Putrefied Beauty - Promo 2010
2010 – Eigen beheer
Putrefied Beauty blijkt er recentelijk mee opgehouden, na slechts deze promo en een demo uit 2008. Op basis van de muziek is dat niet echt betreurenswaardig, want Putrefied Beauty bracht ons degelijke en prettige doch identiteitsloze en wat saaie death metal. De vier nummers zijn van een constant niveau, zonder uitschieters in tempo of creativiteit. Het verschil tussen ‘t kortste en langste nummer is twintig seconden en zo steady als de band in zijn songlengte is, zo steady is ‘ie ook in de uitvoering. De sfeer heeft wat weg van latere Deicide, en zelfs na tien keer luisteren weet ik niet goed wat ik eruit kan lichten. Behalve dan het irrelevante feit dat we met een all-female band van doen hebben. Het is me iets tè degelijk.
Smashed Face - Misanthropocentric
2010 - CosmopoliteAge
Van de thrash/death via de brute death metal naar de deathcore: de geschiedenis van Smashed Face in vogelvlucht. De laatste koerswijziging is het minst geslaagd wat mij betreft want de stoere breakdowns, drumritmes met veel crashbekkens en de hese schreeuwstem plaatsen de Tsjechen in een wel erg overbevolkt genre. En veel van de genregenoten beheersen het core-kunstje beter dan Smashed Face. De laatste twee nummers van ‘Misanthropocentric’ (centraal geplaatste mensenhaat?) waren al eerder te horen op een split met Cuttered Flesh, en getuige de Hatebreed-cover was het roer toen al om richting de deathcore. Wie weet wordt in de toekomst weer van genre gewisseld, maar zo niet verwacht ik niet dat een volgend album op deze site veel sterren zal opleveren.Aposepsy - Aposepsy
2011 – Amputated Vein
Een geval apart. Op de MySpace staat te lezen dat Aposepsy een mix is van ‘high-speed progressive technical and groove guitar riffs, bulldozer-bass, high-technical crushing drums and whole spectrum of vocals those blow up your mind with extraordinariness’. Haha, en dat is precies wat het is! Totaal geschifte Russische math-/hydragrind waarbij niet één seconde gelijk is aan de voorgaande. Een lijn is nauwelijks te ontdekken in deze gestoorde chaos en Aposepsy lijkt een uit de hand gelopen experiment van Agoraphobic Nosebleed, Pig Destroyer en Psyopus-leden. De band noemt zijn eigen muziek goregrind, en dat klopt ook wel. Maar het is van een gruwelijk technisch niveau, en je moet dit echt horen om te geloven. Het logo zou hoog scoren bij een onleesbare logo-wedstrijd en het boekje vol met bloedspetters, organen en chirurgische tools heeft gelukkig enkel Russische teksten. Ik vermoed dat Aposepsy ten tijde van deze release een eenmansband was, maar als de huidige informatie klopt is er nu wel sprake van een echte band. Obscure, maar zeer geslaagde experimenteerdrift!
Milking The Goatmachine - Seven… A Dinner for One
2010 – NoiseArt
De naam van dit orkest verraadt al de knipoog waarmee het muziek maakt. Met een flinke dosis humor begeeft Milking The Goatmachine zich tussen de death en de goregrind, in het verlengde van bands als Screaming Afterbirth, Mincing Fury And Guttural Clamour Of Queer Decay of Waco Jesus. Gelukkig is de muziek professioneler dan songtitels als ‘Here Comes Uncle Wolf’ of ‘Milk Me Up Before I Go Go’ doen vermoeden. Groovy death metal, beladen met samples, vormgegeven in korte, to-the-point nummers. Goed uitgevoerd, maar ook grind-achtig eendimensionaal. Nummers bevatten maar een paar riffs, en sfeer of gelaagdheid vind je niet op ‘Seven… A Dinner For One’. De productie is uitstekend en de vocals zijn monsterlijk; vooral de sporadische piepgrunt is cool. Verrassende riffs of opvallende drums heb ik niet ontdekt, en deze release is dan ook leuk voor een luisterbeurt, maar ongeschikt om veel langer bij stil te staan.