Eternal Suffering - Recollections Of Tragedy And Misery
2011 - Pathos Productions
Verwarrend hoor, twee heruitgaves in een half jaar tijd, en dat na ruim tien jaar stilte! Deze uitgave begint met de ‘Remain Forever in Misery’ demo uit 1997, gevolgd door de eerste en enige full-length ‘Drowning In Tragedy’ uit 1999. Tot slot zijn er twee bonusnummers aan deze compilatie toegevoegd, waarvan een afkomstig is van de eerste demo uit 1996, en het andere een joke betreft. Samen met de heruitgave van afgelopen jaar (elders op deze site besproken) is hiermee eenvoudig de hele discografie van het eigenzinnige Eternal Suffering in huis te halen. De waarde van deze heruitgave zit ‘m in de eerste nummers, want je handen leggen op ‘Drowning In Tragedy’ is een eitje vergeleken bij het bemachtigen van de demo. Ook op de vroegste nummers van Eternal Suffering worden zware grooves afgewisseld met snelle stukken op de toppen van het speelniveau van de band. Van het afgeknepen krijsstemmetje op het latere werk is hier nog geen sprake en de hese grunt van Brian Evans klinkt serieus en donker. De echt moddervette slams zoals die op ‘Echo Of Lost Worlds’ te horen zijn komen op de demo’s nog niet voor, maar er is zeker sprake van een eigen, misschien wel uniek geluid. Niet alleen voor wat betreft bandnaam is Eternal Suffering een broertje van (oude) Internal Bleeding, ook in zwaar- en laagheid (en gare productie) zijn er overeenkomsten tussen beide bands. De muziek bevat veel goede ideeën en variatie, en vooral tijdens de trage breakdowns en zware grooves blijkt de kwaliteit van de band. De hoogtijdagen van Internal Bleeding, Repudilation/Entorturement, Pyrexia of Ton liggen al even achter ons, maar als je daar met weemoed aan terugdenkt is dit een mooi schijfje om je nostalgie de vrije loop te laten.
Abuse - Like A Virgin
2011 - Comatose Music
Het grote nadeel van re-releases is dat je als koper van het eerste uur vaak ‘benadeeld’ wordt omdat veel heruitgaves extra’s bevatten. En wat moet je dan als die hard verzamelaar? Naast de onaangepaste nummers van Abuse’s enige release ‘Like A Virgin’ uit 2001, heeft Comatose de ‘Shit’ demo van een jaar eerder toegevoegd, plus een nummer recht van het podium. Gelukkig - de zure verzamelaar spreekt hier – zijn alle demonummers ook terecht gekomen op ‘Like A Virgin’ waardoor je nu enkel iets andere uitvoeringen met een afwijkende productie te horen krijgt. Over naar de muziek: die is vet! Het valt niet mee om de stijl treffend te omschrijven; het is razende, basgedreven grinding death metal, superstrak, soms iets overdreven, met gorgelende, krijsende en piepende vocalen. Een dik drumgeluid, venijnige basgitaar, en stugge gitaren smelten samen in korte, recht voor z’n raap nummers die mede door de extreme zang op de (gore)grind leunen. Canadese bands beheersen hun instrumenten doorgaans uitstekend, en op die regel is Abuse geen uitzondering. De drummer is snel en creatief en tikt alles vakkundig dicht. Elke break is goed getimed, en de gitaristen lijken ook in de snelle stukken geen enkele aanslag te missen. De platte thematiek van de band staat redelijk haaks op de muzikale professionaliteit: bijna elke songtitel verwijst naar seks of doodslag, en liefst natuurlijk naar de combinatie daarvan. Maar goed, what’s new? ‘Like A Virgin’ is een gave brok graniet, en al had ik niet het idee dat de originele uitgave moeilijk te verkrijgen was, vormen de bonustracks wel een mooie aanleiding om deze release aan te schaffen. Of gewoon weer eens te luisteren.Cenotaph - Complete Demos & Rehearsals 94-96
2011 - Sevared
Maar liefst twintig nummers sieren deze compilatie van oud materiaal. De eerste tracks zijn afkomstig van de ‘Rehearsals 1994’ en klinken alsof ze opgenomen zijn in een kerk. Veel te dominante basgitaar, holle galmzang en moeilijk navolgbare riffs. Niet bijster strak, en alles getuigt duidelijk van een startende band, op zoek naar identiteit. De daaropvolgende ‘Rehearsals 1995’ klinken nauwelijks beter. In de mix is iets meer ruimte voor de gitaren, maar opnieuw overstemt de basgitaar vooral in de langzame passages de rest van de muzikanten. Bassdrums zijn amper te horen, en de microfoon kan de brokkelige grunt ternauwernood aan. De nummers gaan van simpel traag naar rommelig snel, en een rode draad in de muziek is moeilijk te ontdekken. Mijn hoop op verbetering wordt vakkundig de nek omgedraaid met tracks twaalf tot en met zeventien. Deze beslaan de ‘Life Immortal Demo’ uit 1995, en de meeste live nummers klinken nog beter dan deze opnames. Alsof het met een minidisc is opgenomen, overgezet naar cassettebandje, geript tot mp3 en uiteindelijk op deze CD beland is. Compleet overbodig. De twee volgende songs stammen van de ‘Promo Tape’ uit 1996. Het tempo ligt hoger, de energie is onmiskenbaar aanwezig en de kwaliteit is iets beter. Niet zozeer qua productie, die blijft om te janken, maar wel qua inventiviteit en songstructuur. Pas hier herken ik het latere, door mij zo geliefde, Cenotaph-geluid. Als kers op een verder tamelijk mislukte taart sluit de compilatie af met de promosingle uit 2009. Met een volle, vette productie hoor je eindelijk waar de Turkse Defeated Sanity echt toe in staat is. Het is zonde dat je daarvoor eerst negentien nummers moet uitzitten. ‘Complete Demos & Rehearsals 94-96’ is er een voor de volledigheid, niet voor de luister.
