Face Of Oblivion - The Embers Of Man
2011 - Comatose
Ik hoor het mezelf nog denken: "Deze band lijkt wel veel op Origin, met name die zang." Niet zo gek, als je nagaat dat James Lee de mic hanteert in deze band. De vergelijking met Origin is niet geheel onterecht - luister maar naar "Undesigned" - maar er zijn ook zeker verschillen. Zo geeft Face Of Oblivion je net wat meer tijd om bij te komen door grooves en slepende stukken te integreren en ligt het tempo over het algemeen genomen iets lager. Speltechnisch is deze band goed onderlegd, al moet je geen waanzin á la Longstreth verwachten. De zessnarige basgitaar is goed te horen, al heb ik de meerwaarde van de extra hoge snaar niet kunnen ontdekken. Elk nummer varieert tussen de twee en drie minuten, en is daardoor nét lang genoeg om een blijvende indruk achter te laten. Zet je je over de grote hoeveelheid samples heen - deze zijn gelukkig vrij kort - dan laat deze band met debuut 'The Embers Of Man' zien dat ze technische en beukende death metal prima kunnen combineren. Aanraders zijn "Perpetuity" en het titelnummer.
Haemorrhage - Hospital Carnage
2011 - Relapse
Deze Spanjaarden zijn al sinds 1992 bezig en hebben een indrukwekkende lijst met releases neergezet. Voornamelijk splits maar ook wat demo's. En inmiddels zijn ze toe aan full-length nummer zes. Grind met een hoofdletter G, van het type waarin snelheid wordt afgewisseld met grooves. Hoempa, hoempa, hoempapa. Takketakke, takketakke, takketakke, takketakke. Lijkt het bij "Fomite Fetish" meer richting Exhumed te gaan, neigt "Hypochondriac" weer meer naar Dead Infection. Met beide bands is overigens al eens een split uitgebracht. Het swingt, het beukt, wat wil je nog meer? De zangpartijen bestaan uit een schreeuwerige zang en één gorilla brul (pitchshifter) en liggen lekker in de mix. De productie is echter iets waar nog wel wat te halen valt, deze komt niet krachtig over. Al met al een leuk schijfje.Izegrim - Code of Consequences
2011 - Listenable
Sinds 2008 is de line-up van Izegrim gewijzigd in de huidige samenstelling en ik moet zeggen dat de naam de afgelopen jaren vaak voorbij is gekomen. Maar hoe zit het met de muziek? Hoewel de band eerder kiest voor beukende thrash dan voor de technische kant, weet de band het wel interessant te houden. Luister maar eens naar de logge riff in "Final Farewell", de stop in "Incommunicado" en de hoge riff in "Center Momentum" die overgaat in een mooi samenspel van de twee gitaren. Het is mij als muzikant opgevallen dat de band (al dan niet bewust) heeft geprobeerd om niet alleen maar op de zwaarste snaren te blijven beuken. Meer contrast zorgt voor meer spanning en dan komt deze plaat zeker ten goede. Zo durft Izegrim af te sluiten met "Code Of Consequences", een mid-tempo nummer dat tegen het trage aan zit. Ik had het zelf anders gedaan maar het getuigt wel van lef en zelfverzekerdheid. Samenvattend: een prima plaat die opvalt door de excellente leads, prima productie en uitvoering. Ik hoop dat de band zich blijft ontwikkelen en de volgende plaat nog meer interessante twists bevat.