tussen de twee ?
Ja er zit inderdaad wel een serieuze periode tussen. De reden is kort samen te vatten in het feit dat ik er even over deed om Regurgitate Life ook als live-band te zien.Ik begon het project in 2008. Ik zat toen in Decrepit Womb en schreef materiaal dat iets technischer en progressiever was dan wat ik normaal voor Decrepit Womb zou doen. Maar door het toch wel vrij aanzienlijk aantal tijd dat Regurgitate Life opslorpte besloot ik in eerste instantie om het bij een studio-project te houden. Het was pas eind 2009 dat ik van mening veranderde en met live-ideeën begon te spelen. De reden dat ik besloot om de demo tracks opnieuw op te nemen voor de EP was omdat dat de nummers waren die ik op dat moment live bracht samen met 'No One Left Uncleansed' en 'Hear You No More' die ook op de EP staan. Ik wilden dat de EP een snapshot was van Regurgitate Life op dat ogenblik in de tijd. Ik zou dus niet direct zeggen dat er grote verschillen zijn tussen de twee maar eerder een logisch verband. Bijvoorbeeld de twee nieuwe song op de EP werden veel later geschreven. Je zou kunnen stellen dat er progressie te merken is op EP maar ik vind toch dat wat ik bijv. momenteel schrijf nog in dezelfde rangorde is als de EP. Het is dus meer een tussenstapje naar waar ik momenteel mee bezig ben. De EP is een weerspiegeling van waar ik stond rond 2008-2009 toen ik begon op te treden.

Als je het over de productie hebt is er wel VEEL veranderd t.o.v. de demo en toch ben ik nog niet helemaal tevreden, ik kon nog veel beter. Maar ja, we leren bij en je kan niet eeuwig blijven sleutelen aan iets of er zou nooit iets uitkomen. Toch ga ik ook voor de volgende CD zo veel mogelijk mijn tijd nemen om hem te perfectioneren. Ik vrees dat ik een productie-snob ben, ik ben superkritisch voor mezelf als ik vind dat mijn realisaties niet volgens de standaarden zijn die ik van andere bands verwacht. Produceren is ook wel iets waar ik indien mogelijk mijn beroep zou van willen maken.

Leuk. Kan je iets vertellen over andere bands of projecten. Aarzel niet om ze even te overlopen en toe te lichten wat hen onderscheidt.
Op het moment zijn dat Regurgitate Life en Oblivionized en daar wil ik het even bij houden omdat bands toch wel wat tijd opslorpen.

Decrepit Womb, de andere band waar ik in zat en oprichtte is inmiddels gesplit. We hadden voortduren drummer troubles. We hebben zelfs es een jaar geen drummer gehad, zo erg was het. Door het gebrek aan optreden en repeteren is het allemaal wat doodgebloed. Het materiaal dat we hadden was zo zelfs al twee, drie jaar oud toen we het uitbrachten. Toen onze laatste drummer er de brui aan gaf brak de veer en vonden we het welletjes. Ook omdat die songs zo oud waren zag ik het echt niet meer zitten om die oude dingen er terug in te pompen bij een nieuwe drummer, ik was met andere dingen bezig en verder geëvolueerd.

Oblivionized is een tech/extreeme Death Metal band uit Guildford/Surrey, uit mijn omgeving. Ik ben er eind 2008 bijgekomen. De voorbije jaren hebben we gewerkt aan een EP die er aan komt en die gereleased zal worden door Malignant Manifestation Productions in de UK en door Amputated Vein in Japan. Dat is wel een spannend moment omdat we er toch al een tijdje aan werken. Ook bij Oblivionized hebben we lang naar de juiste drummer moeten zoeken omdat de songs vrij complex zijn maar daardoor kregen we ook wat tijd om onze sound te perfectioneren. Uiteindelijk zijn we in zee gegaan met Jon Rushforth (Ex-gorerotted, Infected Disarray etc.) die alles gewoon perfect kon spelen. Oblivionized is volledig mijn ding omdat het zo ver afstaat van de dingen die ik zou schrijven voor Regurgitate Life. Er zijn zo goed als geen raakpunten en daarom ben ik relaxt dat de twee bands nooit identiek zullen klinken. Oblivionized is heel snel en hectisch, de nieuwe stuff heeft bijna een grind-element.

In Regurgitate Life wil ik op een andere manier experimenteel zijn en meer dingen in mijn songs proppen, zeker in het nieuwere werk. Regurgitate Life is mijn dingetje, iets van mezelf, ik heb alles zelf geschreven (behalve de samenwerking met Sam Yates van Ingested op de EP natuurlijk) en ook al de teksten. Maar ik kan je garanderen dat ik beide bands heel ernstig neem.

Je vertelde me dat je tourde met Cerebral Bore in 2009, ik miste de eerste bands. Wat herinner je je daar nog van ? Is er in de UK scene nog iets wat ons zou moeten opvallen.
Ja, dat was heel leuk die show in Oostende. Paul van Cerebral Bore en de andere gasten zijn goede vrienden en in 2008 hoorde Paul, die een fan was van de demo, dat ik begon live te spelen dus hij vroeg of ik mee ging op de tour met Human Rejection, Viscera Trail en Cerebral Bore. Ik zei ja natuurlijk. De tour was heel tof en leerzaam maar ik ben nu wel veel beter live dan toen. Het was een leuke avond daar in Oostende, er was niet zo veel volk maar wel veel ambiance. Hoogtepunt was wel de gasten van Viscera Trail in hun boxer shorts en Wim de promotor die gewoon meedeed en opeens in zijn onderbroek in de pit verscheen. Niet bepaald iets dat je elke dag ziet in de death metal scene.

Ik denk dat ik toch wel kan zeggen redelijk betrokken te zijn bij de UKDM scene, ik ga al naar underground shows sinds ik veertien jaar was en heb nu wel bijna overal es opgetreden. Ik probeer de scene zo veel mogelijk te steunen door naar zo veel mogelijk shows te gaan. Trouwens naast de bands runnen ik en Zac en Geoff van Oblivionized het labeltje Malignant Manifestation Productions. We hebben de Regurgitate Life EP, 'Condemned from the Beginning', uit net als de twee meest recente releases van Iconic Destruction (het Ambient Black Metal project van de Oblivionized-zanger). We hebben al een paar shows georganiseerd hier in Londen. In 2011 willen we nog meer doen. We proberen bijv. bands uit gans het lands op onze shows te boeken. Een paar leuke nieuwe bands zijn Unfathomable Ruination, Neuroma, Introrectalgestation, Diascorium, Foul Body Autopsy, Atrocity Exhibit en nog een hele reeks. Denk wel dat we goed bezig zijn hier !

Cool, zal ik zeker es checken. Ik las ergens dat je wilde plannen hebt voor 2011, kan je daar al iets over zeggen ?
Jazeker, 2011 wordt het jaar dat Regurgitate Life op de proppen komt met een volledige line-up die we aankondigen als de tijd rijp is. Dat houdt ook in dat er een full-length aan komt en ik kijk er enorm naar uit om daar aan te beginnen werken. Ik zit te popelen om het nieuwe materiaal uit te brengen omdat zoals ik al eerder zei de songs van de EP toch al vrij oud zijn. Mij laatste one-man act zal doorgaan op Dead Haggis Death Fest 2 op 7 mei met Putrid Pile, Carnivore Diprosopus en Cerebral Bore, moest je kunnen komen zeker doen !

RECENSIES: Baked Bomb, Cutterred Flesh, Defacing

2011-02-25T12:00:00.002+01:00

Door: Bloedprop

Baked Bomb - Sublime Brutality
2010 - Shredded Flesh Productions

De laatste tijd is het wat rustig qua goede death metal uit Japan maar Baked Bomb laat zien dat het nog niet dood is daar. Wel gooit Baked Bomb er heel wat verschillende stijlen metal doorheen en zijn ze wat experimenteler. Regelmatig wat groove, stukje grindcore, hier en daar een thrash solo, wat old school death momenten... allemaal onder ‘t gezelschap van een knorrend vocalistje. Dus het is zeker niet voor iedereen dit, maar ik vind het toch een erg geslaagde plaat.

Cutterred Flesh - Cause The Apocalypse
2010 - Nice to Eat You

Ik was enorm onder de indruk van het debuut album 'Torture is Medicine' van de uit Tsjechië afkomstige Cutterred Flesh. Nu met deze nieuwe schijf gaan ze gewoon verder waar ze gebleven waren. De productie is weliswaar iets verbeterd, toch klonk mij het vorig album iets beter in de oren, ook waren de riffs iets catchier en waren de structuren allemaal iets interessanter. Een slecht album is het zeker niet, maar het is het allemaal nét niet.

Defacing - Homicidal Satisfaction
2010 - Charred Remains

Een band afkomstig uit Chili en al 10 jaar actief. Het eerste album van Defacing was meer een oude-Cryptopsy worship, maar ook een erg lekkere plaat. 5 jaar na die release komen ze eindelijk met een nieuwe op de proppen, maar deze keer zijn ze ietwat van stijl veranderd. Weliswaar is het niets nieuws maar de plaat beukt er goed in. Ik ben een groot liefhebber van Internal Suffering en deze keer hebben ze deze band meer als invloed (lees: worship) gebruikt, wat ik dus als erg positief beschouw. Geen onzin, gewoon 15 nummers, 35 minuten, pure bruutheid. Topper dit.