Alienation Mental - St
2011 - Nice To Eat You
Het debuut 'Ball Sprouter' van dit Tsjechische grind ensemble staat hoog bij mij aangeschreven door zijn inventieve en technische aanpak. Opvolger 'Psychopathicolorspectrum' heb ik door een dosis nu-metal invloeden lekker aan me voorbij laten gaan. Enigszins huiverig voor wat ik te horen zou krijgen op deze nieuwe en ook meteen laatste plaat van Alienation Mental drukte ik op play, om vervolgens een half uur lang compleet omver te worden geblazen door een slimme mix van technische deathgrind van hoog niveau. Muzikaal zoekt men regelmatig minder voor de hand liggende oplossingen, welke de band ook in hun begindagen al een meerwaarde gaven. Het maakt dat de nummers die vaak maar anderhalve minuut duren, echt vol interessante wendingen zitten en echt af zijn. De kwaliteit op de zwanenzang van deze unieke band is dusdanig hoog dat het gemis direct wordt ingezet. Alienation Mental was ten tijde van hun demo al een unieke band en dat is vandaag de dag niet anders. Het is wel knap dat de band echt op z'n hoogtepunt stopt!
Baring Teeth - Atrophy
2011 - Willowtip
Eigenlijk valt deze release een beetje uit de lucht. Nog niet eerder had ik van de naam gehoord, maar als een label als Willowtip voor je instaat, dan kun je er als luisteraar van op aan dat er kwaliteit geboden gaat worden. En kwaliteit is wat je te horen krijgt op 'Atrophy'. Zwaar leunend op het geluid van Gorguts ten tijde van 'Obscura' trekt de band acht tracks lang alle registers open. Verwacht hierbij geen plaat op volle snelheid met lompe breaks, maar juist verrassende wendingen, muzikaal vakmanschap, onorthodoxe songwriting en donkere sferen. Met veel zenuwachtig, maar imposant, gitaarwerk welke zowel in de snellere als de tragere bijna doom-achtige stukken de nodige bewondering oproept, weet Baring Teeth van 'Atrophy' een werkstuk te maken waarmee men zich kan meten aan bands als Gorguts en Ulcerate. De invloeden van eerder genoemde bands zijn overduidelijk, maar Baring Teeth doet er z'n eigen ding mee. Daarbij is het niveau ook minstens gelijkwaardig en dan behoor je automatisch tot een select gezelschap in een metalwereld vol eenheidsworsten.
Gigan - Quasi-Hallucinogenic Sonic Landscapes
2011 - Willowtip
Met ex-Hate Eternal en Diabolic gitarist Eric Hersemann verwacht je een klassieke death metal band. De verrassing is dan ook erg groot als ik deze inmiddels tweede Gigan plaat voor het eerst beluister. Technische, vernuftige en vooral moderne death metal vol rare wendingen en sfeervolle stukken. Laten we zeggen dat men in de chaotische snelle stukken wel wat weg heeft van Hate Eternal ten tijde van 'King Of All Kings' maar men schakelt net zo makkelijk naar slepende doomy stukken met gelaagde zieke melodieën. Nee, dit Gigan levert bepaald geen hapklare brokken. Nu scheelt het dat ik wel een liefhebber ben van dit soort muziek, maar het is vaak wel alles of niets met dit soort bands. Het neigt bij Gigan naar alles, maar af en toe staan er ook pasages op 'Quasi-Hallucinogenic Sonic Landscapes' die werkelijk nergens heen lijken te gaan en vooral apart zijn om het apart zijn. Dergelijke stuurloze zaken halen mijn waardering voor deze plaat wel wat naar beneden, temeer Gigan bij vlagen laat horen enorm interessante nummers weet te schrijven, waarbij de sferen mooi in elkaar overlopen en het spastische gitaarwerk wel volledig in dienst van een nummer staat. Voorlopig ben ik behoorlijk overtuigd en zal ik snel op zoek naar het debuut.
