RECENSIES: Condemned, Morbid Angel, Supreme Pain

Door: Wim

Condemned - A Dying Art
2010 - Eigen Beheer

Het eerste wat ik dacht bij deze release van Condemned uit Noord-Ierland was hoe de band in de lieve vrede bij deze naam zijn gekomen. Er loopt een populair orkest in San Diego rond met die naam en ik denk dat er zeker nog tien bands de naam delen. Wat speurwerk vertelt me echter dat deze band al sinds 1993 actief is onder deze naam. Afgezien van een demo en drie ep's heeft de band er dus zeventien jaar over gedaan om zijn debuut cd op te nemen. Voor zo'n oude band klinkt men dan nog best modern moet ik zeggen, met slams, zieke gutturals en minder old-school invloeden dan je zou verwachten. Ook op het gebied van songwriting probeert Condemned zijn eigen koers te varen. Dit lukt op zich best redelijk, maar om nou te zeggen dat ik gegrepen wordt door de muziek gaat me te ver. De opbouw van de nummers en de riffs zijn verre van cliché, maar ook zelden wereldschokkend en hoe sneu ook; als je niet simpel wilt beuken heb je meer nodig dan aardige riffs. Toch is 'A Dying Art' een leuke plaat, die je aandacht zeker wel verdient en die je dan ook minimaal eens moet proberen.

Morbid Angel - Illud Divinum Insanus
2011 - Season Of Mist

Acht lange jaren was de opvolger van 'Heretic' in de maak. Inmiddels is Steve Tucker vervangen door frontman van het eerste uur David Vincent en heeft Pete Sandoval vanwege medische redenen tijdelijk het veld moeten ruimen voor Tim Yeung. Vooral dit laatste feit haalde veel van mijn enthousiasme weg en de berichten die de plaat vooruitsnelden maakten de verwachtingen er bepaald niet beter op. Je hoopt dan dat het meevalt, maar alle berichten over industriële invloeden en housebeats blijken waar. In slechts een handvol nummers overheersen de death metal geluiden, maar haalt de band zelden het niveau dat je van een instituut als Morbid Angel mag verwachten. Een nummer als "Nevermore" is prima, maar zelfs daar is het dan weer pijnlijk duidelijk dat de zang van David Vincent niet meer is wat het ooit was. Het beste nummer van de plaat is mijns inziens "Blades Of Baal", maar het is dan ook tekenend dat de hand van ex-Zyklon gitarist Destructhor daarin duidelijk hoorbaar is en het zeker geen typische Morbid Angel kraker is.

Verder zijn er nog een paar death metal nummers, maar die hebben nauwelijks de glans die je van een band als dit verwacht. De nummers laten duidelijk horen wat de rol van Pete Sandoval normaal gesproken is en hoe hard hij gemist wordt. Voor het overgrote deel van de plaat hoor je industriële ritmes en beats, simpele en toegankelijke structuren en vooral weinig death metal. Het is zelfs zo erg dat ik me bij tijd en wijle afvraag of ik nu naar Clawfinger zit te luisteren of naar Morbid Angel. Luister naar een nummer als "I Am Morbid" of "Radikult" en je vraagt je af wat de heren bezield heeft om dit op te nemen - laat staan op cd uit te brengen. Het is simpele industrial en voor dat specifieke genre ook nog eens niet erg bijzonder. Het is gewoonweg niet boeiend. Daarbij verloochen je je sound en verraad je je fans. Dit kun je als band niet maken.


Supreme Pain - Divine Incarnation
2011 - Massacre

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel eens moe word van alle verschillende projecten van Aad Kloosterwaard, met vaak toch weer min of meer dezelfde muzikanten. Begrijp me niet verkeerd: de man is een icoon in de Nederlandse death metal scene en hoewel zijn drumwerk misschien niet wereldschokkend mag worden genoemd, zou ik Sinisterplaten als 'Hate' en 'Diabolical Summoning' niet anders willen horen. Toch zit er soms maar weinig verscheidenheid in de diverse bands.

Ik moet dan wel direct zeggen dat Supreme Pain zich daaraan onttrekt en vooral op 'Nemesis Enforcer' zelfs de latere Sinisterplaten compleet naar huis rost. Dit nieuwe 'Divine Incarnation' lijkt dezelfde lijn te volgen en is naar mijn mening het beste wat Supreme Pain tot nu toe heeft laten horen. De combinatie van hedendaagse bruutheid met een old-school aanpak werkt enorm goed. De plaat klinkt puur en direct en de band lijkt meer en meer in hun eigen sound te groeien. Goede, herkenbare riffs, puur drumwerk en de lekkere hese grunt van Aad maken van 'Divine Incarnation' een ware Nederlandse death metal klassieker. Het is te hopen dat de band nu eindelijk eens kan groeien en de aandacht kan krijgen die het verdient.