Fleshless - Slaves Of The God Machine
2011 - Metal Age
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik met een zucht begon te luisteren. In mijn beleving heeft Fleshless al 666 keer dezelfde CD uitgebracht, en dan nog een die ik niet goed vind ook. Maar overdrijven is een kunst, want dit blijkt slechts de zevende full-length te zijn. Dat de band nogal stijlvast is, lijkt me wel een voldongen feit. ‘Slaves Of The God Machine’ is goed gevuld met pretentieloos, bijna hersenloos gebeuk, voorzien van een droog, redelijk thrashy geluid. Het tempo is midtempo tot hoog, met nummers die grossieren in zagende chugga-chugga riffs. De blasts klinken gekunsteld maar zorgen wel voor hoognodige afwisseling. Een enkele keer weet Fleshless te behagen met een leuke vondst; ook hebben een paar nummers een lekkere Malevolent Creation-feel. Maar verder... Weer heeft Fleshless zichzelf geëvenaard. Ik had gehoopt op een deviatie van het gemiddelde, maar die hebben we niet gekregen. Het valt niet tegen, maar ook niet op. Ik ben bang dat ik deze recensie kan hergebruiken bij de volgende Fleshless release.
Gutted Mind - Brave New World
2010 - Gigawatt
Gutted Mind snoept van twee walletjes. Met een been in de zware deathcore en de andere in de slamming death metal lijkt de band een brug te willen slaan tussen beide populaire genres. Het streven vind ik alleen beter dan de brug zelf, want Gutted Mind heeft gewoon net te weinig in huis. Met afgemeten, bijna mechanische breakdowns wordt de luisteraar verleid om het hoofd diep te buigen en zich mee te laten voeren door de stoere grooves. Maar door de naar mijn smaak te strakke (lees: neppe) drums, de te grote variatie in zangstijlen en de te geijkte riffs slaagt de band hier niet in. Gutted Mind bestaat uit zes jonge Russische gastjes die nu alweer even terug debuteerden met ‘Brave New World’. Door de Russische teksten op het tekstvel (tevens uitvouwposter) vermoed ik dat ze zich vooral op eigen land oriënteren. Misschien slaat de droge death metalcore daar ook wel beter aan dan ‘bij ons’, maar als ze toch over de landsgrenzen willen opvallen, moet er nog flink gewerkt worden aan de nummers. Het zijige instrumentale nummer halverwege en de breakcore remix aan het eind zijn hoe dan ook no-go’s, maar ook veel andere nummers missen een eigen smoel en zijn onderling uitwisselbaar. Op ‘Brave New World’ is de uitvoering sterker dan de ideeën. Als dit in de komende jaren omgedraaid - of liever nog gelijkgetrokken - wordt, is Rusland een brute band rijker.
Lock Up - Necropolis Tranparant
2011 - Nuclear Blast
Ja! Raggen, scheuren, gáán! Staccato, droge riffs. Lichtgewicht, waanzinnig snelle drums. Bijna overstuurde schreeuwzang. Grind wordt niet opgefokter dan dit, wat een energie! Vooral niet te veel nadenken, niet moeilijk doen, niet te veel afwisselen, dat kost allemaal maar tijd. En die hebben we niet, we moeten dóór! Gieren, flitsen, gáán! Lock Up zorgt voor overspannen hartkleppen, migraineaanvallen en adrenaline in bijna vaste vorm. Lock Up kleurt je lymfevloeistof groen en je neuronen blauw. Lock Up zet je kaken op slot en je hoofd op hol. Racen, rammen, gáán! Jezus allemachtig wat een snelheid, als de blasts nog sneller zouden zijn zou je één lange bass- en snaredrumklap horen. Nog altijd met Nicholas Barker, bekend van Dimmu Borgir, op drums. Met Shane Embury, bekend van Napalm Death, op bas. Met Tomas Lindberg, bekend van At The Gates, op microfoon. En met nieuweling Anton Reisenegger, bekend van Criminal, op gitaar. Anton, je bent geslaagd. Beuken, zoeven, gáán! Netto toegevoegde waarde aan bestaand oeuvre: nul. Netto originaliteitswaarde: nul. Netto diepgang: nul. Netto entertainment: tien! Sjezen, blazen, gáán! Kapot!!
