Kutschurft - Over Smaak Valt Niet Te Fisten
2011 - Eigen beheer
Elke keer als de vieze vunzen van Kutschurft met een album komen, moet ik alle titels even lezen om vervolgens met een big smile weer verder te kunnen met mijn dagelijkse bezigheden. Toch kun je de nieuwste plaat 'Over Smaak Valt Niet Te Fisten' prima luisteren omdat de heren erin geslaagd zijn om een leuk staaltje muziek in een fatsoenlijke productie te gieten. Met het tekstblad erbij kom je hierdoor ook nog wel uit de teksten (best geinig hoor) en kun je toch lekker uit je dak met deze naar grind neigende death metal. De nummers ‘Smegma Niets Meer’ en ‘Piet Baan Blues’ zorgen voor een lekkere onserieuze akoestische feeling en onderstrepen nogmaals dat het de heren absoluut ernst is. Persoonlijk had het tempo voor mij hoger mogen liggen en had de muziek wat meer inhoud mogen hebben. Maar aan de andere kant was er dan helemaal niks meer van de teksten overgebleven. En dat de heren een prachtig stukje poëzie kunnen schrijven, dat moge duidelijk zijn.
Nervecell - Psychogenocide
2011 - Lifeforce
Hoewel de opener van dit album doet denken aan Karl Sanders' solo project, is dit toch echt een goed geproduceerd staaltje death metal. Deze Arabische band - met Psycroptic drummer Haley - heeft het tot kunst verheven om andere invloeden in de mid-tempo death metal te verweven. Zo vliegen er thrash-riffs en melodieuze gitaarlijnen uit de speakers en zorgen de oosters aandoende stukjes voor afwisseling in de nummers. Zo ook in ‘All Eyes On Them’, wat overigens een van de betere nummers is, door het uptempo gevoel wat erin wordt meegegeven. Doordat er ruimte en rust in de nummers zit komen de riffs en speelstijl van de heren goed tot uiting. Kwalitatief is het dan ook dik in orde al is het niet bijster origineel. De zang had wel iets zachter in de mix mogen staan naar mijn mening, zodat de gitaren beter de controle hadden kunnen houden. Een andere muzikale aanrader op deze plaat is ‘The Taste Of Betrayal’ wat met name door de afwisseling in riffs en songwriting de aandacht goed vasthoudt.
Soreption - Deterioration Of Minds
2010 - Ninetone Records
Wat een gitaargeluid zeg! Deze heren laten zien dat het ook anders kan en wat mij betreft moet elke death metal gitarist een cursus bij deze gitaristen volgen. Ook al is dit de eerste full-length van Soreption, weet de band direct een dijk van een album neer te zetten. En dat begint natuurlijk bij, juist, een goed geluid. De instrumenten, maar ook het album als geheel klinken ontzettend goed (voor de puristen: ik zou de sound als modern geproduceerd omschrijven - niet rauw) wat de muziek en de riffs goed uit laat komen. Er wordt redelijk technisch gespeeld zonder hier de nadruk op te leggen en hoewel er vreemde maatsoorten en wisselende tempo’s worden gebruikt merk je dat eigenlijk nauwelijks. De band put naast het voorgaande ook uit andere elementen zoals korte slams, hak-op-de-tak stukjes die je zou kunnen omschrijven als deathcore (niet gelijk wegklikken) maar ook geweldige solo partijen die waarschijnlijk redelijk kort zijn omdat de band het met één gitarist moet doen. Zoals eerder vermeld vind je verschillende elementen van de hardere muzieksoorten in de sound terug. Als ik vergelijkende bands zou moeten opgeven dan denk ik aan Spawn Of Possession, maar ook een Suffocationliefhebber zou dit kunnen waarderen. Prima schijf en wat een debuut!